 Kαι πάλι Ιούλιος μήνας, έτος 2026...
ΠΕΝΗΝΤΑΔΥΟ ολόκληρα έτη από τα αλησμόνητα, σημαδιακά και μονοδρομικά γεγονότα του 1974. Συμβάντα και ενέργειες που αποτέλεσαν ορόσημο και σταθμό στη πολυτάραχη και πολυπρόσωπη ιστορία της θαλασσοφίλητης γης της νήσου των Αγίων, των Πατέρων και των Ακριτών. Ο πανδαμάτορας χρόνος δε φαίνεται να ενήργησε όσο αποτελεσματικά θα ανέμενε κανείς να ενεργήσει μεταξύ των Νεοελλήνων κατοίκων τούτης της νοτιοανατολικότερης εσχατιάς της Πατρίδας. Τόσος καιρός και τόσα έτη με την πύρινη λαίλαπα του εμφύλιου σπαραγμού, της αναμόχλευσης των διχαστικών παθών, της άγαρμπης χάλκευσης της ιστορίας, της επιτηδευμένης παραχάραξης των γεγονότων, της λαϊκιστικής δημαγωγίας των μπαλκονιών και της μονολιθικής συνθηματολογίας μιας φθηνής μικροπολιτικής. Τραγικές, δραματικές και καταστροφικές θα σημείωνε κάποιος για τις συνέπειες των γεγονότων αυτών με τους 1619 αγνοούμενους ακόμη στο άγνωστο, τους 200.000 πρόσφυγες ξεριζωμένους, δεκάδες νεκρούς και σκοτωμένους άταφους και άκλαφτους και τους ηρωικούς εγκλωβισμένους στην καταπίεση και στο καθεστώς του τρόμου. Παραταύτα, τούτη η προσχεδιασμένη και ύπουλη συντήρηση του διχασμού, του στιγματισμού και της διχόνοιας κάπου θα έπρεπε να τελειώσει. Ακόμη και στους νεκρούς τολμήσαμε να χαράξουμε τις λέξεις «ημέτεροι» και «υμέτεροι», αποθέτοντας λουλούδια αγάπης και δάφνινα στεφάνια για τους πρώτους, ενώ για τους άλλους την αδιαφορία, την εγκατάλειψη και την περιφρόνηση. Ξεδιάντροπα και αλαζονικά, με εγωπάθεια και υποκρισία ξεσχίσαμε φαρισαϊκά τα ιμάτια μας χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα σαν άλλοι Άννες και Καϊάφες, νίπτοντας τας χείρας μας σαν Πόντιοι Πιλάτοι για έστω πιθανές ευθύνες που ίσως βαραίνουν και εμάς, όχι μόνο αυτούς. ΕΜΕΙΣ και ΑΥΤΟΙ λοιπόν... Εμείς, οι πατριώτες με το αντιστασιακό αγωνιστικό παρελθόν για τη Δημοκρατία και αυτοί οι βαρελόττοι, οι τραμπούκοι και οι προδότες, που ενσυνείδητα ξεπούλησαν τη γη που τους ανήκε, τους τάφους των γονιών τους, τις πατρογονικές τους εστίες, στέλνοντας ίσως στο θάνατο και στην ατέλειωτη εξορία τα παιδιά τους, τα ανήψια τους, τους πατεράδες και τους θείους τους. Τούτες τις μέρες ίσως να γίνουμε θεατές ενός σκηνοθετημένου έργου που επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τίτλο, τους ίδιους πρωταγωνιστές, τα ίδια λόγια, το ίδιο σκηνικό και τα ίδια μηνύματα. Θεατές μιας άτσαλης, ιδιοτελούς, μικροκομματικής και έντονα μονόπλευρης προπαγάνδας, για σκοπούς παραταξιακής κατανάλωσης, ξεπουλήματος πατριωτικού προφίλ και άτεχνης κακογουστιάς αγωνιστικού φρονήματος. Και μετά μιλάμε για επαναπροσέγγιση, λήθη, λησμονιά, άφεση αμαρτιών εκατέρωθεν, ομόνοια, αγάπη, ανθρωπιά, αλτρουισμό, αλληλεγγύη και κατανόηση. Ας τολμήσουμε πρώτα το δύσβατο ανηφόρι του δικού μας Γολγοθά, που θα μας οδηγήσει στην ατομική κάθαρση και μετά ας προχωρήσουμε σε υπερβάσεις. Ας κοιτάξουμε κατάματα τον εαυτό μας κι ας αποκιοτέψουμε την εξαγνιστική απολύτρωση του εσωτερικοψυχικού υποσυνείδητού μας, πετυχαίνοντας την επαναπροσέγγιση με το δικό μας εαυτό και μετά με τους άλλους. Ας δώσουμε πρώτα συναμεταξύ μας την άφεση και τη λήθη κοινωνώντας με θρησκευτική κατάνυξη και χριστιανική αγάπη τα Άχραντα Μυστήρια, το Θείο Σώμα και Αίμα, τον ίδιο το Χριστό μας και μετά ας προχωρήσουμε στη κοινωνία με τους άλλους. Τούτος ο Ιούλης του 2012 ας αποτελέσει τον Ιούλη της ενότητας, της ομοψυχίας και της συσπείρωσης, αφού εκείνος ο Ιούλης ήταν ο Ιούλης του διχασμού, του αδελφοκτόνου πάθους και της καταστροφής. Ας υπερβούμε πρώτα τα δικά μας ένοχα αισθήματα της λύσσας, του όξους και της χολής, ας βγάλουμε τον πάσσαλο από τους δικούς μας οφθαλμούς και μετά ας βοηθήσουμε τους άλλους να αφαιρέσουν το λιθαράκι από τα δικά τους μάτια. Μόνο έτσι θα λειτουργήσουμε με τον ίδιο τον εαυτό μας, ώστε να θέσουμε τη βάση, τη δομή και την υποδομή για να δράσουμε δίκαια και με τους άλλους. Ας μην επιτρέψουμε λοιπόν στο σύγχρονο Καβάφη να επαναλάβει με μίσος και πάθος το γνωστό «ΜΑ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΣΑΜΨΩΝ ΚΑΙ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ» αναφωνώντας με χαρά, ευφορία, γαλήνη, ηρεμία και αγάπη «ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΙΔΑΝΙΚΑ, ΕΘΝΟΣ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΠΑΥΣΗ ΨΥΧΗΣ;» Φέτος θα πούμε και πρέπει να πούμε ΟΧΙ στην ανατίναξη των δεσμών που μας ενώνουν άρρηκτα ως Έθνος, ως Γένος, ως Πατρίδα, ως Χριστιανοσύνη, ως Ρωμιοσύνη, και ως Ελληνορθοδοξία.... Φέτος επιτακτικά ας αποδιώξουμε από ανάμεσά μας τους ιέρακες της ηττοπάθειας, του φανατισμού και του όχλου, βάζοντας στη θέση τους και στην καρδιά μας το Χριστό μας...και την ΑΓΑΠΗ! Αιώνια και Μακαρία η Μνήμη ΟΛΩΝ αυτών των Ελληνοψυχών Παλληκαριών που άφησαν την νεανική πνοή τους στη διατεταγμένη αποστολή της 15ης Ιουλίου 1974. «Ο πρώτος αναμάρτητος το λίθο βαλέτω».... ΤΟΛΜΑΕΙ ΚΑΝΕΙΣ? Με τιμή, Χρίστος Κ. Μακρίδης
0 Comments
 Αταλάντευτα ταγμένη και πιστά προσηλωμένη στα αμάραντα ιδανικά, τις άφθαρτες αξίες και τις πάναγνες αρχές του ΕΘΝΟΥΣ και της ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ, του ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ και της ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ γαλούχησε με τα διαχρονικά νάματα και τα ολόλαμπρα ιδεώδη της ΦΥΛΗΣ αμέτρητους Νεοέλληνες νέους και νέες του Νοτιοανατολικότερου άκρου και εσχατιάς του Πανορθόδοξου Ελληνισμού, αναβαπτίζοντας αυτούς στην ιερή και αιμάτινη κολυμβήθρα του ατελεύτητου πάνθεου των ηρώων, αγωνιστών και ηρωομαρτύρων της αθάνατης ρωμέϊκης εποποιίας.
Μαθητούδια με τρυφερούς ώμους και αθώες καρδιές, λυγερόκορμους εφήβους με αγέρωχο παρουσιαστικό, αμούστακα παλληκάρια και νεανίδες με αστείρευτη και ανόθευτη ελληνορθόδοξη αγωνιστική διάθεση και δράση, η ΝΕΟΛΑΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΥ πορεύτηκε στο διαχρονικό διάβα της ιστορίας της σταθερά, επίμονα, αμετακίνητα και υποδειγματικά έχοντας πάντοτε ψηλά τον πήχη των αξιών και των αρχών, με το μέτωπο να κοιτάει στραμμένο στις κατεχόμενες περιοχές της Βασιλεύουσας της Αμμοχώστου, της θαλασσοφίλητης Κερύνειας, της ηρωικής Καρπασίας και της αρχόντισσας Μόρφου, δεν καταδέχθηκε ποτέ να «νερώσει» το αθάνατο κρασί του 1821 του 1940 και του 1955 με το οποίο «μέθυσε» μια φεγγαρόφωτη βραδυά ο Παλληκαρίδης, ο Πετράκης Γιάλλουρος, ο Τάσος Ισαάκ και ο Σολωμός Σολωμού. Καταστροφικές υποχωρήσεις στην οριοθέτηση της πυξίδας των στόχων και των οραμάτων της ήτο στοιχείο άγνωστο και ξένο στη ψυχοσύνθεση, στην ιδιοσυγκρασία, στη συμπεριφορά, στο ύφος και στο ήθος τούτης της ανυπότακτης και γαλάζιας γενιάς των νέων του τόπου μας. Περιφρόνησε και παραμέτρισε τα ύπουλα κτυπήματα κάτω από τη μέση που δέχθηκε ανελέητα από διάφορους και αντέταξε με πείσμα και ανδρεία το σθένος και τη καπατσοσύνη της που ως απροσπέλαστος κυματοθραύστης διέλυαν τα κύματα της λάσπης, του κατατρεγμού και της σπίλωσης από όπου και αν προέρχονταν. Κατάφερε με την αγωνιστικότητα και το φρόνημα της, η ΝΕΟΛΑΙΑ του Δημοκρατικού Συναγερμού να φανεί αυταπόδεικτα, έμπρακτα και βιωματικά αντάξιος και γνήσιος απόγονος των ΚΑΡΥΩΝ, των ΜΑΤΣΗΔΩΝ, των ΔΙΓΕΝΗΔΩΝ και των ΣΤΑΥΡΑΕΤΩΝ του Μαχαιρά, αφού ως άλλος ΑΚΡΙΤΑΣ συμπεριφέρθηκε και στάθηκε αψεγάδιαστος θεματοφύλακας της αντικατοχικής ιδέας που σαν ορμητικός χείμαρρος παρέσυρε στο διάβα του τον κυπριακό ελληνισμό στα φυλλοκάρδια του οποίου έκαιγε ως ηφαιστιογενής λάβα η άσβεστη δίψα της ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ, της ΔΙΚΑΙΩΣΗΣ, της ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΙΜΗΣ. Υπηρετώντας αδιάκοπα για είκοσι- τρία ολόκληρα έτη τούτη την οικογένεια και αυτό το σπίτι του εθνικού καλέσματος για αγώνα, αυτή την αγωνιστική και φωτεινή ΝΕΟΛΑΙΑ των γαλάζιων ιδεωδών και των πάνσεπτων εκκλησιαστικών αρχών, ανεβαίνοντας ιεραρχικά ένα προς ένα τα σκαλιά των πολιτικών αξιωμάτων της, καταξιώθηκα να φθάσω στις ψηλότατες βαθμίδες της γεμάτος χαρά και ευφορία αφού αντίκρυζα μέρα με τη μέρα την ατσάλινη θέληση όλων των μελών της ΝΕΟΛΑΙΑΣ να σφυρηλατείται αδιάκοπα και να εμποτίζεται ανόθευτα από το ιστορικό και συμβολικό ρητό της παράταξης «ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΟΥΚ ΕΛΑΤΤΩ ΠΑΡΑΔΩΣΩ ... » Τέρμα του αγώνα μας η Κερύνεια ... Σύμβολο της πορείας μας η Καρπασία ... διαδρομή της διάθεσης μας η Μόρφου ... Όνειρο του αγώνα μας η Αμμόχωστος ... Ενωμένοι με άρρηκτους και ομόκεντρους δεσμούς δεν επιτρέψαμε σε κανένα δούρειο ίππο, ούτε εξωγενή αλλά ούτε και ενδογενή, να αλώσει τους στόχους και τους σκοπούς του εθνικοθρησκευτικού μας αγώνα. Οι πεμπτοφαλαγγίτες ήτο στοιχείο ξένο και άγνωστο σε εμάς αφού άσβηστος και ολόλαμπρος πυρσός της πορείας μας, λεβέντης και αγέρωχος σημαιοφόρος ήταν τα παιδιά που άφησαν την τελευταία πνοή τους στα σιδερόφρακτα συρματομπλέγματα της Γραμμής του Αίσχους στην ακριτική Δερύνεια, ο ΤΑΣΟΣ και ο ΣΟΛΩΜΟΣ. Ηγέτες και πολιτικοί ταγοί που συμπεριφέροντο με συμπεριφορά ξένη στο νεδησιτικό ήθος αποτελούσαν για μας παράδειγμα προς απόφυγη και κωφεύαμε στις οποιεσδήποτε παραινέσεις, υποδείξεις και εντολές τους, έστω και αν αυτοί νόμιζαν ότι διαφέντευαν του ελλαδικό μητροπολιτικό χώρο της κοινωνίας των πολιτών μας. Αυτή ήταν η ΝΕΟΛΑΙΑ του Δημοκρατικού Συναγερμού που ευχαριστώ ολόψυχα τον Παντοδύναμο Θεό που με αξίωσε να αντρωθώ, να διαπαιδαγωγηθώ και να σφυρηλατηθώ με τα ιδανικά, τις αρχές και τις αξίες της όπως το ιστορικό χρονικό της ταυτότητας των καταβολών και των προγονικών παρακαταθηκών διαμόρφωσε το πλαίσιο δράσης της ΝΕ.ΔΗ.ΣΥ. Νοιώθω ταυτόχρονα την ανάγκη να ευχαριστήσω το Θεό που με αξιώσε να κλείσω αισίως το κύκλο της παρουσίας και της δράσης μου στους κόλπους της οικογένειας αυτής έχοντας δίπλα μου συναγωνιστές που ξεκινήσαμε μαζί, πιασμένοι χέρι-χέρι τούτο τον αγώνα που προδόθηκε από κάποιους τρίτους αλλά τα στιβαρά χέρια της ΝΕΟΛΑΙΑΣ τον κράτησαν άσπιλο, πάναγνο και ανόθευτο ... Εύχομαι σύντομα να κυματίσει η γαλανόλευκη με το σταυρό, περήφανη και διάπλατη, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της θαλασσοφίλητης μας Κύπρου, δικαιώνοντας τους ήρωες και τους μάρτυρες αλλά και τον αγώνα της ΝΕΟΛΑΙΑΣ του Δημοκρατικού Συναγερμού. Πιστεύω ακράδαντα πως ο Ύψιστος έθεσε με βουλοκέρι την υπογραφή του για την εθνική μας δικαίωση και πως έχουμε ακόμη σθένος και υπομονή, κουράγιο και αντοχή να αντέξουμε τη πολύχρονη βασανιστική αλλά και ηρωική πορεία προς τη λύτρωση. Ας φωτίσει λοιπόν ο Πανάγαθος την ηγεσία και τους ταγούς μας να πορευθούν σοφά και συνετά, ενωμένοι και μονιασμένοι, με αλληλεγύη και ομόνοια για μια ΚΥΠΡΟ ΛΕΥΤΕΡΗ, ΕΙΡΗΝΙΚΗ, ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ και ΛΥΤΡΩΜΕΝΗ ... Με τιμή Χρίστος Κ .Μακρίδης  Η αντοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας και η ευθύνη όλων μας – Οι θεσμοί χρειάζονται κριτική, διόρθωση και ενίσχυση, όχι μηδενισμό
 Υιός του Μανουήλ Παλαιολόγου και Δεσπότης του Μυστρά, έμελλε να καταγραφεί στην Ιστορία ως ο τελευταίος Αυτοκράτορας του θρυλικού, Βυζαντίου, ο οποίος ανέβηκε στο θρόνο του αδελφού του Ιωάννη του Η΄, που βασίλευε έως τότε στην Κωνσταντινούπολη.
Ο λαός της βυζαντινής πρωτεύουσας εκτιμώντας τη σύνεση, τα πολιτικά και στρατιωτικά προσόντα του, το ήθος και τις αρετές του, τον εκλέγει πανηγυρικά στο θρόνο όπου θα συνέχιζε την διακυβέρνηση της πάλαι ποτέ κραταιάς αυτοκρατορίας. Ανακυρήχθηκε αυτοκράτορας την 9 Ιανουαρίου 1449 στο μητροπολιτικό ναό του Αγίου Δημητρίου του Μυστρά και ακολούθως ανεχώρησε για την Κωνσταντινούπολη, για να διαδραματίσει το βαρύ ρόλο που του έταξε η μοίρα. Η αυτοκρατορία βρισκόταν τότε σε κατάσταση θλιβερή. Της είχαν αφαιρεθεί όλες σχεδόν οι επαρχίες της, και η μόνη περιοχή που της απόμεινε ήταν, μπορούμε να πούμε, η Κωνσταντινούπολη. Ο πολυάριθμος τουρκικός στρατός ολοένα πλησίαζε και στένευε, από μέρα σε μέρα, τον κλοιό της πολιορκίας. Και η Κωνσταντινούπολη ελάχιστο στρατό είχε. Σαν μόνη ελπίδα παρέμειναν τα γερά της κάστρα και η σκληρή αποφασιστικότητα του λαού να αμυνθεί μέχρι θανάτου. Και η οργανωμένη επίθεση των Τούρκων κατά της θρυλικής Πόλης, του τελευταίου προπυργίου του Ελληνισμού, δεν άργησε. Τον Απρίλιο του 1453, ο Μωάμεθ ο Β', που το'βαλε σκοπό του να εξαφανίσει ό,τι απόμεινε από το άλλοτε κραταιό και περήφανο Βυζάντιο, πολιορκεί στενά την Πόλη με 250.000 άνδρες, ενώ ο Κωνσταντίνος διάθετε μόνο 10.000. Παράλληλα ο Τούρκος σουλτάνος χρησιμοποιεί και ισχυρό στόλο. Ο Κωνσταντίνος, άγρυπνος και δραστήριος μέρα και νύκτα είναι η ψυχή και ο νους της απεγνωσμένης άμυνας. Τρέχει παντού, δίνει οδηγίες, τα επιβλέπει όλα, ενθαρρύνει τον άμαχο πληθυσμό, που η καρτερία του έχει κάτι το απίθανο. Πριν αρχίσει η πολιορκία ο Μωάμεθ ο Β' του ζήτησε συνθηκολόγηση. Μα ο τελευταίος Βυζαντινός αυτοκράτορας που ένιωσε να βαραίνει στη συνείδηση και στην καρδιά του το τρισένδοξο παρελθόν του ελληνισμού, αρνήθηκε με αξιοπρέπεια τονίζοντας « ΤΗΝ ΜΕΝ ΠΟΛΙΝ ΟΥ ΣΟΙ ΔΙΔΟΜΕΝ. ΚΟΙΝΗ ΓΑΡ ΓΝΩΜΗ ΠΑΝΤΕΣ ΑΥΤΟΠΡΟΑΙΡΕΤΩΣ ΑΠΟΘΑΝΟΥΜΕΝ ΚΑΙ ΟΥ ΦΕΙΣΟΜΕΘΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΗΜΩΝ.» Στις 28 Μαϊου, νύκτα, ο εχθρός ετοιμάζει τη γενική έφοδο. Ο Κωνσταντίνος δίνει τις τελευταίες οδηγίες, μένει για λίγο μόνος, κατόπιν συγκεντρώνει τους λιγοστούς πολεμιστές, τους φίλους, τους συμπαραστάτες του, τους λέει λόγια θρησκευτικής εξάρσεως και θερμού πατριωτισμού και πηγαίνει στην Αγία Σοφία, όπου προσεύχεται γονατιστός. Στα ανάκτορα γίνονται σκηνές απερίγραπτα συγκινητικές. Όλοι κλαίνε, αγκαλιάζονται και ο ίδιος ο αυτοκράτορας ζητά από τον καθένα χωριστά, τη χριστιανική συγχώρεση. Μεσάνυκτα πια παίρνει το δρόμο του ύστατου μαρτυρίου του πάνω στα τείχη, ως απλός υπερασπιστής της Αυτοκρατορίας. Οι Οθωμανοί, μιλιούνια, ξεχύνονται σε λίγο από παντού. Οι βυζαντινοί μαχητές μια χούφτα σε αριθμό, μα υπέροχοι στην αυτοθυσία και τη γενναιότητα, συγκρατούν τον εχθρό. Ο Κωνσταντίνος μάχεται πρώτος ανάμεσα στους πρώτους.Η Πόλη αντιστέκεται και οι πολιορκητές φαίνεται να τα χάνουν αφού η επικράτηση δεν έρχεται με τον τρόπο που τη φαντάζονταν. Τη λύση όμως τη δίνει η ΚΕΡΚΟΠΟΡΤΑ, μια πύλη που άνοιξε και το κακό ξεσπά μονομιάς. Τα στίφη του Μωάμεθ ορμούν μέσα και αρχίζει η ανελέητη σφαγή. Ο αυτοκράτορας κοιτά γύρω του μ'ανείπωτο πόνο: είναι μόνος του – κατάμονος. Οι πολεμιστές του κείτονται σχεδόν όλοι σκοτωμένοι . Κι'ακούγεται αλλαγμένη από τον σπαραγμό η φωνή του: «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΑΡΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ;». Σύγκαιρα πληγώνεται στο πρόσωπο από ένα Τούρκο. Ο αυτοκράτορας μονομιάς τον ξαπλώνει νεκρό. Ενας άλλος Τούρκος, την ίδια στιγμή, χτυπάει τον Κωνσταντίνο πισώπλατα. Κι'ο τελευταίος Βυζαντινός αυτοκράτορας νιώθει να του φεύγει η ζωή. Σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη, το πτώμα του αναγνωρίστηκε και τάφηκε κατά διαταγή του Μωάμεθ, σε άγνωστο μέρος. Αυτό ήταν το τραγικό και συνάμα ηρωικό τέλος του θρυλικού Μαρμαρωμένου Βασιλιά, του τελευταίου εθνομάρτυρα Αυτοκράτορα της αιώνιας Βυζαντινής κυριαρχίας και της αθάνατης Πόλης, μιας Αυτοκρατορίας που η ιστορία της αγγίζει τα όρια του μύθου και παραδίνεται άφθαρτη, ανεξίτηλη και αμάραντη από γενεά σε γενεά, για να γαλουχεί και να αναβαπτίζει τους Ελληνορθόδοξους με τα πάναγνα και άσπιλα νάματα, ιδεώδη και αρχές της ΦΥΛΗΣ και της ΠΙΣΤΗΣ. Ο Κωνσταντίνος , ο λυγερόκορμος και ωραίος τούτος Αυτοκράτορας με την πανώρια ψυχή, το μοναδικό ήθος, το απαράμιλλο ύφος, τη ρωμέικη αντρειοσύνη, το χριστιανικό μεγαλείο και τη βυζαντινή αρχοντιά παραμένει το άσβηστο, ιδανικό και αθάνατο όραμα, πόθος και ευχή του Γένους: η άγια και ευλογημένη εκείνη ώρα που θα δώσει ο Μεγαλοδύναμος Θεός την Ανάσταση του Εθνους, των Αλύτρωτων Πατρίδων της Ελληνορθοδοξίας και του ίδιου του Αυτοκράτορα. Την ώρα που ο Κωνσταντίνος καβάλλα στο περήφανο άτι του, αγέρωχος και ρωμαλέος, θα κοινωνήσει και πάλιν τα Αχραντα Μυστήρια από το σεβάσμιο χέρι του Πατριάρχη στην απελευθερωμένη Αγιά-Σοφιά, στη μεγάλη πρωτεύουσα του Βυζαντίου, τη θρυλική Κωνσταντινούπολη, την αλησμόνητη ΠΟΛΗ των Ελλήνων και του καημού.... Τούτη τη Πόλη και τούτα τα αλησμόνητα χώματα, πάππο προς πάππο ολόδικά μας, δεν θα τα ξεγράψουμε ποτέ, όσα χρόνια και όσοι αιώνες κι αν περάσουν, γιατί απλά, βιωματικά, ιερά και διαχρονικά η καρδιά του Πανορθόδοξου Ελληνισμού κτυπά δυνατά και πολύμορφα στην Κωνσταντινούπολη την αιώνια πρωτεύουσα του Έθνους, την πανώρια Πόλη της Φυλής, τούτο το μοναδικό ιστορικό κέντρο του Γένους... Σώπασε κυρά Δέσποινα και μην παραπονιέσαι, πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι ΔΙΚΗ μας θα 'ναι... Με τιμή, Χρίστος Κ. Μακρίδης Παραλίμνι  « Η Ρωμιοσύνη εν άρκαστη τζιαι παραπάνω κόμα, φύε της τζιαι νερό τζιαι χώμα, σσιέπαστην, τσίλλα την, τσιημέττωστην, που πάνω ότι θέλεις βάλε, ΕΝ ΙΞΗΡΗΦΚΕΤΑΙ ΠΟΤΤΕ, ΑΝ ΜΕΝΕΝ ΦΕΤΙ, Τ’ΑΛΛΟΥ ΓΡΟΝΟΥ ΕΝ ’ΝΑ ΝΕΦΑΝΗ ΠΑΛΕ...»
Στην πυρωμένη αλήθεια των καιρών, το πλήρωμα του χρόνου φαντάζει ξεγέλασμα. Και είναι ανίκανο κι ανήμπορο κι αδύναμο να ξεθωριάσει στην καρδιά και στην ψυχή, στα τρίσβαθα και στα φυλλοκάρδια του υποσυνείδητου, στη σκέψη και στο μυαλό, τον ‘’ΑΤΡΩΤΟ’’ της Λευτεριάς και της Εθνικής Τιμής, το Σταυραετό του Πανορθόδοξου Ελληνισμού με την ακράδαντη πίστη, τη φανατική κατάφαση στην ιδέα της Πατρίδας, τον άψογο ενσαρκωτή των ευγενών ιδεωδών και της φιλοπατρίας της Φυλής μας. Ανεξίτηλο και πορφυρό το μελάνι που αναφέρεται στον υπέρμαχο αγωνιστή του Δικαίου, το σύγχρονο Ακρίτα από την ηρωοτόκο ΑΜΜΟΧΩΣΤΟ, τον άτρωτο Νεοέλληνα Ροβεσπιέρο του Γένους, άξιο, μοναδικό και ξέχωρο τέκνο της ΕΛΛΑΔΑΣ και της ΚΥΠΡΟΥ μας, το λεβεντονιό, σκληροτράχηλο και ανυπότακτο αγωνιστή και μαχητή, ΝΙΚΟΛΑΟ ΣΑΜΨΩΝ... Το λυγερόκορμο τούτο άντρα που στάθηκε βράχος ακλόνητος και κυματοθραύστης απροσπέλαστος πάνω στον οποίο μοιραία και αναπόφευκτα συνθλίβονταν μύριες τόσες άνομες και ανίερες προσπάθειες επιβουλής της εθνικής μας αξιοπρέπειας, καταγωγής, καταβολής και υπερηφάνειας. Η καρδιά πάλλεται ασυγκράτητα και η ψυχή ριγά από πρωτόγνωρα πατριωτικά αισθήματα και σκιρτήματα όταν η σκέψη νοσταλγικά φτερουγίζει στα χρόνια εκείνα της μεγάλης δόξας όταν ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΑΜΨΩΝ έγραφε με άσβηστο μελάνι ολόχρυσες σελίδες ρωμέϊκης λεβεντιάς... Δίπλα του, αληθινή και αψεγάδιαστη σύντροφος, πραγματική κι αλώβητη ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ, ανδρεία και θαραλλέα αγωνίστρια της ζωής, άφθαρτη κι αμάραντη λεβέντισσα, η σύζυγος του, η καπετάνισσα, γλυκιά και αξιαγάπητη σε όλους μας ΒΕΡΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΑΜΨΩΝ. Η οδύσσεια, τα βάσανα και ο Γολγοθάς που ταίριαξε σε αυτή την ανεπανάληπτη και αδαμάντινη οικογένεια που έθεσε σκοπό και νόημα ζωής την ΠΑΤΡΙΔΑ και τη ΦΥΛΗ, δε λύγισαν και δεν κιότεψαν ποτέ τη Βέρα. Πάντοτε με το χαμόγελο ανθισμένο στα χείλη, το πρόσωπο να λάμπει από μια ανεξήγητη χαρά και ομορφιά, την ψυχή πανώρια και αλύγιστη, κράτησε ψηλά τη σημαία του αγώνα, την οποία δεν υπόστειλε ΠΟΤΕ, όσα χρόνια και στιγμές κι αν πέρασαν από τότε που οι αδικίες, οι καταδολιεύσεις και οι υπουλίες με τρόπο απάνθρωπο και σκιαιό, άδικο και ωμό, πήραν στην ουσία και εν ζωή μακριά της το πολυαγαπημένο και μονάκριβο της ταίρι. Αταλάντευτα και πιστά ταγμένη, αμετακίνητα και ολότελα προσηλωμένη στα ωραία, αγνά, άσπιλα και ανόθευτα ιδανικά της ζωής, αφιερώθηκε με πάθος απρόσμενο και πίστη ανυποχώρητη στην οικογένεια και στα παιδιά τους, Σωτήρη και Μίνα Νικόλαου Σαμψών δίνοντας σε αυτά την ανατροφή, τη διαπαιδαγώγηση, τη λεβεντιά και το ήθος του ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΑΜΨΩΝ, θυμίζοντας αυτόν σε όλους μέσα από τα ίδια τα βλαστάρια του. Το ζεύγος του αγωνιστή ΝΙΚΟΛΑΟΥ και ΒΕΡΑΣ ΣΑΜΨΩΝ αποτελεί από μόνο του ιστορία και θρύλο, γεμάτη αγώνες, θυσίες, αυταπάρνηση και ηρωισμό. Ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΑΜΨΩΝ χάραξε απαράμιλλες σελίδες ηρωισμού μέσα σε μια πρωτόγνωρη για τον τόπο, πατριωτική έξαρση. Άνοιξε τα φτερά του ο αετός και ζωντάνεψε μορφές και πράξεις της αρχαίας και νεότερης ελληνικής ιστορίας που για το μικρό λαό μας αποτελούσαν άλλοτε μακρινό θαυμαστό παρελθόν που άγγιζε τα όρια του μύθου. Δίπλα του η ΒΕΡΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΑΜΨΩΝ ανέβηκε με θάρρος και παρρησία το δικό της κακοτράχαλο ανηφόρι χωρίς ποτέ να λιποψυχήσει, να απελπιστεί, να κουραστεί και να πισωγυρίσει. Άξια και απερίγραπτη σύντροφος ενός τέτοιου ΑΚΡΙΤΑ, αποτελεί με το παράδειγμά της φάρο ολόλαμπρο που φωτίζει τα βήματα καθενός από εμάς, ο οποίος δίνει το δικό του αγώνα μέσα σε αυτή την ανθρώπινη και πρόσκαιρη ζωή. Στο ακατάλυτο γύρισμα του χρόνου, στην ιστορική πορεία της Κύπρου, ο θρυλικός ΑΤΡΩΤΟΣ, ο ακαταμάχητος Θεματοφύλακας του Έθνους, ο σύγχρονος Λεωνίδας των Θερμοπυλών του Γένους και της Θρησκείας, ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΑΜΨΩΝ, αποτελεί για όλους εμάς εθνικό ορόσημο και σταθμό. Γιατί ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΑΜΨΩΝ αποτελεί από μόνος του Ιστορία και ανήκει στους αληθινούς εκείνους μύθους των εθνικών αναδραγαθημάτων, οι οποίοι παραδίνονται ευλαβικά και αδιάκοπα από γενιά σε γενιά, γαλουχώντας με τα ανυπέρβλητα νάματα και τα πάναγνα ιδεώδη της Πατρίδας τα άλκιμα νιάτα της Πανορθόδοξης Ελληνικής Μεγαλονήσου. Η θαραλλέα, άφοβη και ατρόμητη σύντροφος του, το πολυαγαπημένο του ταίρι, η ΒΕΡΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΑΜΨΩΝ επετέλεσε με τη σειρά της στο έπακρο το δικό της καθήκον. Ως αγωνίστρια κι αντάρτισσα της ζωής δεν υπόστειλε ποτέ την παντιέρα του αγώνα και μπορεί να αισθάνεται ήσυχη, αφού παρέδωσε στην κοινωνία των πολιτών της Κύπρου μας, βλαστάρια, ικανά και άξια που πράγματι κοσμούν με τον αδαμάντινο χαρακτήρα τους και το μεγαλείο της ψυχής τους τη σκλαβωμένη, αιματοβαμμένη και κατεχόμενη μας Πατρίδα. Σύντομη, μεστή, σαφής και ρητή η υπόσχεση της τιμής και του καθήκοντος που ως ελάχιστο καθήκον οφείλουμε να δώσουμε στον ηρωικό μεγιστάνα της Φυλής, τον θρυλικό αγωνιστή του Δικαίου, το σκληροτράχηλο μαχητή ΝΙΚΟΛΑΟ ΣΑΜΨΩΝ και την άξια, μοναδική και υπέροχη σύντροφο της ζωής του ΒΕΡΑ: Ο εθνικός αυτός αγώνας για αποτίναξη του ζυγού της τουρκικής σκλαβιάς και η υποχρέωση μας να συνεχίσουμε να παράγουμε τα υγιή κύτταρα που κρατούν ανόθευτη και αταλάντευτη την ελληνοχριστιανική κοινωνία της Κύπρου σε ιδανικά και αξίες θα συνεχίσει αμείωτος, ανένδοτος, ανυποχώρητος και αδιαπραγμάτευτος... Η σημαία της πορείας επιτέλεσης τούτου του ιερού πατριωτικού χρέους και καθήκοντος θα παραμείνει ψηλά και το λάβαρο δεν θα υποσταλεί ποτέ μέχρι που ο αμάραντος ήλιος της ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ, ολοφώτεινος και άδυτος, θα σκεπάσει με τις πύρινες ακτίνες του όλα τα μήκη και τα πλάτη της ημικατεχόμενης ελληνικής ορθόδοξης πατρίδας μας... ΑΙΩΝΙΑ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙΑ η μνήμη σου ΑΤΡΩΤΕ. Με τιμή, Χρίστος Κ. Μακρίδης  Με συγκινησιακά, ευλαβή και πρωτοφανή
αισθήματα θρησκευτικής και εκκλησιαστικής κατάνυξης θα βιώσει έμπρακτα ο Πανορθόδοξος Ελληνισμός αλλά και ολόκληρη η υφήλιος τα Άγια Πάθη, το Γολγοθά, τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Θεανθρώπου το έτος 2026. Στην ανθρώπινη γλώσσα θα ζήσει ο καθένας από εμάς το μεγαλύτερο κοσμοϊστορικό γεγονός μαζί με τη Γέννηση και τη Θεανθρώπηση του Κυρίου, αφού ο Πλάστης και Δημιουργός μας καταθέτει αυταπόδεικτα τον ίδιο τον Υιό Του μπροστά στο Θυσιαστήριο ως απόδειξη της άπειρης, ατελεύτητης, απροσδιόριστης και αιώνιας αγάπης Του προς το ίδιο το δημιούργημά Του, εμάς τους ανθρώπους. Θα ανατρέξει μονοδρομικά και αθόρυβα η σκέψη, η μνήμη και το μυαλό στα χρόνια εκείνα του Άννα και του Καϊάφα, του Πόντιου Πιλάτου και των Ρωμαίων όταν ο Ναζωραίος έζησε τριαντατρία ολόκληρα έτη κοντά μας, κηρύττοντας παντού με τον τέλειο, αψεγάδιαστο και αναμάρτητο τρόπο Του το Νόμο της Υπέρτατης Αγάπης χωρίς σύνορα, διακρίσεις, όρους, προϋποθέσεις και φραγμούς. Υπομένοντας με παραδειγματική καρτερία, υπομονή και γαλήνη τους χλευασμούς και τις κοροϊδίες, τις ειρωνείες και τους εμπαιγμούς, τους διωγμούς και τις σκευωρίες, επισφράγισε το Θείο Θέλημα για την οριστική λύτρωση του ανθρώπινου γένους από τα σκοτεινά δεσμά της δουλείας και της αμαρτίας. Γεννημένος ταπεινά και άσημα μια παγερή βραδιά του κρύου χειμώνα της Βηθλεέμ σε μια στενόχωρη φάτνη, ενανθρωπιζόμενος τη σάρκα και τα οστά του δημιουργήματός Του, έστειλε τον ήλιο της σωτηρίας μας να ανατείλει ολόλαμπρα και ατελείωτα ψηλά, γεμίζοντας με το εκτυφλωτικό Του φως τα φυλλοκάρδια των πονεμένων από την αμαρτία ψυχών μας. Με γαλήνη, ηρεμία, πραότητα, συμπόνια, κατανόηση και αγάπη για τον άνθρωπο, πορεύεται με τον άνθρωπο στην κοινωνία και μεταδίδει παντού το χαρμόσυνο μήνυμα της σωτηρίας, του Παραδείσου, της Αληθινής ζωής κοντά στο Δημιουργό. Ο Ύψιστος Παντοκράτορας με τη Γέννηση, τη Θεανθρώπηση, τη Σταύρωση και την Ανάσταση του ιδίου του Υιού του για χάρη των ανθρώπων που βουτηγμένοι στα άδυτα και σκοτεινά μπουντρούμια του Άδη έχασαν κάθε σωστό προσανατολισμό, αποδεικνύεται ο μοναδικός, ξέχωρος και πολύτιμος Πατέρας που συγχωρεί, πονεί, σκέπει και νοιάζεται για τον άσωτο υιό Του. Η Αγάπη του Θεού για τον Άνθρωπο που τον θέλει κατ’εικόνα και καθ’ομοίωση Του, σιμά και δίπλα του, στον αιώνιο Παράδεισο, καθρεφτίζεται άμεσα και παραστατικά μέσα από τα Θεία Πάθη του Κυρίου, αφού ο Γολγοθάς και η Ανάσταση του στέλνουν τον άνθρωπο στη δική του αιώνια Ανάσταση μέσα στις ολόζεστες και ολόθερμες αγκάλες του Θεού. Άγιες, ξέχωρες και ιδιαίτερες ημέρες για τον Ελληνορθόδοξο Χριστιανισμό οι μέρες του Θείου Πάσχα που με πίστη ακράδαντη, κατάφαση θρησκευτική και ευλάβεια κατανυκτική κατακλύζει τους πάνσεπτους εκκλησιαστικούς ναούς για να υμνήσει και να δοξολογήσει με ιερό ρίγος και έντονη συναισθηματική θρησκευτική φόρτιση τον Παντοδύναμο Θεό που καταθέτει τον βιωματικό Θείο αιμάτινο λίθο της Αγάπης Του για τον άνθρωπο, επαναφέροντας τον άνθρωπο της αμαρτίας στον άνθρωπο της θέωσης με ένα τρόπο που μόνο ο ίδιος ο Ύψιστος μπορεί. Ο απανταχού μητροπολιτικός και απόδημος Ελληνισμός, ο Ελληνισμός της Κύπρου, της Β.Ηπείρου και της Μ.Ασίας, ο Ελληνισμός της Ιμβρου, της Τενέδου και της Κωνσταντινούπολης, σκύβει με πρωτόγνωρο δέος και ευλαβικά το γόνυ μπροστά στο ανεπανάληπτο μεγαλείο της Θείας Θυσίας που ένωσε με άρρηκτους δεσμούς τον άνθρωπο με το Δημιουργό του. Ροβολάει σε πεδιάδες και βουνά, λαγκαδιές και χαράδρες, πόλεις και χωριά για να σημάνει θλιβερά το μήνυμα της Αγίας Σταύρωσης και αμέσως μετά το χαρμόσυνο σάλπισμα της Θείας Ανάστασης. Κοινές, ταυτόσημες, ομόκεντρες και ίδιες οι μοίρες του Χριστιανισμού και του Πανελληνισμού. Απαράμιλλες και παρόμοιες συνθέτουν την Ιστορία του Πανορθόδοξου Ελληνισμού, ο οποίος από τα ιστορικά βάθη των αιώνων ζει και βιώνει έμπρακτα και καθημερινά τη δική του Σταύρωση και Ανάσταση, το δικό του Γολγοθά και Λύτρωση περιστοιχισμένος αδιάκοπα από αιμοδιψείς Αννες και Καϊάφες, αλλά και από πληθώρα αδιάφορων και ανεύθυνων Πόντιων Πιλάτων. (βλέπε ΑΝΑΝ και ΝΤΕ ΣΟΤΤΟ). Τούτος ο μαρτυρικός δρόμος του Γολγοθά για τον Ελληνισμό πήρε σάρκα και οστά πότε στη Μακεδονία, άλλοτε στη Θράκη, κάποτε στην Β.Ηπειρο και την Πόλη, μια φορά στη Μ.Ασία, την Ιμβρο και την Τένεδο και πρόσφατα στην Κύπρο. Το’χει η μοίρα του Ελληνορθόδοξου Γένους να ζει αδιάκοπα και σε εξέλιξη τη δική του Σταύρωση και την δική του Ανάσταση στη διαχρονική δύσβατη πορεία του διαμέσου των αιώνων. Φτερουγίζει λοιπόν η σκέψη τούτες τις άγιες ημέρες στη θαλασσοφίλητη γη του Αποστόλου Βαρνάβα και του Τεύκρου του Τελαμώνιου, όπου ξενόφερτοι ημιάγριοι Λαζοί της Ανατολίας διά πυρός και σιδήρου κρατούνε τις ερειπωμένες εκκλησίες μας ερμητικά κλειστές και τα σήμαντρα βουβά, στερώντας βάναυσα και εγκληματικά το δικαίωμα στους νόμιμους κατοίκους της μαρτυρικής τούτης νήσου να σημάνουν σε όλη τη χώρα το Θείο Μήνυμα της Ανάστασης και της Αγάπης. Η θύμηση στρέφεται με διάχυτα αισθήματα πόνου και θλίψης σε τρεις καταραμένους αριθμούς που πλανώνται σαν άλλες εκδικητικές ερινύες στο μυρωδάτο ελληνικό αγέρα του νησιού μας εδώ και τριάντα ολόκληρα έτη ‘’40%-200.000-1619’’. Είναι οι αριθμοί του μαρτυρίου και της κατοχής, της Σταύρωσης και των Παθών της πολυβασανισμένης μας και τόσο πολυαγαπημένης γης που γέννησε, ανέθρεψε και άντρωσε ένα ατελεύτητο πάνθεον αγίων ,ηρώων και ηρωομαρτύρων που κατέθεσαν με ανεξίτηλη αιμάτινη σφραγίδα τη δική τους θυσία στην μακραίωνη ιστορία του Ελληνορθόδοξου Γένους. Ευχή και πόθος, επιθυμία και όνειρο το Πάσχα του 2017 να φέρει την Ανάσταση στο Γένος και λεύτεροι πλέον στην Κύπρο, στην Β.Ηπειρο, στη Ιμβρο και στην Τένεδο να ανάψουμε τα καντήλια των ναών μας που τόσα χρόνια παραμένουν σβηστά και έρημα, ώστε να ευχηθούμε συνάμα ‘’ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ’’ και στις υπόλοιπες πατρίδες του αλύτρωτου Ελληνισμού..., ΜΑΚΡΙΑ από Ντεσοττικές και Ανανικές ευχές... Με τιμή, Χρίστος Κ.Μακρίδης  Με έντονο και διάχυτο
εθνικοθρησκευτικό πνεύμα και πατριωτικό ρίγος θα γιορτάσει και φέτος το αθάνατο ενωτικό έπος της θρυλικής Ε.Ο.Κ.Α. 1955-1959 ο Κυπριακός Ελληνισμός τούτης της νοτιοανατολικότερης εσχατιάς του Γένους. Η σκέψη και η θύμηση νοσταλγικά, επιτακτικά και μονοδρομικά θα φτερουγίσει απελευθερωμένη και ασύλληπτη στα χρυσά εκείνα χρόνια όπου ο λεβεντόγερος Στρατηγός ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΡΙΒΑΣ ΔΙΓΕΝΗΣ, το άξιο και μοναδικό τέκνο της Πατρίδας, έπλαθε με τρόπο απαράμιλλο και αψεγάδιαστο την άλκιμη Νεολαία της Κύπρου για το μεγάλο τιτάνιο και συγκλονιστικό σε έξαρση και ορμή αγώνα της λευτεριάς, της δικαίωσης, της απελευθέρωσης και της ΕΝΩΣΕΩΣ. Τότε που ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος ΜΑΚΑΡΙΟΣ Γ’, εξοριζόταν με άλλα ηγετικά στελέχη της Εκκλησίας στις μακρινές Σεϋχέλλες σε μια σκοτεινή, ύπουλη και αδίστακτη προσπάθεια των αποικιοκρατών του στρατοκρατούμενου Στέμματος της Γηραιάς Αλβιόνος να στερήσουν τη θρησκευτικοπνευματική τόνωση τούτου του ανυπότακτου και ατίθασου λαού που ακράτητος ξεχύθηκε σε όλα τα μήκη και πλάτη της Κύπρου για Λευτεριά και ΕΝΩΣΗ. Στιγμές ανεπανάληπτες και απίστευτες, αφού οι Νεοέλληνες πιστά και αταλάντευτα ταγμένοι και προσηλωμένοι στα αμάραντα και άφθαρτα ιδεώδη, στις αμόλυντες και στις πάναγνες αρχές, στις αιώνιες και άχραντες ιδέες της ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ και του ΓΕΝΟΥΣ, πήραν ακάθεκτοι μια κακοτράχηλη ανηφοριά που οδηγούσε στο παλάτι της γαλανομάτας θεάς ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ. Πύρινοι και αγέρωχοι μπροστάρηδες, λυγερόκορμοι και ατρόμητοι σημαιοφόροι, άφοβοι και ανδρείοι καθοδηγητές τούτης της συγκλονιστικής πορείας προς το δύσβατο ανηφόρι της δικαίωσης είναι το ατελεύτητο πάνθεο των ηρώων, ηρωομαρτύρων, αγωνιστών και μαχητών της ρωμέϊκης εποποιίας της Ε.Ο.Κ.Α. που ξαναζωντάνεψαν στις μέρες τους στο Κούγκι, την Αλαμάνα, το Χάνι της Γραβιάς, το έπος του ‘’ΟΧΙ’’ και της Πίνδου, τους Μακεδονομάχους, το Μαρμαρωμένο Βασιλιά της αιώνιας βυζαντινής Κωνσταντινούπολης, τους Σαλαμινομάχους και τους Μαραθωνομάχους, μέσα σε ανήλιαγα και αφιλόξενα κρησφύγετα, σε σιδερόφρακτα μπουντρούμια, μπροστά στην αγχόνη, στα μνήματα των Κεντρικών Φυλακών, μέσα από απερίγραπτα φρικιαστικά και ανυπόφορα βασανιστήρια, σε παράτολμες ενέδρες και μέσα από άνισες μάχες με τον εχθρό. Τούτο το μοναδικό, άσπιλο και ανόθευτο αγωνιστικό έπος, αυτή η ιερή, αιμάτινη και ασίγαστη επανάσταση της Κύπρου, αποτέλεσαν και αποτελούν το φωτεινό παράδειγμα και το αμάραντο ιστορικό λίκνο για όλα τα απελευθερωτικά κινήματα της γης, όταν οι σκλαβωμένοι με πίστη και θάρρος στη καρδιά, ανδρεία και αποφασιστικότητα στη ψυχή ανηφορίζουν το κακοτράχαλο Γολγοθά που οδηγεί στη ΛΕΥΤΕΡΙΑ και στη ΔΙΚΑΙΩΣΗ Ο διακαής, ασίγαστος, αδάμαστος και έντονος πόθος της ΕΝΩΣΗΣ, της ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ, της ΔΙΚΑΙΩΣΗΣ και της ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ μέθυσε μια βραδιά τους ΑΚΡΙΤΕΣ της Ε.Ο.Κ.Α. με το αθάνατο κρασί του 1821, τους αναβάπτισε στην εθνική κολυμβήθρα του αίματος των ηρωικών προγόνων, κοινώνησε τα άχραντα Μυστήρια του Θείου Σώματος και Αίματος σε όλους και όπλισε το χέρι τους με το καρυοφύλλι του Κολοκοτρώνη, το γιαταγάνι του Νικηταρά και την κουμπούρα του Μπότσαρη. Με ιερό ρίγος να διαπερνά τα φυλλοκάρδια της ψυχής τους και τα τρίσβαθα του υποσυνείδητου τους, πορεύθηκαν ωραίοι και πανώριοι τον τίμιο και άξιο αγώνα για του ΧΡΙΣΤΟΥ την Πίστη την Αγία και του Έθνους την Ελευθερία. Το ολοκαύτωμα του θρυλικού υπαρχηγού της Ε.Ο.Κ.Α. Γρηγόρη Πιερή Αυξεντίου, ο γενναίος θάνατος του Κυριάκου Μάτση, οι τέσσερις μάρτυρες στον Αχυρώνα του Λιοπετρίου, η αγχόνη που έσφιξε μακάβρια το νεανικό λαιμό του Παλληκαρίδη έγραφαν ασταμάτητα ολόχρυσες σελίδες έξαρσης και ηρωισμού, που παραδίνονται ανεξίτηλες και διαχρονικές για να γαλουχήσουν με τούτα τα αθάνατα νοήματα της Θρησκείας και του Έθνους τις επόμενες γενεές. Με αγάπη ανόθευτη στο Θεό, πίστη αδιαφιλονίκητη στο σκοπό του Αγώνα, κατάφαση αστείρευτη στην ιδέα του Έθνους, πείσμα σκληροτράχηλο για επίτευξη του στόχου, θάρρος ανυπέρβλητο μπροστά στις δυσκολίες, άτρωτοι και γενναίοι απέναντι σε μια ισχυρή πανστρατιά πολεμιστών της αποικιοκρατικής αυτοκρατορίας των Βρετανών, απέδειξαν για ακόμη μια φορά πως όντως οι ΗΡΩΕΣ πολεμούν σαν ΕΛΛΗΝΕΣ. Αμούστακα παλικάρια, μικρά μαθητούδια με τρυφερές καρδιές, αθώες νεάνιδες σήκωναν στους ώμους τους το βάρος του ιερού αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. και σκορπούσαν το φόβο, την αμηχανία και την ταραχή. Αποτίουμε λοιπόν ευλαβικά σήμερα ελάχιστο φόρο εθνικής τιμής και υπερηφάνειας στο αθάνατο και μοναδικό πάνθεο των ηρώων, αγωνιστών και μαρτύρων του έπους της θρυλικής και ΕΝΩΤΙΚΗΣ Ε.Ο.Κ.Α. 1955-1959 έχοντας ως φόντο στον ορίζοντα, το σκλαβωμένο Πενταδάκτυλο τη θρηνούσα Βασιλεύουσα της Αμμοχώστου, το ερειπωμένο μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα, την αιμορραγούσα Κερύνεια και την αρχόντισσα της Μόρφου δακρύουσα. Σεμνά και απέριττα, με σαφήνεια και καθαρότητα, λιτά και απερίφραστα διαμηνύουμε στους στρατοκράτες της ΑΓΚΥΡΑΣ πως αν όντως θέλουν να τουρκέψουν τη νήσο των ΑΓΙΩΝ, των ΠΑΤΕΡΩΝ και των ΗΡΩΩΝ, η απάντηση μας είναι μια, ασυζήτητη, αδιαπραγμάτευτη, αταλάντευτη, αδιάλογη και ενωτική αφού πηγάζει αυτούσια από τον ιερό σκοπό και τα αμόλυντα ιδανικά του αγωνιστικού έπους 1955-1959: ‘’ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ...Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ... ΕΛΛΑΣ-ΚΥΠΡΟΣ-ΕΝΩΣΙΣ...’’ Το διαχρονικό και ανεπανάληπτο μήνυμα του θρυλικού ενωτικού έπους της ΕΟΚΑ 1955 – 1959 φωτίζει και καθοδηγεί τα βήματα μας με τρόπο αψεγάδιαστο και αδιαπραγμάτευτο στις κρίσιμες και δύσκολες εθνικές στιγμές που διανύουμε ως Πανορθόδοξος Κυπριακός Ελληνισμός για του Χριστού τη Πίστη την Αγία και του Έθνους την Ελευθερία. Το ατελεύτητο πάνθεο των ηρώων και ηρωομαρτύρων μας δείχνει επιτακτικά το δρόμο της Τιμής και του καθήκοντος για αποτίναξη του βάρβαρου ζυγού δουλείας και κατοχής των εδαφών μας... Με τιμή, Χρίστος Κ. Μακρίδης Παραλίμνι  ΕΠΕΤΕΙΟΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ
"Χαίρε, κεχαριτωμένη Μαρία! Ο Κύριος μετά σου"! Την αγνή τούτη μέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου διάλεξαν οι πρόγονοί μας για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού. "Ελευθερία ή θάνατος" βροντοφώναξαν τα παλικάρια με απροσμέτρητο θάρρος και απύθμενη αποφασιστικότητα! "Για του Χριστού την πίστη την αγνή και της πατρίδος την ελευθερία", αντιλάλησε από άκρη σε άκρη στη σκλαβωμένη Ελλάδα. Σαν πυρηνικός αντιδραστήρας, που χάλασε το σύστημα ψύξης του και ελκύει ακατάσχετα γύρω του θανατηφόρα πυρηνική ενέργεια, έτσι και στις ψυχές και στα στήθια των υπόδουλων Ελλήνων ξεχείλισε η αδικία και η καταπίεση από το βάρβαρο κατακτητή και ο τόσο φιλήσυχος ραγιάς των 400 χρόνων, αποφασιστικός και ασυγκράτητος , βροντοφώναξε κατάμουτρα στον … τύραννο και σε όλη την οικουμένη: "Τούρκος να μη μείνει στο Μοριά μηδέ στον κόσμο όλο"! Κείνο, που μέρες και νύκτες , βδομάδες και μήνες, χρόνια και αιώνες συλλογιζόταν κι ονειρευόταν ο σκλαβωμένος και εξουθενωμένος ραγιάς, γινόταν τώρα τόσο δύσκολη μα και τόσο ευχάριστη πραγματικότητα! Οι Τούρκοι έμειναν ενεοί και έκπληκτοι! Δεν πίστευαν στα μάτια τους και δεν μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν πως τούτοι οι ρακένδυτοι και φιλήσυχοι ραγιάδες θα μπορούσαν μια μέρα να σηκώσουν κεφάλι και να ταρακουνήσουν την παλαι-ποτε κραταιά τους Οθωμανική Αυτοκρατορία. Και αντέδρασαν! Αντέδρασαν βάναυσα και αλύπητα, αδίστακτα και απάνθρωπα, όπως πάντα με ατιμώσεις και ταπεινώσεις, φρικτά βασανιστήρια και απίστευτες θηριωδίες, φωτιά και τσεκούρι χωρίς ηθικούς φραγμούς, χωρίς καμιά εξαίρεση, πιστεύοντας, οι αφελείς, πώς μπορούσαν να κάμψουν το σθένος και την αποφασιστικότητα των Ελλήνων που αγωνίζονταν ψυχή τε και σώματι για την πολύτιμη λευτεριά τους. Μα οι πρόγονοί μας , μεθυσμένοι και συνεπαρμένοι με το γλυκόποτο κρασί του Δίκαιου της λευτεριάς, πιάστηκαν λεβέντικα στον πυρρίχιο του ιερού τους αγώνα και χόρεψαν ηρωικά και ανυποχώρητα τους θεσπέσιους ρυθμούς της πολεμικής σάλπιγγας του Ρήγα και του αφυπνιστικού παιάνα του Διονύσιου Σολωμού. Λίγοι, φτωχοί και σχεδόν άοπλοι, πλούσιοι όμως στην καρδιά και οπλισμένοι σαν αστακοί με την ανίκητη πανοπλία του δίκιου και της λευτεριάς, ανέβηκαν αγόγγυστα και θαρραλέα τις δυπρόσιτες κορφές της αρετής κι αντιπάλαιψαν με απαράμιλλο σθένος και αποφασιστικότητα την πανίσχυρη τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μανιάκι και Αλαμάνα, Τριπολιτσά και Μεσολόγγι, Ψαρά και Δερβενάκια, Αράχωβα και Γραβιά μεσουράνησαν τη σκλάβα Ελλάδα και έπεισαν τις Μεγάλες Δυνάμεις ότι οι Έλληνες άξιζαν τη λευτεριά τους. Η αγνότητα των υψηλών ιδανικών του Κανάρη και του Μπότσαρη, η ακλόνητη πίστη του Κολοκοτρώνη, η άδολη παλικαριά του Μακρυγιάννη, η ασυναγώνιστη τόλμη του Νικητάρα και του Μιαούλη, το ακατανίκητο ηφαίστειο του Παπαφλέσσα έδωσαν αιώνια μαθήματα πατριωτισμού και αυταπάρνησης στο παγκόσμιο. Κι η γαλανομάτα θεά ΛΕΥΤΕΡΙΑ, μετά από ένα άνισο εφτάχρονο αγώνα ,θρονιάστηκε επιτέλους στο ματοβαμμένο της ελληνικό παλάτι, στεφανώνοντας ταυτόχρονα με αμάραντα στεφάνια τους αμέτρητους ήρωες που έπεσαν πολεμώντας για την απελευθέρωση της μάνας Ελλάδας. Σήμερα, 190 ολόκληρα χρόνια από την ιστορική επέτειο της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας, ζούμε, αλίμονο σε συνθήκες μεγάλης τραγικότητας και αβέβαιου μέλλοντος κι έχουμε απέναντι μας και πάνω από τα κεφάλια μας τον ίδιο αδίστακτο και βάρβαρο τύραννο. Οι προσφυγικοί συνοικισμοί, τα κατεχόμενα χωριά και πόλεις μας, τα βουβά καμπαναριά κι οι συλημένες μας εκκλησίες και μοναστήρια, μας περιμένουν σιωπηλά και καρτερικά, αφού αναμένουν από μας τη δικαίωση και την απελευθέρωσή τους. Οι μαυροφορημένες μάνες των αγνοουμένων μας ,περιμένουν με αγωνία ατύπωτη και πόνο αβάστακτο το γυρισμό ή την εξακρίβωση της τύχης των μονάκριβων τους προσώπων. Ο Αττίλας, σκληρός και απάνθρωπος, συνεχίζει να βεβηλώνει τα ιερά και τα όσιά μας, ενώ η ένοχη Τουρκία τορπιλίζει συνεχώς κάθε προσπάθεια δίκαιης λύσης του προβλήματός μας και με κάθε τρόπο προσπαθεί να κλιμακώσει και να παγώσει τα εγκληματικά και παράνομα τετελεσμένα που δημιούργησε, ενισχύοντας δραματικά την εδώ στρατιωτική παρουσία της και μεταβάλλοντας ολοένα το δημογραφικό χαρακτήρα και την ιστορική φυσιογνωμία της Κύπρου μας, με απώτερο σκοπό την πλήρη και οριστική τουρκοποίηση ολόκληρης της πατρίδας μας. Έλληνες και Ελληνίδες της Κύπρου και της Ελλάδας, του απανταχού Ελληνισμού, του Χριστιανισμού και της Πανορθοδοξίας, χαλεποί είναι οι καιροί, δυσοίωνο το μέλλον, για μας και τα παιδιά μας, τα εγγόνια και δισέγγονα μας… Ας ξυπνήσουμε επιτέλους από το λήθαργο της αδιαφορίας και της παχυδερμίας, του ωχαδερφισμού και του εύκολου κέρδους, του εγωκεντρισμού και του συμφεροντολογισμού κι ας κοιτάξουμε κατάματα και κατάφατσα την ωμή και στεγνή πραγματικότητα. Οι ηρωικοί νεκροί του ´21, του ´55 και του 1974 μας παρακολουθούν από τους καθαγιασμένους τάφους τους και με παράπονο μας ερωτούν "Πώς στ ´αλήθεια το βαστάτε, Που, με τούρκικη σημαία, Τύλιξαν τα αγάλματά μας Και κάρφωσαν την καρδιά μας Με την τούρκικη σημαία πώς κοιμάστε; πώς ξυπνάτε; Σκλαβωμένοι πως βαστάτε;" Εμπρός, λοιπόν, αδερφοί μου, όλοι μαζί, ενωμένοι και αγαπημένοι, ας ριχτούμε στον υπέροχο αγώνα της τιμής και του καθήκοντος, για το δίκαιο και τη λευτεριά της τουρκοπατημένης μας πατρίδας Κύπρου! Ο πανάγαθος Θεός ας είναι πάντοτε ο μεγάλος μας βοηθός και συμπαραστάτης! Κολοκοτρωνέϊκα ας ασπαστούμε την ακράδαντη πίστη του Γέροντα του Μωριά πως ο Θεός υπόγραψε τη ΛΕΥΤΕΡΙΑ μας και δεν παίρνει πίσω την υπογραφή του αφού: "Η ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΕΝ ΦΥΛΗ ΣΑΝΟΤΖΙΕΡΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ Η ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΕΝ ΝΑ ΧΑΘΕΙ ΟΝΤΑΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΛΕΙΨΕΙ" Με συναγωνιστικούς χαιρετισμούς Χρίστος Κ. Μακρίδης Παραλίμνι  Η συμφωνία της Ζυρίχης κατέστη αναπόφευκτη πολύ πριν από την υπογραφή της το 1959 και την δρομολόγησε ο Μακάριος στα μέτρα του. Διότι με την Ένωση που ήταν ο στόχος του αγώνα θα παρέμενε ένας παπάς, ενώ με την ίδρυση κράτους σε οποιαδήποτε μορφή οι προοπτικές για εξουσία ανοίγονταν μπροστά του και θα αναβαθμιζόταν σε Πρόεδρο.
Αν δεν είχαμε τον Μακάριο να μας εκπροσωπεί στις συνομιλίες με τους Εγγλέζους, ο αγώνας θα κατέληγε στην Ένωση. Έτσι απλά. Ακόμα και μετά την έναρξη του αγώνα υπήρξε ευκαιρία για θετική έκβαση του χωρίς περαιτέρω αιματοχυσίες και αντιπαραθέσεις. Οι Εγγλέζοι δεν ήταν πάντα φιλότουρκοι όπως συνηθίζουμε να τους αποκαλούμε, και όταν είδαν ότι ο αγώνας της ΕΟΚΑ ήταν κάτι το οργανωμένο και όχι όπως το κίνημα του 1931, άρχισαν συνομιλίες μεταξύ Χάρτιγκ και Μακαρίου, 7 μήνες μετά την έναρξη του αγώνα τον Οκτώβρη του 1955 ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ οι οποίες κατέληξαν σε συμφωνία η οποία προνοούσε Ε/Κ κυβέρνηση με ένα Τ/κ υπουργό για θέματα παιδείας, θρησκείας κλπ. με την Βρετανία να έχει την ευθύνη για την ασφάλεια και την εξωτερική πολιτική. Μετά από παρέλευση 7-9 χρόνων όταν θα ξεμπέρδευαν με την κρίση στο Σουέζ, θα μας χορηγείτο ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ η οποία πρακτικά σήμαινε Ένωση με την Ελλάδα. Ο Μακάριος ενημέρωσε τον Γρίβα σε μυστική συνάντηση τους στο μοναστήρι του Κύκκου στις 29 Ιανουαρίου ο οποίος την αποδέχτηκε αμέσως: "Να πάρουμε αυτά που μας δίνουν και βλέπουμε" και ειδοποίησε τους αντάρτες να είναι έτοιμοι να επιστρέψουν στις οικογένειες τους διατάζοντας ταυτόχρονα: "Παύσατε πυρ" Στη συνέχεια ορίστηκε ημερομηνία άφιξης του Υπουργού Αποικιών Λέννοξ Μπόΰντ για συνομολόγηση και υπογραφή της συμφωνίας. Όμως στο αυτοκίνητο της επιστροφής στην Αρχιεπισκοπή ο Μακάριος είπε: "Αυριο θα ζητήσουμε κι άλλα". Αναστατωμένος ο μ. Νίκος Κρανίδιώτης του υπέδειξε :"Μα, Μακαριώτατε, αφού συμφωνήσατε, κάνατε ττόκκα (χειραψία)" Μακάριος: "Άστα αυτά, εσύ δεν ξέρεις από παζάρια". Αλλά ήξερε αυτός, ένας καλόγηρος του Κύκκου, και από παζάρια και από διεθνή γεωπολιτική. Το είπε και το 'κανε ο Μακάριος, και το βράδυ της 28ης προς 29η Φεβρουαρίου του δίσεκτου έτους 1956, κατά την ώρα της συνάντησης με τον Λέννοξ Μπόϋντ, 19 βόμβες (23 αλλά οι 4 δεν εκράγηκαν) που σύμφωνα με μαρτυρίες βγήκαν από την Αρχιεπισκοπή σύμφωνα με μια μαρτυρία του αγωνιστή Μελή Δημητρίου, ρίχτηκαν σε ανοικτούς χώρους και συγκλόνισαν την Λευκωσία. "Ο Θεός να λυπηθεί τον λαό σου" είπε εξοργισμένος ο Βρετανός υπουργός στον Μακάριο ο οποίος αναχώρησε αμέσως από την Κύπρο, και στη συνέχεια εξόρισε τον Μακάριο στις Σεϋχέλλες. "Τους είπα ότι τις βόμβες τις έβαλε ο Γρίβας αλλά δεν με πίστεψαν", είπε αργότερα ο Μακάριος. Η πορεία προς την καταστροφή μόλις είχε αρχίσει και αφού οι Εγγλέζοι είδαν ότι δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν μαζί μας, άρχισαν μυστικές συνομιλίες με την Τουρκία στην Κωνσταντινούπολη οι οποίες κατέληξαν σε συμφωνία η οποία ανακοινώθηκε στο Βρεττανικό Κοινοβούλιο στις 19 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου, και επαναφέρει την Τουρκία στην Κύπρο που είχε παραιτηθεί από κάθε δικαίωμα όταν το 1875 την παραχώρησε στην Βρεττανία, αλλά προπάντων και με την συμφωνία της Λωζάνης το 1914. Προνοούσε μεταξύ άλλων δύο αυτοδιαθέσεις, μια για κάθε κοινότητα. Η ΔΔΟ την οποία συζητούμε σήμερα είναι με βάση εκείνη την συμφωνία. Ο αγώνας συνεχίστηκε γιά άλλα τρία χρόνια με άσκοπες θυσίες, αλλά και με την συμμετοχή και των Τ/κυπρίων αυτή τη φορά στο πλευρό των Εγγλέζων που ήταν και η απαρχή της διακοινοτικής καχυποψίας και εχθρότητας για να καταλήξουμε σε μια συμφωνία τρισχειρότερη, αυτή της Ζυρίχης την οποία ο Μακάριος με το "ΝΕΝΙΚΗΚΑΜΕΝ" μας παρουσίασε σαν θρίαμβο!! Και όλα αυτά μετά την παρασπονδία του Μακαρίου ο οποίος υπερεκτιμούσε τις δυνατότητες του, υποτιμούσε τους συνομιλητές του ακόμα και αξιωματούχους ή αρχηγούς υπερδυνάμεων, "έπαιζε" μαζί τους και τους έκανε τη ζωή δύσκολη. Και αποφάσιζε πάντα σαν εις και μόνος, χωρίς καμιά συνεννόηση με οποιονδήποτε!  Πότε επιτέλους ο Γενικός Εισαγγελέας θα αξιοποιήσει το πόρισμα της ποινικής ανακρίτριας κ. Αλεξάνδρας Λυκούργου σχετικά με την ΚΟΠ και θα προχωρήσει σε διώξεις;
Ένα μήνα μετά τις εξαγγελίες του Υπουργού Άμυνας για τους ΣΥΟΠ, δεν έχει κατατεθεί κανένα νομοσχέδιο, δεν έχει παρουσιαστεί κανένα ολοκληρωμένο σχέδιο, δεν έχει ληφθεί καμία ουσιαστική απόφαση.
Την ίδια ώρα, η αβεβαιότητα παραμένει για εκατοντάδες νέους και νέες που υπηρετούν στην Εθνική Φρουρά, ενώ οι κενές θέσεις αυξάνονται και επηρεάζουν άμεσα την επιχειρησιακή επάρκεια και ικανότητα της Εθνικής Φρουράς. Το ζήτημα δεν είναι διαδικαστικό, είναι ζήτημα εθνικής ασφάλειας. Οι εξαγγελίες χωρίς πράξεις, δεν αρκούν. Απαιτούνται άμεσες και καθαρές αποφάσεις. Καλούμε το Υπουργείο: · Να καταθέσει συγκεκριμένο νομοσχέδιο. · Να παρουσιάσει σαφές πλαίσιο μονιμοποίησης και σταδιοδρομίας. · Να λάβει ελκυστικά μέτρα για την κάλυψη των κενών θέσεων. Ο Δημοκρατικός Συναγερμός κατέθεσε στις 18 Νοεμβρίου 2025 την τρίτη ολοκληρωμένη δέσμη προτάσεων, χωρίς μέχρι σήμερα καμία ανταπόκριση. Ανησυχούμε. Η ευθύνη είναι μεγάλη. Και ο χρόνος δεν επιτρέπει άλλες καθυστερήσεις.  Mνημονεύει και φέτος ο Κυπριακός Ελληνισμός τον αθάνατο, αλησμόνητο και μοναδικό σύγχρονο Ροβεσπιέρο της ανθρωπότητας, ο οποίος έγραψε με άσβηστο πορφυρό μελάνι ολόχρυσες σελίδες δόξας, τόλμης και ηρωισμού στις μοναδικές δέλτους της μακραίωνης και διαχρονικής Ιστορίας του τόπου μας.
Τούτες τις μέρες η σκέψη επιτακτικά και μονοδρομικά φτερουγίζει ασυγκράτητη και ασύλληπτη στα δύσκολα εκείνα χρόνια του αποικιοκρατικού βρετανικού ζυγού στη θαλασσοφίλητη ελληνορθόδοξη μας πατρίδας, όταν μια χούφτα, αρχικά, άνθρωποι και κατόπιν ολόκληρες πόλεις και χωριά, σαν ορμητικός χείμαρρος και σαν απροσπέλαστος κυματοθραύστης, πρόβαλαν αγέρωχα το λυγερόκορμο ανάστημα τους απέναντι στις πάνοπλες στρατιές των Άγγλων κατακτητών και της βρεττανικής δουλείας. «ΕΟΚΑ-ΠΕΚΑ και ΑΝΕ, οι τρεις οι αδερφάες», σιγοψιθυρίζει ευλαβικά ο Έλληνας Κύπριος μαχητής, ο ατρόμητος νέος, τα μαθητούδια με τους τρυφερούς ώμους, ο ριψοκίνδυνος αγωνιστής του Διγενή, ο σεβάσμιος παππούς και η ηλικιωμένη γιαγιά, η Μεσολογγίτισσα μάνα και ο μεσόκοπος βιοπαλαιστής αγρότης με τις ροζιασμένες χούφτες. Με στρατιωτικό αρχηγό τον αθάνατο, αγέρωχο και υπέροχο Λεωνίδα του Έθνους, τον ασυναγώνιστο λεβεντόγερο Στρατηγό Γεώργιο Γρίβα Διγενή και με πολιτικό ηγέτη τον αείμνηστο ρασοφόρο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΜΑΚΑΡΙΟ ΤΟΝ Γ', αμούστακα παλικάρια και παράτολμοι νέοι οδηγήθηκαν στην αποικιοκρατική αγχόνη, ψέλνοντας άφοβα το Θούριο του Ρήγα του Βελενστινλή, τολμηροί αγωνιστές βίωσαν έμπρακτα και λεβέντικα τα φρικτά βασανιστήρια στα σιδερόφρακτα μπουντρούμια των Κεντρικών Φυλακών, αληθινές διάδοχες νέες της Μπουμπουλίνας ατένισαν κατάμματα το δυνάστη, αψηφώντας τις απειλές του και βροντοφωνάζοντας στεντόρεια «ΕΛΛΑΣ-ΚΥΠΡΟΣ-ΕΝΩΣΙΣ», αφού ο διακαής πόθος και η αστείρευτη δίψα της εθνικής αγάπης προς τη ΜΑΝΑ ΕΛΛΑΔΑ θέριευε και φούντωνε ως καιόμενη λάβα εκρηκτικού ηφαιστείου μέσα στα φυλλοκάρδια της πανώριας ελληνορθόδοξης ψυχής και ολόζεστης καρδιάς τους. Ο Στρατηγός της ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ και της ΕΝΩΣΗΣ, αθέατος και ασύλληπτος, έπλασε και δημιούργησε ανδραγαθήματα και πράξεις αυτοθυσίας και αυταπάρνησης, που ως ιερές και όσιες παρακαταθήκες, παραδίδονται ανεξίτηλες στις σημερινές γενεές, για να τις γαλουχήσουν, να τις αναβαπτίσουν και να τις αναπλάσουν με τούτα τα άσπιλα ιδανικά, τις πάναγνες αρχές, τα αμάραντα ιδεώδη, τις άφθαρτες αξίες της ΠΑΤΡΙΔΑΣ και του ΓΕΝΟΥΣ, της ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ και του ΕΘΝΟΥΣ, του ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ και της ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, με τρόπο παραστατικό και άφθαρτο. Μνημονεύουμε λοιπόν και τιμούμε την εθνεγερσία και την Επανάσταση της Κύπρου με το Σταυραετό του Μαχαιρά, τους τέσσερις του Λιοπετριού, τον Κυριάκο Μάτση, τον Καραολή και τον Παλληκαρίδη, αλλά και τόσους άλλους ήρωες, ηρωομάρτυρες, αγωνιστές και ανυπότακτους σκληροτράχηλους μαχητές του ατελεύτητου πάνθεου της ρωμέϊκης κυπριακής εποποιίας, μέσα στην οποία ο Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας Διγενής θα φαντάζει πάντοτε άσβηστος και φωτεινός πυρσός, καθοδηγητής στον τίμιο εθνικό αγώνα μας για δικαίωση και απελευθέρωση. Είναι από τότε που το χώμα έθρεψε και η θάλασσα ξεδίψασε τη ΛΕΥΤΕΡΙΑ και την ΕΝΩΣΗ, που έγιναν βίωμα και σκοπός ζωής του λαού μας. Από τότε που ο πατέρας και η μάνα ονοματίζουν με αυτές τα βλαστάρια τους και ο νεοέλληνας σέρνει για χάρη τους το χορό της λεβεντιάς και της ανάστασης μαζί, της εθνικής αξιοπρέπειας και της ελληνικής τιμής. Ο σύγχρονος Νεοέλληνας, χρεωμένος με τον ιστορικό όγκο της εθνικής διαδρομής στο χωροχρόνο, έρχεται σήμερα, ευλαβικά και απέριττα, σεμνά και σιωπηρά, να γονατίζει στην Αγία-Τράπεζα της Κύπρου, να πάρει στα χέρια του το ιερό δισκοπότηρο της ΕΟΚΑ και να ιερουργήσει το Σώμα και το Αίμα των αγωνιστών της. Με πραγματικό φόβο Θεού και ομόνοια συναμεταξύ μας, καλούμαστε να πάρουμε μέρος στο Μυστικό Δείπνο και να κοινωνήσουμε πατρίδα, αφού, καθώς το διαβεβαιώνει ο Κύριος Ιησούς, «ο τρωγών μου τη σάρκα και πίνων μου το αίμα, εν εμοί μένει καγώ εν αυτώ». Έτσι και εμείς θα αξιωθούμε να βάλουμε στις καρδιές μας την ίδιά μας την πατρίδα, την αγία νήσο των πατέρων και των μαρτύρων. Με δέος και ρίγος, με συγκινησιακά αισθήματα εθνικής περηφάνιας και πατριωτικής αγαλλίασης αποτίουμε ευλαβικά ελάχιστο φόρο εθνικής τιμής στον αθάνατο Στρατηγό της ΕΟΚΑ, στον Αρχηγό του ενωτικού έπους, στον άξιο εμπνευστή του αγώνα, στον καθοδηγητή του κινήματος που έκανε το ποίημα πραγματικότητα γλυκιά και όμορφη: «Εροδοχάραξεν το φως, εκόντεψεν η μέρα, που 'νν' ακουστεί το μήνυμα η Κύπρος ελευθέρα. Κύριον Πάσκαν έχουμεν, εππέσασιν τα μαύρα, χαράς τα ευαγγέλια, του λυτρωμού η αύρα. Κάμετε λλίον πομονήν, το μήνυμαν εν' ν' άρτει, τζ' εν να 'χουμεν Ανάστασην, να κάμουμε πεντάρτιν». Η καρδιά λοιπόν πάλλεται ασυγκράτητα υπό ύψιστη εθνική περηφάνια και ηψυχή ριγά από πρωτόγνωρα πατριωτικά σκιρτήματα, στο άκουσμα των λυρικών αυτών στίχων του ποιητή, γραμμένων με το ανεξίτηλο μελάνι του ύμνου προς το αθάνατο, διαχρονικό και ανεπανάληπτο ενωτικό έπος της θρυλικής ΕΟΚΑ 1955-1959 του λεβεντόγερου Στρατηγού Γεώργιου Γρίβα Διγενή και του αείμνηστου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου του Γ'. Ταυτόχρονα η σκέψη φτερουγίζει σε χώματα μυρωμένα, αγιασμένα και αξέχαστα, πάππου προς πάππο ολόδικά μας, τα οποία οι λεβεντονιοί του Διγενή παρέδωσαν σε μας λεύτερα και διακιωμένα, που δυστυχώς σήμερα στενάζουν κάτω από την πιεστική μπότα κατοχής του βάρβαρου Ασιάτη εισβολέα. Το εθνικοθρησκευτικό μνημόσυνο του Διγενή και του Μακαρίου ΔΕΝ πρέπει να αποτελούν εφαλτήριες επάλξεις αναμόχλευσης διχαστικών παθών εμφυλίου σπαραγμού, αλλά άρρηκτα ενωτικούς ομόκεντρους πόλους συναδέλφωσης, συναγωνιστικότητας, σύμπνοιας, συμπόρευσης και αλληλεγγύης του κυπριακού Ορθοδόξου Ελληνισμού, για κοινή πορεία αποτίναξης του βάρβαρου ζυγού σκλαβιάς των κατεχομένων εδαφών μας. Με αυτές τις σκέψεις λοιπόν τιμούμε σήμερα τον αθάνατο στρατηγό της Λευτεριάς και της Ένωσης, το σύγχρονο Λεωνίδα του Έθνους, τον απαράμιλλο αγωνιστή της πατρίδας, το σκληροτράχηλο μαχητή του Γένους, τον ακούραστο πολεμιστή του Πανορθόδοξου Ελληνισμού, το θρυλικό ΓΕΩΡΓΙΟ ΓΡΙΒΑ ΔΙΓΕΝΗ. Ας είναι αιωνία και μακαρία η μνήμη του και ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει, υποσχόμενοι προς αυτόν και τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο τον Γ' πως αμέτρητοι ΔΙΓΕΝΗΔΕΣ και ΜΑΚΑΡΙΟΙ θα συνεχίσουν απτόητοι τον αγώνα τους μέχρι τελικής δικαίωσης, καταξίωσης και ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ. Με τιμή, Χρίστος Κ. Μακρίδης  Με έντονο και διάχυτο εθνικοθρησκευτικό πνεύμα και πατριωτικό ρίγος θα γιορτάσει και φέτος το αθάνατο ενωτικό έπος της θρυλικής Ε.Ο.Κ.Α. 1955-1959 ο Κυπριακός Ελληνισμός τούτης της νοτιοανατολικότερης εσχατιάς του Γένους. Η σκέψη και η θύμηση νοσταλγικά, επιτακτικά και μονοδρομικά θα φτερουγίσει απελευθερωμένη και ασύλληπτη στα χρυσά εκείνα χρόνια όπου ο λεβεντόγερος Στρατηγός ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΡΙΒΑΣ ΔΙΓΕΝΗΣ, το άξιο και μοναδικό τέκνο της Πατρίδας, έπλαθε με τρόπο απαράμιλλο και αψεγάδιαστο την άλκιμη Νεολαία της Κύπρου για το μεγάλο τιτάνιο και συγκλονιστικό σε έξαρση και ορμή αγώνα της λευτεριάς, της δικαίωσης, της απελευθέρωσης και της ΕΝΩΣΕΩΣ.
Τότε που ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος ΜΑΚΑΡΙΟΣ Γ', εξοριζόταν με άλλα ηγετικά στελέχη της Εκκλησίας στις μακρινές Σεϋχέλλες σε μια σκοτεινή, ύπουλη και αδίστακτη προσπάθεια των αποικιοκρατών του στρατοκρατούμενου Στέμματος της Γηραιάς Αλβιόνος να στερήσουν τη θρησκευτικοπνευματική τόνωση τούτου του ανυπότακτου και ατίθασου λαού που ακράτητος ξεχύθηκε σε όλα τα μήκη και πλάτη της Κύπρου για Λευτεριά και ΕΝΩΣΗ. Στιγμές ανεπανάληπτες και απίστευτες, αφού οι Νεοέλληνες πιστά και αταλάντευτα ταγμένοι και προσηλωμένοι στα αμάραντα και άφθαρτα ιδεώδη, στις αμόλυντες και στις πάναγνες αρχές, στις αιώνιες και άχραντες ιδέες της ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ και του ΓΕΝΟΥΣ, πήραν ακάθεκτοι μια κακοτράχηλη ανηφοριά που οδηγούσε στο παλάτι της γαλανομάτας θεάς ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ. Πύρινοι και αγέρωχοι μπροστάρηδες, λυγερόκορμοι και ατρόμητοι σημαιοφόροι, άφοβοι και ανδρείοι καθοδηγητές τούτης της συγκλονιστικής πορείας προς το δύσβατο ανηφόρι της δικαίωσης είναι το ατελεύτητο πάνθεο των ηρώων, ηρωομαρτύρων, αγωνιστών και μαχητών της ρωμέϊκης εποποιίας της Ε.Ο.Κ.Α. που ξαναζωντάνεψαν στις μέρες τους στο Κούγκι, την Αλαμάνα, το Χάνι της Γραβιάς, το έπος του ''ΟΧΙ'' και της Πίνδου, τους Μακεδονομάχους, το Μαρμαρωμένο Βασιλιά της αιώνιας βυζαντινής Κωνσταντινούπολης, τους Σαλαμινομάχους και τους Μαραθωνομάχους, μέσα σε ανήλιαγα και αφιλόξενα κρησφύγετα, σε σιδερόφρακτα μπουντρούμια, μπροστά στην αγχόνη, στα μνήματα των Κεντρικών Φυλακών, μέσα από απερίγραπτα φρικιαστικά και ανυπόφορα βασανιστήρια, σε παράτολμες ενέδρες και μέσα από άνισες μάχες με τον εχθρό. Τούτο το μοναδικό, άσπιλο και ανόθευτο αγωνιστικό έπος, αυτή η ιερή, αιμάτινη και ασίγαστη επανάσταση της Κύπρου, αποτέλεσαν και αποτελούν το φωτεινό παράδειγμα και το αμάραντο ιστορικό λίκνο για όλα τα απελευθερωτικά κινήματα της γης, όταν οι σκλαβωμένοι με πίστη και θάρρος στη καρδιά, ανδρεία και αποφασιστικότητα στη ψυχή ανηφορίζουν το κακοτράχαλο Γολγοθά που οδηγεί στη ΛΕΥΤΕΡΙΑ και στη ΔΙΚΑΙΩΣΗ Ο διακαής, ασίγαστος, αδάμαστος και έντονος πόθος της ΕΝΩΣΗΣ, της ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ, της ΔΙΚΑΙΩΣΗΣ και της ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ μέθυσε μια βραδιά τους ΑΚΡΙΤΕΣ της Ε.Ο.Κ.Α. με το αθάνατο κρασί του 1821, τους αναβάπτισε στην εθνική κολυμβήθρα του αίματος των ηρωικών προγόνων, κοινώνησε τα άχραντα Μυστήρια του Θείου Σώματος και Αίματος σε όλους και όπλισε το χέρι τους με το καρυοφύλλι του Κολοκοτρώνη, το γιαταγάνι του Νικηταρά και την κουμπούρα του Μπότσαρη. Με ιερό ρίγος να διαπερνά τα φυλλοκάρδια της ψυχής τους και τα τρίσβαθα του υποσυνείδητου τους, πορεύθηκαν ωραίοι και πανώριοι τον τίμιο και άξιο αγώνα για του ΧΡΙΣΤΟΥ την Πίστη την Αγία και του Έθνους την Ελευθερία. Το ολοκαύτωμα του θρυλικού υπαρχηγού της Ε.Ο.Κ.Α. Γρηγόρη Πιερή Αυξεντίου, ο γενναίος θάνατος του Κυριάκου Μάτση, οι τέσσερις μάρτυρες στον Αχυρώνα του Λιοπετρίου, η αγχόνη που έσφιξε μακάβρια το νεανικό λαιμό του Παλληκαρίδη έγραφαν ασταμάτητα ολόχρυσες σελίδες έξαρσης και ηρωισμού, που παραδίνονται ανεξίτηλες και διαχρονικές για να γαλουχήσουν με τούτα τα αθάνατα νοήματα της Θρησκείας και του Έθνους τις επόμενες γενεές. Με αγάπη ανόθευτη στο Θεό, πίστη αδιαφιλονίκητη στο σκοπό του Αγώνα, κατάφαση αστείρευτη στην ιδέα του Έθνους, πείσμα σκληροτράχηλο για επίτευξη του στόχου, θάρρος ανυπέρβλητο μπροστά στις δυσκολίες, άτρωτοι και γενναίοι απέναντι σε μια ισχυρή πανστρατιά πολεμιστών της αποικιοκρατικής αυτοκρατορίας των Βρετανών, απέδειξαν για ακόμη μια φορά πως όντως οι ΗΡΩΕΣ πολεμούν σαν ΕΛΛΗΝΕΣ. Αμούστακα παλικάρια, μικρά μαθητούδια με τρυφερές καρδιές, αθώες νεάνιδες σήκωναν στους ώμους τους το βάρος του ιερού αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. και σκορπούσαν το φόβο, την αμηχανία και την ταραχή. Αποτίουμε λοιπόν ευλαβικά σήμερα ελάχιστο φόρο εθνικής τιμής και υπερηφάνειας στο αθάνατο και μοναδικό πάνθεο των ηρώων, αγωνιστών και μαρτύρων του έπους της θρυλικής και ΕΝΩΤΙΚΗΣ Ε.Ο.Κ.Α. 1955-1959 έχοντας ως φόντο στον ορίζοντα, το σκλαβωμένο Πενταδάκτυλο τη θρηνούσα Βασιλεύουσα της Αμμοχώστου, το ερειπωμένο μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα, την αιμορραγούσα Κερύνεια και την αρχόντισσα της Μόρφου δακρύουσα. Σεμνά και απέριττα, με σαφήνεια και καθαρότητα, λιτά και απερίφραστα διαμηνύουμε στους στρατοκράτες της ΑΓΚΥΡΑΣ πως αν όντως θέλουν να τουρκέψουν τη νήσο των ΑΓΙΩΝ, των ΠΑΤΕΡΩΝ και των ΗΡΩΩΝ, η απάντηση μας είναι μια, ασυζήτητη, αδιαπραγμάτευτη, αταλάντευτη, αδιάλογη και ενωτική αφού πηγάζει αυτούσια από τον ιερό σκοπό και τα αμόλυντα ιδανικά του αγωνιστικού έπους 1955-1959: ''ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ...Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ... ΕΛΛΑΣ-ΚΥΠΡΟΣ-ΕΝΩΣΙΣ...'' Το διαχρονικό και ανεπανάληπτο μήνυμα του θρυλικού ενωτικού έπους της ΕΟΚΑ 1955 – 1959 φωτίζει και καθοδηγεί τα βήματα μας με τρόπο αψεγάδιαστο και αδιαπραγμάτευτο στις κρίσιμες και δύσκολες εθνικές στιγμές που διανύουμε ως Πανορθόδοξος Κυπριακός Ελληνισμός για του Χριστού τη Πίστη την Αγία και του Έθνους την Ελευθερία. Το ατελεύτητο πάνθεο των ηρώων και ηρωομαρτύρων μας δείχνει επιτακτικά το δρόμο της Τιμής και του καθήκοντος για αποτίναξη του βάρβαρου ζυγού δουλείας και κατοχής των εδαφών μας... Με τιμή, Χρίστος Κ. Μακρίδης Παραλίμνι  Με έντονα και διάχυτα αισθήματα
πίστης, κατάνυξης, αγαλλίασης και ψυχικής ευφορίας η Χριστιανοσύνη, η Ελληνορθοδοξία αλλά και ολόκληρη σχεδόν η υφήλιος θα γιορτάσει σύντομα τη μεγαλύτερη, σπουδαιότερη και απερίγραπτη δωρεά του Ύψιστου Παντοκράτορα και Πανάγαθου Θεού μας προς το ίδιο το ανθρώπινο γένος: TH ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΕΣΣΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΗ ΓΗ ΜΑΣ... Χριστούγεννα λοιπόν έτους 2019. Δύο χιλιάδες χρόνια από τότε που ο Παντοδύναμος και Δίκαιος Κριτής απέδειξε, κατέδειξε και υπέδειξε με τον ιδανικότερο, παραστατικότερο και αψεγάδιαστο τρόπο την ατελεύτητη, αστείρευτη και τέλεια αγάπη, στοργή και φροντίδα Του προς το ανθρώπινο δημιούργημά Του, προς τον κόσμο και τους ανθρώπους. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός μας ενανθρωπίζεται, γεννιέται και ζει μαζί μας για τριάντα-τρία ολόκληρα χρόνια κηρύττοντας παντού το χαρμόσυνο μήνυμα της ΛΥΤΡΩΣΗΣ του ανθρώπου από τα δεσμά της αμαρτίας. Τότε, μία κρύα και παγερή βραδιά του χειμώνα, ταπεινά, σεμνά και άσημα, η Παντάνασσα και Κυρά μας, η Παναγία των κατατρεγμένων και των δυστυχισμένων, μαζί με τον προστάτη της τον Ιωσήφ, καταφεύγουν σε μια στενόχωρη και στενόκοπη σπηλιά στη Βηθλεέμ, αφού αδυνατούν να εξασφαλίσουν στέγη στα πανδοχεία της γύρω περιοχής, τα οποία ήταν ασφυκτικά γεμάτα από κόσμο. Το λαμπερό αστέρι φωλιάζει λοιπόν πάνω από τη σπηλιά, οι βοσκοί αντιλαμβάνονται με ρίγος το Θεϊκό γεγονός, οι μάγοι με τα δώρα τους αδημονούν και βιάζουν τις γκαμήλες να φθάσουν γρηγορότερα, ενώ πανστρατιά αγγέλων υμνεί με φωνή γλυκιά και μελωδική το Θεό. Τα ζώα της στάνης μαζεύονται γύρω από τη φάτνη για να ζεστάνουν το Νεογέννητο Θείο Βρέφος. Με αυτές τις απλές, ανθρώπινες και επιφανειακές γραμμές μπορεί να περιγράψει κανείς συνοπτικά το μοναδικό και Θείο γεγονός της Γέννησης. Ο φιλεύσπλαχνος και πανάγαθος Κύριος, έρχεται κοντά στον άνθρωπο, ζει έμπρακτα και βιωματικά μαζί του και του δείχνει με τον άψογο τρόπο Του το δρόμο της Βασιλείας του Θεού, σπάζοντας και λύοντας παντοτινά τα δεσμά της δουλείας, της σκλαβιάς και της κατοχής του ανθρώπου από τις αμαρτίες, τα πάθη, τα κακά, τις αδυναμίες και τις πτώσεις. Ο Θεός ενανθρωπίζεται και προσφέρει στον άνθρωπο την ευκαιρία του Παραδείσου. Τούτο το άφθαρτο, αιώνιο και πάναγνο μήνυμα της αιώνιας ζωής κατακλύζει με χαρά και νηφαλιότητα, γαλήνη και ηρεμία, ευτυχία και ελπίδα τα τρίσβαθα της ψυχής του ανθρώπου, αφού τα πρόσκαιρα και γήινα της προσωρινής ζωής προσφέρουν μονάχα παραπλάνηση και αποπροσανατολισμό από την πραγματική πορεία του ανθρώπου, με σκοπό τη Θέωση και τη Λύτρωση από τα δεινά της αμαρτίας και τους πειρασμούς του Διαβόλου. Η έλευση του Μεσσία στη γη περιγράφεται, στην ανθρώπινη γλώσσα, ως το κορυφαίο κοσμοϊστορικό και θρησκευτικό γεγονός, αφού πλέον καταργούνται από τον ίδιο τον Κύριο τα δεσμά της δουλείας και ο άνθρωπος γίνεται κοινωνός της Σάρκας και του Αίματος του Θεού, μέσω των ιερών μυστηρίων της Εξομολόγησης και της Θείας Μετάληψης. Ο Χριστός κατεβαίνει στη γη για να μας προσφέρει απλόχερα το χαρμόσυνο μήνυμα της σωτηρίας, οριοθετώντας με τον πλέον αλάνθαστο τρόπο την πυξίδα της πορείας μας. Χριστούγεννα λοιπόν και φέτος με τη γη να μαστίζεται από πολέμους, εγκλήματα, μίση, πάθη, ιδιοτέλειες και απανθρωπιά. Ο άνθρωπος καταντά ολοένα και πιο εχθρικός απέναντι στον άνθρωπο και τα δηλητηριώδη νέφη της παγκοσμιοποίησης δημιουργούν μια εκρηκτική και θυελλώδη κατάσταση στην ψυχή του. Παραπαίουμε ζαλισμένοι και αποχαυνωμένοι από τα ναρκωτικά της ευμάρειας, του υλισμού, της αθεϊας και των σαρκικών ηδονών και απολαύσεων. Μακριά από την αληθινή πηγή της ζωής, ρουφούμε αχόρταγα το νοθευμένο και μεταλλαγμένο νερό της ύλης. Την ίδια ώρα, η αιματοβαμμένη μικρή μας πατρίδα, η θαλασσοφίλητη νήσος των Πατέρων και των Αγίων, ταλανίζεται και δοκιμάζεται σκληρά από τη βάρβαρη κατοχή του Τούρκου, με τους ανθρώπους της στην προσφυγιά ή στον εγκλωβισμό και τις μάνες του οδοφράγματος να αναμένουν με δάκρυα στα μάτια τους αγνοούμενους. Οι πάνσεπτοι ναοί των κατεχομένων μας θα παραμείνουν και αυτά τα Χριστούγενννα βουβοί, αλειτούργητοι και έρημοι χωρίς τους ενορίτες τους. Ο απανταχού πανορθόδοξος Ελληνισμός βιώνει με πόνο ψυχής και σκιρτήματα καρδιάς τούτο το ανείπωτο πολύχρονο και πολύμορφο δράμα του νοτιοανατολικότερου άκρου και εσχατίας του Έθνους. Η Λευκωσία παραμένει δυστυχώς η μόνη πλέον ευρωπαϊκή πρωτεύουσα η οποία κατακομματιάζεται και κατακερματίζεται από βάναυσα και μισητά, σιδερόφρακτα συρματοπλέγματα κατοχής και εισβολής. Το γέλιο και η χαρά σωπαίνουν ερμητικά μπροστά στη τραγικότητα αυτή... Θερμή, αδιάκοπη, δυνατή και αυθόρμητη η προσευχή, η έκκληση και η παράκλησή μας προς τον Ενανθρωπίσαντα Κύριο Ιησού Χριστό: ΤΟΥΤΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΝΑ ΦΩΤΙΣΟΥΝ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΣΤΗ ΓΗ ΜΕ ΤΟ ΧΑΡΜΟΣΥΝΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΨΟΥΝ ΠΑΝΤΟΤΙΝΑ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΛΥΤΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΜΑΣ... Με τιμή, Χρίστος Κ. Μακρίδης Παραλίμνι - Αμμόχωστος ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2025 «Σύννεφα» εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης: Τι μεταδίδεται για τη Γερμανία και ποιο είναι το διακύβευμα*8/12/2025  Του Χρ. Χριστοδούλου-Βόλου*
Έντονη ανησυχία προκαλεί στους ευρωπαϊκούς κύκλους η ολοένα και βαθύτερη κρίση που φαίνεται να πλήττει τη Γερμανία, τη χώρα που επί δεκαετίες λειτουργούσε ως η ατμομηχανή της ευρωπαϊκής οικονομίας. Τα συστημικά προβλήματα που έρχονται στην επιφάνεια δεν αφορούν μόνο εσωτερικές παθογένειες, αλλά συνδέονται, όπως υποστηρίζουν πλέον ανοιχτά κυβερνητικά στελέχη, με την ίδια την αρχιτεκτονική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τις πολιτικές που εφαρμόζονται από τις Βρυξέλλες. Γ. Γεάδη: Η επιβολή της ΛΟΑΤΚΙ ατζέντας δεν θα γίνει ανεκτή- Κάτω τα χέρια σας από τα παιδιά μας12/11/2025  Έξω από τα δόντια και με τον δέοντα καταγγελτικό λόγο μίλησε ο Ευρωβουλευτής του ΕΛΑΜ και μέλος του Προεδρείου του ECR, Γεάδης Γεάδη, αναφορικά με τα όσα απαράδεκτα περιλαμβάνονται στη στρατηγική της Ε.Ε. για την ισότητα των ΛΟΑΤΚΙ+ για την περίοδο 2026-2030, στέλνοντας το κατηγορηματικό μήνυμα ότι δεν θα γίνει ανεκτή η επιβολή της ΛΟΑΤΚΙ ατζέντας στους λαούς της Ευρώπης.
Σε παρέμβασή του στο πλαίσιο εργαστηρίου της Επιτροπής Πολιτικών Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων (LIBE) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, όπου συζητήθηκε η νέα στρατηγική της Ε.Ε., ο κ. Γεάδη εμφανίστηκε καταπέλτης έναντι του περιεχομένου της, και δη έναντι της προβλεπόμενης από αυτή παραχώρηση δυνατότητας αυτοπροσδιορισμού φύλου χωρίς ηλικιακούς περιορισμούς, δηλαδή και σε ανηλίκους. Διερωτώμενος πώς είναι δυνατό να δίνεται σε ένα ανήλικο παιδί που δεν έχει δικαίωμα να ψηφίσει, να οδηγήσει ή να αγοράσει αλκοόλ, το δικαίωμα να καθορίζει διαφορετικό φύλο από το βιολογικό του, ο Γεάδης Γεάδης μίλησε για μια ατζέντα ενάντια στην κοινή λογική, στους νόμους της φύσης και της βιολογίας, κακίζοντας σε έντονο ύφος την προειδοποίηση της Κομισιόν ότι θα «λάβει δράση» έναντι των κρατών που θα παραβιάσουν αυτή την αρχή. Όπως δυναμικά κατήγγειλε, αντί προτεραιότητα να αποτελούν οι στρατηγικές καταπολέμησης της υπογεννητικότητας και αντιμετώπισης του δημογραφικού προβλήματος, κάποιοι φαίνεται να έχουν αναλάβει εργολαβικά να υποσκάψουν τον θεσμό της οικογένειας, τις ρίζες, τις παραδόσεις και τις εθνικές μας ταυτότητες. Την ίδια ώρα, απορρίπτοντας αναφορές περί ρητορικής μίσους, ο κ. Γεάδη διερωτήθηκε για την επιλεκτική ευαισθησία όσων «βλέπουν» κάτι τέτοιο, θέτοντας με νόημα το ερώτημα κατά πόσο δεν είναι ρητορική μίσους όταν προσβάλλεται η χριστιανική πίστη στις πορείες των ΛΟΑΤΚΙ, όπως και κατά την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι. «Θα το πω όσο πιο απλά μπορώ. Κάτω τα χέρια σας από τα παιδιά μας», κατέληξε εμφαντικά στην παρέμβασή του ο Γεάδης Γεάδη. Αξίζει να υπενθυμιστεί πως εξηγήσεις αναφορικά με την παραχώρηση δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού φύλου σε παιδιά, ο κ. Γεάδη ζήτησε και με ερώτηση που κατέθεσε, με αίτημα γραπτής απάντησης, στην Κομισιόν.  Του Δρα Αντώνη Στ. Στυλιανού*
Η Παγκόσμια Ημέρα Επιστήμης για την Ειρήνη και την Ανάπτυξη, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 10 Νοεμβρίου, δεν αποτελεί απλώς μια συμβολική ημερομηνία στο διεθνές ημερολόγιο αλλά μια υπενθύμιση της ζωτικής σχέσης που συνδέει την επιστήμη με την κοινωνία και της ευθύνης όλων μας να αξιοποιήσουμε τη γνώση ως εργαλείο προόδου, ειρήνης και δικαιοσύνης. Από την πρώτη της θέσπιση το 2001 από την UNESCO, η Ημέρα αυτή έχει εξελιχθεί σε θεσμό που προωθεί τη συνεργασία, την αλληλεγγύη και την εμπιστοσύνη στη δύναμη της επιστημονικής σκέψης.  Με έντονα και διάχυτα αισθήματα εθνικής θλίψης και πατριωτικού προβληματισμού, ο σημερινός Νεοέλληνας της Κύπρου θα παρακολουθήσει τις μεγαλειώδεις εορτές, τα κατοχικά πανηγύρια, τους τούρκικους αμανέδες και τα νταούλια, τον Ιμάμη να φωνάζει στους μιναρέδες και την κόκκινη ημισέλινο να κυριαρχεί επιδεικτικά στο ψευδοκράτος του σατραπίσκου και εγκάθετου της Άγκυρας στις 15 Νοεμβρίου 2024.
Χωρίς οποιονδήποτε ηθικό δισταγμό αλλά με θράσος, πρόκληση και ξετσιπωσιά, θα εκθειάζουν, θα επικροτούν και θα παινεύουν την «ειρηνευτική» στρατιωτική επέμβαση των Λαζών της Ανατολίας στις 20 Ιουλίου του 1974. Αυτό λοιπόν το άνοστο, επικίνδυνο και δηλητηριώδες πιάτο της «φιλίας» της «αλληλεγγύης» και της «αγάπης», γαρνιρισμένο με φέσι και ζουρνάδες, εμποτισμένο με υπουλία, ιδιοτέλεια και ξεδιαντροπιά, μαγειρεμένο με υποκρισία, διπροσωπία και φλεγματικότητα, θα συνοδεύει το τραπέζι των συνομιλιών εκ μέρους της Τουρκίας. Η 15η Νοεμβρίου αποτελεί για τους Τούρκους ημέρα εθνικής τιμής και υπερηφάνιας, αφού φασιστικά, δικτατορικά και αμετανόητα εγκαθίδρυσαν το «κράτος» τους στο νησί των Αγίων και των Πατέρων, στον τόπο του χρυσοπράσινου φύλλου που βάφτηκε με το άλικο αίμα τόσων παλληκαριών στις τραγικές ημέρες του 1974. Παράλληλα η 15η Νοεμβρίου αποτελεί για εμάς, τους γηγενείς και αυτόχθονες κατοίκους αυτής της νοτιοανατολικότερης εσχατιάς του Πανορθόδοξου Ελληνισμού, ημέρα εθνικής ντροπής και ατίμωσης, αφού άνοιξε και εδραιώθηκε άνομα, μια σύγχρονη Κερκόπορτα στα χώματα της Φυλής μας, όπου ένας νέος αποκρουστικός Εφιάλτης ξεπρόβαλε ως Πέμπτη Φάλαγγα και ως Δούρειος Ίππος σε αυτή την εναλία και θαλασσοφίλητη γη των Ακριτών και των Διγενήδων, των ηρώων και των μαρτύρων του ατελεύτητου πάνθεου της ρωμέικης εποποιϊας . Η 15η Νοεμβρίου φέρνει ξανά στη μνήμη μας τη σπαρακτική κραυγή που ακούστηκε τότε στην αλησμόνητη Βσιλεύουσα, «Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ» και τον ηρωικό θάνατο του θρυλικού Μαρμαρωμένου Βασιλιά και Αυτοκράτορα του Γένους, του γενναίου και τολμηρού Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Όπως τότε που η αδιαφορία, ο διχασμός, το αδελφοκτόνο μίσος, η διχόνοια και η παρακμή οδήγησαν την πάλαι ποτέ κραταιά Αυτοκρατορία του Βυζαντίου σε διάλυση, έτσι και τώρα το ίδιο σαράκι σκόρπισε τη δυστυχία και την κατοχή. Δυστυχώς ο πήχυς του ύφους, του ήθους, της συμπεριφοράς και της δράσης μας όσο αφορά τους σύγχρονους στόχους, οραματισμούς, επιδιώξεις και στοχασμούς του Πανορθόδοξου Ελληνισμού τέθηκε πολύ χαμηλά, έτσι που τα ακατάλυτα και αδάμαστα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη, που, αιώνες τώρα συγκρατούν τη Φυλή με σωφροσύνη και νουθεσία, τέθηκαν στο περιθώριο από εμάς τους ίδιους. Σταματήσαμε πλέον να ατενίζουμε το Μοριά και τη Ρούμελη, τους Ελεύθερους Πολιορκημένους στο Μεσολόγγι, τους ξεπαγιασμένους φαντάρους στη χιονισμένη Πίνδο, τους λεβέντες μαχητές του Παύλου Μελά, το αθάνατο ενωτικό έπος της θρυλικής Ε.Ο.Κ.Α 1955-1959 αλλά και όλη αυτή την τρισένδοξη και μακραίωνη Ιστορία του Έθνους που μας κληροδότησαν ως ιερή, οσία, αμόλυντη και πάναγνη παρακαταθήκη οι πρόγονοί μας. Τα νεομοδίστικα, καταστροφικά και θανάσιμα ιδεώδη και οι αρχές της παγκοσμιοποίησης και της διεθνοποίησης συντάραξαν τη ζωή μας, ευνούχησαν την άμεση επαφή μας με το παρελθόν της Πατρίδας και της Θρησκείας, διάλυσαν και καταθρυμμάτισαν κυριολεκτικά τους δεσμούς μας με την ταυτότητα και τις καταβολές μας μετατρέποντας μας σε αγνώριστα όντα που σεργιανίζουν μάταια, ψάχνοντας απεγνωσμένα για σανίδα σωτηρίας σε κόσμους πλανεμένους. Έτσι φθάσαμε στο θλιβερό κατάντημα της 15ης Νοεμβρίου με τους Τούρκους να αλαλάζουν, να χορεύουν και να μολύνουν με τα στρατεύματά τους τα μυρωμένα και αιματοβαμμένα χώματα της Κύπρου μας, χώματα αγιασμένα, χώματα πάππου προς πάππο ολόδικά μας, χώματα ιερά και αδιαπραγμάτευτα. Είδαμε επίσης και κάποιον κύριο ΑΝΑΝ σαν από μηχανή θεό και σαν «Μεσσία» που ως εκ θαύματος κατέβηκε από τον «ουρανό» της σκακιέρας των δυνατών της γης για να μας λύσει με μια μαγική κίνηση του ραβδιού του το πρόβλημα. Πόσο γελασμένοι και προδωμένοι από τους ίδιους τους εαυτούς μας καταντήσαμε... Χάσαμε κάθε ίχνος εθνικής, πατριωτικής και αγωνιστικής αυτογνωσίας, διάθεσης και ελπίδας, καταθέσαμε τα όπλα στο βωμό της ευμάρειας και του υλισμού, ανοικοδομήσαμε τις εξοχικές μας βίλλες στην ακροθαλασσιά, βολτάραμε με τα πολυτελέστατα μας αυτοκίνητα κι αφήσαμε τις τύχες του Έθνους στον κύριο ΑΝΑΝ... Ο Θεός να βάλει το χέρι του, αδέλφια! Μακάρι έστω και την υστάτη να ξεφύγουμε από την ηττοπάθεια, τον σκοταδισμό, την μοιρολατρεία και τον άκρατο ‘’ρεαλισμό των πραγματικοτήτων’’ για να φερθούμε επιτέλους ως Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί οι οποίοι μάχονται με κατανυχτική θρησκευτική πίστη και ανόθευτο αγωνιστικό πατριωτισμό για την ίδιά μας την Πατρίδα, το Έθνος, τη Φυλή και την Ορθοδοξία... Αυτά τα ολίγα αναμένουν από εμάς τόσοι αιώνες ένδοξης, μακραίωνης και θρυλικής Ιστορίας που συνοδεύουν τούτο το Γένος στη διαχρονική του πορεία και διάβα στη γη.... Μήπως ονειροβατούσε ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός, όταν με δέος ψυχής και τόλμη καρδιάς, αργά μα σταθερά, αδιαφορώντας για το ικρίωμα της αγχόνης, τόνιζε εμφαντικά στον Αγαρηνό δυναστή πως "Η ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΕΝ ΝΑ ΧΑΘΕΙ ΟΝΤΑΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΛΕΙΨΕΙ"; Με τιμή, Χρίστος Κ. Μακρίδης Παραλίμνι  Με έκδηλα και συγκινησιακά αισθήματα πατριωτικού ρίγους και εθνικής υπερηφάνειας θα βιώσει έμπρακτα και ζωντανά ο σημερινός Νεοέλληνας τη θρυλική επέτειο του ΟΧΙ, του έπους του 1940 και των μαχών της Πίνδου. Η σκέψη θα φτερουγήσει νοσταλγικά και μονοδρομικά στη σημαδιακή ημέρα της 28ης Οκτωβρίου, ημερομηνία – ορόσημο τόσο για τον Πανορθόδοξο Ελληνισμό όσο και για ολόκληρη την υφήλιο και την ανθρωπότητα.
Τότε που ο γενναίος και τολμηρός στρατιώτης της χιονισμένης οροσειράς, των ξεπαγιασμένων χαρακωμάτων και των ανύπαρκτων εφοδίων τίμησε με τη ζωή και το αίμα του το αγέρωχο ΟΧΙ που πέταξε κατάμουτρα στον Ιταλό πρέσβη ο Ιωάννης Μεταξάς, θυμίζοντας για πολλοστή φορά στη σύγχρονη ιστορία του Γένους, το λυγερόκορμο Σπαρτιάτη βασιλιά ΛΕΩΝΙΔΑ και το ηρωικό «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ...» Αταλάντευτα, πιστά και αμετακίνητα ο φαντάρος του 1940 στάθηκε βράχος αδιαπέραστος και κυματοθραύστης απροσπέλαστος, πάνω στον οποίο συντρίβονταν ταπεινωτικά και ολοκληρωτικά οι φασιστικές ορδές του Μουσολίνι, που, μαζί με τις ναζιστικές στρατιές του Χίτλερ είχαν σαρώσει και ισοπεδώσει τα πάντα στο διάβα τους, σκορπώντας παντού το θάνατο, τον πανικό, το τρόμο, τη δυστυχία, τη σκλαβιά και τις αφόρητες κακουχίες. Όρθωσε το ανάστημά του και πρόβαλε ατρόμητα την κορμοστασιά του τούτος ο ρομαντικός πατριώτης της Πίνδου απέναντι στις πάνοπλές στρατιές των Ιταλών, έχοντας στην ουσία ως μοναδικό όπλο την ελληνική καρδιά και την ορθόδοξη πίστη, εχέγγυα και πολεμοφόδια, που, στη διαχρονική πορεία του Έθνους, στάθηκαν υπεράνω όλων των υλικών στρατιωτικών εξοπλισμών, εφευρημάτων και επινοήσεων. Δίπλα στον ηρωομάρτυρα στρατιώτη, παρατάχθηκε η ηρωική γιαγιά, η μητέρα και η σύζυγος, μικρές κοπελίτσες με νεανικούς ώμους και τρυφερές ψυχές, μαθητούδια και αμούστακα θαραλλέα παλληκάρια, γέροντες παππούδες και προπάπποι που όλοι μαζί αποτέλεσαν την αήττητη οπισθοφυλακή του ελληνικού στρατού. Οι ρεαλιστικές πραγματικότητες και τα αληθινά δεδομένα της αναμέτρησης θύμιζαν το Γολιάθ της Παλαιάς Διαθήκης ενάντια στο Δαυίδ. Μονάχα η μωρία, η παραίσθηση, η τρέλλα και η αυτοκτονία θα ωθούσαν τον οποιονδήποτε σε στρατιωτική αντιπαράθεση με την ανίκητη στρατιά των Ιταλών και των Γερμανών, τον καιρό εκείνο. Τα νούμερα όμως αυτά έσπασαν «θριαμβευτικά» τα μούτρα τους πάνω στη λεβεντιά, στον τσαμπουκά, στην αποφασιστικότητα, στην ομοψυχία, στην αυταπάρνηση και στην αυτοθυσία των σύγχρονων Ιερολοχιτών της Πίνδου αλλά και της Πατρίδας ολόκληρης, η οποία έτρεψε σε άτακτη φυγή του μακαρονάδες, χαρίζοντας στην ανθρωπότητα μια νίκη που αποτέλεσε την αρχή του τέλους για του Ιταλούς και τους Γερμανούς, αποτρέποντας τα επεκτατικά τους σχέδια. Μπορούμε λοιπόν και σήμερα να τρέψουμε σε άτακτη φυγή τούτα τα παγκοσμοιοποιημένα και διεθνοποιημένα δηλητηριώδη νέφη που σαν ερινύες και λερναίες ύδρες περικύκλωσαν τη Φυλή μας, ποτίζοντας τους πάντες με το αίσθημα της αδιαφορίας, του εφησυχασμού, της ατολμίας, του υλισμού, της χλιδής, του αποπροσανατολισμού και της προδοσίας; Αυτοί είναι οι σημερινοί εχθροί μας και όχι ο Τούρκος κατακτητής, ο οποίος είναι η συνέπεια όλων αυτών. Εξ'άλλου η θαλασσοφίλητη τούτη πατρίδα του Ελληνορθόδοξου Γένους, η Κύπρος μας, γνώρισε πολλούς κατακτητές οι οποίοι όμως ήταν πάντοτε προσωρινοί, με ημερομηνία λήξης και εξαφάνισης. Τα άσπιλα και άχραντα ιδανικά που όπλισαν τότε το φαντάρο της Πίνδου, τα οποία διέψευσαν κατηγορηματικά κάθε νούμερο και κάθε αριθμό, πηγάζουν από τον ίδιο το Χριστό μας και την μακροχρόνια ύπαρξη της Φυλής, του Γένους και του Έθνους μας. Βρίσκονται λοιπόν πάντοτε μπροστά μας, λειτουργικά και ανίκητα, αιώνια και αδάμαστα, ελεύθερα και ακατάλυτα, κίνητρα δημιουργικότητας που θα ανανεώσουν, θα αναζωογονήσουν και θα ανασυντάξουν τον Ορθόδοξο Νεοέλληνα για να βαδίσει επιτέλους το δρόμο της τιμής και του καθήκοντος. Με τα δεδομένα αυτά, τα εχέγγυα τούτα και τις βιωματικές επιτυχίες που έζησε η Φυλή μας, πιστεύω ακράδαντα πως, αν επιτέλους αφυπνισθούμε από τη χειμέρια νάρκη, μπορεί να υπάρξει ένας εφικτός ρεαλισμός και όχι απλά μια ρομαντική αναδρομή όσο αφορά τη σύγχρονη μεταμόρφωση του θρυλικού έπους της Πίνδου τόσο στην ιδιαίτερη πατρίδα Κύπρο όσο και για ολόκληρο τον Πανορθόδοξο Ελληνισμό με τις κατεχόμενες Αλύτρωτες Πατρίδες του. Ο χαρακτηρισμός και η απόδοση του αφελή ρομαντικού στα ανωτέρω είναι ό,τι πιο εύκολο μπορεί κάποιος να επιχειρήσει. Το δύσκολο είναι η αποτίναξη του ατομικού μας ζυγού και του Γολγοθά που φράσσει το αποτόλμημα της Ελληνικής καρδιάς, γεγονός, που θα επιφέρει την Ανάσταση του Νεοέλληνα ορθόδοξου χριστιανού, του Γένους και της Πατρίδας... Τέτοιες αποστολές όμως χρειάζονται και ανθρώπους που τολμούν και δυστυχώς εμείς οι Ελληνορθόδοξοι στη εναλία γη Κύπρο πάσχουμε οδυνηρά από τέτοιες ελλείψεις... Ευχόμαστε και προσευχόμαστε ταπεινά και ικετευτικά στο Κύριο Ιησού Χριστό να φωτίσει χριστοκεντρικά κι ελληνορθόδοξα την εθνική, μητροπολιτική και ιδιαίτερη πολιτική μας ηγεσία για αξιοπρεπή, έντιμη, δίκαιη και καθοριστική επίτευξη λύσης στο μείζον πρόβλημα κατοχής που βασανίζει έτη τώρα τη θαλασσοφίλητη Κύπρο μας. Ζήτωσαν οι αλησμόνητοι ήρωες των χιονισμένων βουνοκορφών τη ΠΙΝΔΟΥ ΜΑΣ!!! Με τιμή, Χρίστος Κ Μακρίδης 22 Οκτωβρίου 2025 ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ ΕΘΝΙΚΩΝ ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΩΝ - ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗ ΕΠΕΤΕΙΟ ΜΙΑΣ ΒΑΣΑΝΙΣΜΕΝΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ1/10/2025  Μέσα από την μακραίωνη, δύσβατη και
ανηφορική πορεία του Ελληνισμού στο διαχρονικό διάβα της Ιστορίας ξεχωρίζουν οριακά κάποια σημεία τα οποία έχουν αφήσει μέχρι σήμερα ανεξίτηλα τη σφραγίδα τους στην εξέλιξη των γεγονότων της μοίρας, του γίγνεσθαι και της κατάληξης της προαναφερόμενης τούτης πορείας. Είναι ορισμένες επισημάνσεις και συγκεκριμένα συμπεράσματα σχετικά με την εθνικοπολιτική συμπεριφορά τούτου του Γένους και τούτης της Φυλής που παρατηρούνται, δυστυχώς, αναλλοίωτα και αμετάλλακτα από τα αρχαία θα έλεγα χρόνια και τα οποία μεγεθύνονται και ενισχύονται, πλαταίνοντας σε τροχιά ομόκεντρων κύκλων, στη σύγχρονη εποχή του Πανορθόδοξου Ελληνισμού. Αναφέρομαι στην έμπρακτα παρατηρημένη και βιωματικά αποδεδειγμένη συμπεριφορά, δράση και στάση που επιδεικνύεται από την πολιτική ηγεσία, τους πολιτειακούς άρχοντες και ταγούς, τους εθνικούς ηγέτες και καθοδηγητές τούτης της ηρωικής, δοξασμένης και σκληρά δοκιμασμένης φυλής την οποία ο Μεγαλοδύναμος Θεός και η Κυρά μας η Παναγιά όρισαν και έταξαν να φυλάγει στη ζωή της ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ και ΚΕΡΚΟΠΟΡΤΕΣ καθώς επίσης και να ανατρέφει, να διαπλάθει και να αναπλάθει μάρτυρες, Αγίους Πατέρες, αγωνιστές, πολέμαρχους και σκληροτράχηλους μαχητές. Δυστυχώς το αιώνιο σαράκι, το σαρκοβόρο και σιχαμερό τούτο σκουλήκι του εμφύλιου σπαραγμού, του αδελφοκτόνου πάθους, της εσωτερικής διχόνοιας και του εθνικού αλληλοσπαραγμού έχει στοιχίσει στο Πανορθόδοξο τούτο Γένος κάποιες πολλές Πατρίδες, αλύτρωτες και περήφανες, οι οποίες στενάζουν σήμερα, αγέρωχα και ανυπότακτα, κάτω από τον πιεστικό ζυγό κατοχής και σκλαβιάς ξένων κατακτητών, οι οποίοι δεν έχουν απολύτως καμμιά σχέση με τα άγια και μυρωμένα χώματά τους, χώματα πάππου προς πάππο δικά μας, ποτισμένα με το άλικο αίμα των ανδρείων και γενναίων του ατελεύτητου πάνθεου των ηρωομαρτύρων της ρωμέικης εποποιίας. Ποιός δεν αφουγκράζεται με σπαραγμό ψυχής και πόνο καρδιάς την οδύνη και τους αναστεναγμούς της Βορείου Ηπείρου, της Ίμβρου και της Τένεδου, της Σμύρνης και της Μ.Ασίας, της Μακεδονίας και της Ρωμυλιάς, της Ιωνίας και της Κύπρου μας; Τούτες οι πανώριες και λυγερόκορμες θυγατέρες του μητροπολιτικού Ελληνισμού που άδικα και άτσαλα, βίαια και ασυνείδητα, αποκόπηκαν από τον κεντρικό κορμό χάρη και σε δικά μας ανεπίτρεπτα λάθη, παραλείψεις, εγωκεντρισμούς, μωρές φιλοδοξίες, κενοδοξίες και πάθη, μικροπολιτικές σκοπιμότητες και συμπεριφορές. Δεν έχουμε δυστυχώς ποτέ κατορθώσει στη διαχρονική μας πορεία μέσα στη γεωπολιτική σκακιέρα της υφηλίου να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων, να κοιτάζουμε κατάματα το χρέος και το καθήκον μας απέναντι στο Θεό και στην Πατρίδα και να διαμορφώσουμε επιτέλους μια πανεθνική πολιτική εθνικοπολιτικών στόχων και οραματισμών μέσα από την επίτευξη διατήρησης μιας υπεύθυνης πολιτικής ηγεσίας μονοιασμένης, ενωμένης άρρηκτα με ομόψυχους δεσμούς κοινής συμπόρευσης και σύμπλευσης έχοντας όλους τους πολιτικούς ταγούς συνοδοιπόρους στο Γολγοθά που ο Πανορθόδοξος Ελληνισμός έταξε να υπηρετεί από την ύπαρξή του. Δεν μπορέσαμε να παραμερίσουμε τη δημαγωγική πολιτική των μπαλκονιών, να αφήσουμε την αναμόχλευση των διχαστικών παθών, τις συκοφαντικές αλληλοκατηγορίες και τους μικροκομματικούς και μικρόψυχους ελιγμούς στην αρρένα και στην παλαίστρα των διαπροσωπικών πολιτικών και παραταξιακών ανταγωνισμών. Λέμε ότι υπηρετούμε το Έθνος και τη Φυλή, την Ορθοδοξία και την Χριστιανοσύνη, τον άνθρωπο και τον πολίτη της κοινωνίας αλλά τελικά υποδουλωθήκαμε στον πολιτικό ατομικισμό της εγωκεντρικής αλαζονείας μας με συμπεριφορές φαρισσαϊκού υποκριτικού ήθους και ύφους. Ο πήχυς λοιπόν πρέπει πάραυτα να υψωθεί και μάλιστα πολύ πιο ψηλά από ό,τι είναι τώρα. Οι περιστάσεις το απαιτούν, η Πατρίδα αναμένει και ο Θεός καρτερεί. Το ερώτημα βασανιστικό και εναγώνιο: Άραγε επαγρυπνούν και έχουν γνώση οι φύλακες των Θερμοπυλών της Κύπρου, τούτης της νοτιοανατολικότερης εσχατιάς της Ελληνορθοδοξίας ή μήπως απλά και όπως πάντα ερίζουν και καρεκλοκενταυρίζουν για τα ίδια τετριμμένα που έσχιζαν επιδεικτικά τα ιμάτιά τους σαν Καϊάφες και Άννες όλοι οι προκάτοχοι τους; Κυβερνήσεις και αντικυβερνήσεις, συμπολίτευση και αντιπολίτευση, δεξιοί, κεντρώοι και αριστεροί, λογίζονται ένα και το αυτό απέναντι στο Θεό και στην Πατρίδα. Ο νοών νοείτο... Με τιμή, Χρίστος Κ. Μακρίδης Παραλίμνι  * Του Στέλιου Οδυσσέως, Εκπαιδευτικού Δημοτικής
Η ασφάλεια των μαθητών αποτελεί αδιαμφισβήτητα την ύψιστη προτεραιότητα στη σχολική μονάδα. Η επίβλεψη των παιδιών πριν από την έναρξη των μαθημάτων και κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων είναι ένα από τα πιο σημαντικά καθήκοντα των εκπαιδευτικών, το οποίο εξασφαλίζει την ομαλή λειτουργία του σχολείου. Ωστόσο, η έλλειψη σαφών και γραπτών οδηγιών σχετικά με τη συχνότητα και τη διάρκεια της παιδονομίας δημιουργεί προβλήματα και ανασφάλεια στους εκπαιδευτικούς, επηρεάζοντας αρνητικά την καθημερινότητά τους. Το κενό των "άγραφων κανόνων" Ενώ ο διδακτικός χρόνος και οι γενικότερες υποχρεώσεις των εκπαιδευτικών είναι σαφώς καθορισμένες (από νόμους, κανονισμούς και εγκυκλίους), η παιδονομία συχνά διέπεται από «άγραφους κανόνες». Όπως καταγράφεται διαχρονικά στη λεγόμενη «Αρχική Εγκύκλιο» του Υπουργείου Παιδείας Αθλητισμού και Νεολαίας (ΥΠΑΝ), σε περίπτωση προβλήματος με την επίβλεψη των παιδιών, μπορούν να ληφθούν μέτρα που περιλαμβάνουν και την αύξηση της παιδονομίας, δεδομένο που, αν και στοχεύει στην ασφάλεια, μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την υπερβολική καταπόνηση των εκπαιδευτικών. Η σημασία της ισορροπίας Το διάλειμμα είναι απαραίτητο για κάθε εργαζόμενο. Δίνει την ευκαιρία στους εκπαιδευτικούς να ανακτήσουν δυνάμεις, να χαλαρώσουν και να προετοιμαστούν για την επόμενη διδακτική ώρα. Η παιδονομία, και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες διεξάγεται (φυσικές και ανθρώπινες), όχι μόνο καταπονεί τους εκπαιδευτικούς, αλλά μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου. Οι συνδικαλιστές μας, τονίζουν την ανάγκη για καθήκοντα παιδονομίας που να είναι τα ίδια για όλο το προσωπικό και υπογραμμίζουν την αξία της συναδελφικής αλληλεγγύης και των κοινά αποδεκτών ρυθμίσεων εντός του διδασκαλικού συλλόγου. Εισηγήσεις για σαφήνεια και καλύτερη κατανομή Για την επίλυση αυτού του ζητήματος, είναι κρίσιμο να υπάρξει ένας σαφής και γραπτός κανονισμός που θα εξασφαλίζει την ασφάλεια των μαθητών χωρίς να επιβαρύνει υπερβολικά τους εκπαιδευτικούς. Κάποιες εισηγήσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να μελετηθούν και και αν μπορούν να εφαρμοστούν ή να διαφοροποιηθούν ή να εξελιχθούν, είναι οι ακόλουθες:
Ενδεχομένως με την υιοθέτηση τέτοιων μέτρων ή και άλλων που μπορεί να εξελιχθούν σε ενδεχόμενη συζήτησης του θέματος, το έργο της παιδονομίας θα εκτελείται πιο αποτελεσματικά, προστατεύοντας ταυτόχρονα την ασφάλεια των παιδιών και την ευημερία (προσωπική και συναδελφική) των εκπαιδευτικών. Η επίσημη θεσμοθέτηση σαφών κανόνων είναι απαραίτητη για τη δημιουργία ενός πιο δίκαιου και υγιούς εργασιακού περιβάλλοντος.  Παρατίθεται πιο κάτω η κυνική δήλωση του έπικεφαλης οικονομολόγου της Παγκόσμιας Τράπεζας Μάικλ Μπρούνο και η σοκαριστική ομολογία του παραιτηθέντος από το ΔΝΤ Ντέιβ Μπαντού.
Μάικλ Μπρούνο Ο ισραηλινός οικονομολόγος Peter Michael Bruno γεννήθηκε στις 30 Ιουλίου του 1932 και πέθανε τα Χριστούγεννα (25η Δεκεμβρίου) του 1996. Ήταν διοικητής της κεντρικής τράπεζας του Ισραήλ και πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας. Το «έργο» του ήταν τόσο…σημαντικό, που το πασίγνωστο για τις παρακρατικές και παραοικονομικές δραστηριότητές του «Ίδρυμα Rothchild» καθιέρωσε το ειδικό βραβείο «Michael Bruno» το όποιο απονέμεται φυσικά στους «ικανότερους» και «ευφυέστερους» οικονομικούς δολοφόνους της Παγκόσμιας Τραπεζοπιστωτικής Εξουσίας… Σε μια διάλεξη του στο συνέδριο της Διεθνούς Οικονομικής Ένωσης που έγινε στην Τύνιδα το 1995, ο Μπρούνο πληροφόρησε τους 500 συγκεντρωμένους οικονομολόγους από 68 χώρες, ότι αποκτούσε ολοένα και μεγαλύτερη αποδοχή «η ιδέα πως μία αρκετά μεγάλη κρίση μπορεί να συγκλονίσει απρόθυμους διαμορφωτές της πολιτικής, έτσι ώστε να θεσμοθετήσουν μεταρρυθμίσεις που θα αυξάνουν την παραγωγικότητα». Ο Μπρούνο ανέφερε τη Λατινική Αμερική ως το «κατ’έξοχήν παράδειγμα των ευεργετικών βαθιών κρίσεων», κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στην Αργεντινή, όπου ο πρόεδρος Μένεμ και ο υπουργός οικονομικών Καβάγιο προωθούσαν τις ιδιωτικοποιήσεις «επωφελούμενοι από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της κατάστασης έκτακτης ανάγκης»…υπό αυτό το πρίσμα οι διεθνείς παράγοντες έπρεπε να κάνουν ακόμα περισσότερα για να επωφεληθούν από τις υπάρχουσες οικονομικές κρίσεις…. να κόψουν προληπτικά την πρόσβαση στην οικονομική βοήθεια ώστε οι κρίσεις να επιδεινωθούν… παρότρυνε το ακροατήριο να αντιμετωπίσει μια τέτοια καταστροφή ως το πρώτο στάδιο της δημιουργίας…. ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΧΡΕΩΚΟΠΟΥΝ χάριν των ευκαιριών που δημιουργούνταν όταν θα ξαναχτίζονταν από τα ερείπια… Ν. Μπαντού Η φρικιαστική ομολογία του (ήταν κάτι σαν τον σημερινό Τόμσεν). «Σήμερα παραιτούμαι από το προσωπικό του ΔΝΤ, ύστερα από 12 χρόνια και έπειτα από 1000 ήμερες εργασίας στο εξωτερικό ως αξιωματούχος του ταμείου κατά τη διάρκεια των οποίων, με όπλα τα φάρμακα σας και τα κόλπα σας, εφορμούσα σαν γεράκι εναντίον των κυβερνήσεων και των λαών της Λατινικής Αμερικής, της Καραϊβικής και της Αφρικής. Για μένα η παραίτηση μου είναι μια ανεκτίμητη απελευθέρωση, επειδή με αυτόν τον τρόπο κάνω το πρώτο μεγάλο βήμα που θα μου επιτρέψει να ελπίζω ότι θα μπορέσω να ξεπλύνω τα χέρια μου από αυτό που στα μάτια μου είναι το αίμα εκατομμυρίων φτωχών και πεινασμένων ανθρώπων (…) Ξέρετε, το αίμα είναι τόσο πολύ, που κυλάει σε ποτάμι. Κι όταν στεγνώνει, σχηματίζει πάνω μου κρούστα. Μερικές φορές αισθάνομαι ότι δεν υπάρχει αρκετό σαπούνι σε ολόκληρο τον κόσμο για να καθαριστώ από όλα όσα έκανα εν ονόματι σας». Ο Μπαντού συνέχιζε τεκμηριώνοντας τις καταγγελίες του εναντίον του ΔΝΤ ότι χρησιμοποίησε τις στατιστικές ως «φονικά» όπλα. Παρέθετε λεπτομερή στοιχεία για το πώς, ως υπάλληλος του ΔΝΤ, είχε αναμιχθεί σε εσκεμμένα «στατιστικά σφάλματα» προκειμένου να διογκωθούν τα αριθμητικά στοιχεία στις εκθέσεις του Ταμείου ώστε ή χώρα* να δείχνει πολύ λιγότερο σταθερή απ’ότι ήταν στην πραγματικότητα…. το ΔΝΤ είχε διογκώσει τα στατιστικά στοιχειά για το εργατικό κόστος, με συνέπεια η παραγωγικότητα της χώρας* να φαίνεται πολύ χαμηλή, παρ’ όλο που το ΔΝΤ γνώριζε τα πραγματικά δεδομένα. Σε μια άλλη περίπτωση, το ΔΝΤ «επινόησε κυριολεκτικά από το πουθενά, ένα τεράστιο απλήρωτο κρατικό χρέος». (*Στην λέξη «χώρα» μπορείτε να βάλετε εκτός από την Ελλάδα και την Κύπρο και όποια άλλη θέλετε αρκεί να έχει περάσει από εκεί το ΔΝΤ)… Στην επιστολή του ο Μπαντού, που πέθανε το 2001 καθιστούσε σαφές ότι οι αντιρρήσεις του δεν αφορούσαν μόνο τον τρόπο αντιμετώπισης μιας χώρας από μια χούφτα αξιωματούχων. Αντιμετώπιζε ολόκληρο το πρόγραμμα των διαρθρωτικών προσαρμογών του ΔΝΤ ως μια μορφή μαζικών βασανιστηρίων καθώς «κυβερνήσεις και λαοί που ουρλιάζουν από τον πόνο υποχρεώνονται να γονατίζουν μπροστά μας τσακισμένοι, τρομοκρατημένοι και κομματιασμένοι, ικετεύοντας για ένα ίχνος λογικής και αξιοπρέπειας εκ μέρους μας. Όμως εμείς γελάμε απάνθρωπα στα μούτρα τους και τα βασανιστήρια συνεχίζονται αμείωτα». Μετά τη δημοσίευση της επιστολής η κυβέρνηση του Τρινιντάτ και Τομπάγκο, ανέθεσε σε δύο ανεξάρτητες επιτροπές να διερευνήσουν τις κατηγορίες και διαπιστώθηκε ότι ήταν σωστές. Το ΔΝΤ είχε διογκώσει και χαλκεύσει στατιστικά στοιχεία με ολέθριες επιπτώσεις για τη χώρα (Όπως ΕΔΩ)… (Από το βιβλίο της Ν. klein «Το δόγμα του Σόκ» έκδ. Λιβάνη) Στο ιστολόγιο rodiat7.blogspot.com το οποίο επίσης έχει αναρτήσει την ομολογία του Μπαντού διάβασα ένα εύστοχο σχόλιο καθώς επίσης και μία δήλωση της Ν.Klein για την ελληνική κρίση που αξίζει να διαβάσετε και εσείς: … Βρήκα τη σελίδα του Davison L. Budhoo στο amazon.com και σκέφτηκα πόσο είναι κρίμα να χάνονται κάποιοι τόσο χρήσιμοι άνθρωποι και κάτι άχρηστα μορμολύκεια να ζουν ακόμα. Πόσα θα είχαμε να ρωτήσουμε και να μάθουμε τώρα… τώρα που έσκασαν οι μπόμπες της οικονομικής εξολόθρευσης στα μέρη μας. Ίσως πάλι να βάλουμε μυαλό και να ενδιαφερόμαστε για όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο και όχι να αδιαφορούμε για το κάθε κατακαημένο Τρινιντάντ και Τομπάγκο, όσο μακριά κι αν βρίσκεται κι όσο μικρό και να είναι. Εκει πέρα, στη Λατινική Αμερική, γινόντουσαν οι πρόβες για τα κοστουμάκια που έρχονται τώρα και μας τα φοράνε έτοιμα και καλοραμμένα με τα γούστα τους αυτοί οι κυριλέδες. Όπως ακριβώς συνέβη και με τη δικτατορία το 1967, που μετέφεραν εδώ πέρα τα ίδια κόλπα που είχαν δοκιμαστεί πολύ παλιότερα πάνω στους λαούς της μακρινής Λατινικής Αμερικής. ΟΛΟΙ ΛΟΙΠΟΝ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ Με τιμή ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΚΡΙΔΗΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙ, 19/09/2024  *Του Στέλιου Οδυσσέως
Οι πρόσφατες αποφάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου για την παιδεία, όπως ανακοινώθηκαν από την Υπουργό Παιδείας, Αθλητισμού και Νεολαίας, κα Αθηνά Μιχαηλίδου, σηματοδοτούν μια θετική κατεύθυνση για την προδημοτική εκπαίδευση, ενώ παράλληλα αναδεικνύουν την ανάγκη για περαιτέρω ενίσχυση του εκπαιδευτικού συστήματος. Θετικές εξελίξεις στην Προδημοτική Εκπαίδευση Με «τον θερμό της χαιρετισμό και την ειλικρινή της ικανοποίηση» γίνεται αποδεκτή η κατάργηση των διδάκτρων στα δημόσια νηπιαγωγεία για παιδιά ηλικίας 3 έως 4 ετών και 5 μηνών, όπως αναφαίρονται σε ανακοίνωσή τους οι οργανωμένοι γονείς της Προδημοτικής Εκπάιδευσης. Από την 1η Σεπτεμβρίου, η απόφαση αυτή τίθεται σε εφαρμογή, με στόχο την οικονομική ελάφρυνση των οικογενειών και την ενθάρρυνση της φοίτησης στην προσχολική εκπαίδευση, αναγνωρίζοντας τη σημασία της. Η κατάργηση των διδάκτρων αφορά ένα ποσό €42 τον μήνα, ενώ για πολύτεκνες οικογένειες ή οικογένειες που λαμβάνουν το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, το ποσό μειώνεται στα €25. Αυτό το μέτρο συμβάλλει στην ποιοτική, προσβάσιμη και δωρεάν προσχολική εκπαίδευση για όλα τα παιδιά, χωρίς αποκλεισμούς. Παράλληλα, η έγκριση της λειτουργίας του νηπιαγωγείου στον κατεχόμενο Κορμακίτη προκαλεί ιδιαίτερη ικανοποίηση. Η απόφαση αυτή υλοποιεί τον στόχο για ποιοτική και προσβάσιμη εκπαίδευση με ίσα δικαιώματα για όλα τα παιδιά, ακόμα και σε περιοχές με ιδιαίτερες συνθήκες λειτουργίας σχολείων. Η Υπουργός Παιδείας έχει διαβεβαιώσει ότι η Πολιτεία θα συνεχίσει να μάχεται για να διασφαλίσει το δικαίωμα των παιδιών στα κατεχόμενα στην παιδεία. Η επαναλειτουργία του Δημοτικού Σχολείου Κορμακίτη ξεκίνησε τη σχολική χρονιά 2023-2024, και φέτος λειτουργεί επίσημακαι το νηπιαγωγείο, στο οποίο φοιτούν δύο παιδιά. Η πρόκληση της υποστελέχωσης Ενώ οι παραπάνω αποφάσεις είναι άκρως θετικές, είναι απαραίτητο να αναφερθούμε και σε ένα χρόνιο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η προδημοτική εκπαίδευση: την υποστελέχωση. Η έλλειψη οργανικών θέσεων για διευθύντριες, βοηθούς διευθύντριες και επιθεωρήτριες έχει ως συνέπεια την αύξηση του φόρτου εργασίας για τις νηπιαγωγούς. Αυτό, με τη σειρά του, μειώνει τον χρόνο που μπορούν να αφιερώσουν στην άμεση διδασκαλία και την αλληλεπίδραση με τα παιδιά με ότι και αυτό μπορεί να σημαίνει για την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης. Για να αντιμετωπιστεί αυτό το σοβαρό ζήτημα, είναι επιτακτική η ανάγκη για άμεσα μέτρα. Η αύξηση των οργανικών θέσεων είναι απαραίτητη για την ενίσχυση της λειτουργίας των νηπιαγωγείων και την παροχή περισσότερης στήριξης και διοικητικής επάρκειας. Η επέκταση της υποχρεωτικής και δωρεάν φοίτησης στην προδημοτική εκπαίδευση, η οποία οδηγεί σε κατακόρυφη αύξηση του μαθητικού πληθυσμού, καθιστά την επίλυση του προβλήματος ακόμα πιο επιτακτική. Η προδημοτική εκπαίδευση αποτελεί τον θεμέλιο λίθο για την ολόπλευρη ανάπτυξη των παιδιών, και η υποστελέχωση ενδεχομένως να υπονομεύει την ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται και να θέτει σε κίνδυνο το μέλλον τους. Είναι απαραίτητο η πολιτεία να αναλάβει τις απαραίτητες πρωτοβουλίες για «περαιτέρω μέτρα στήριξης της προσχολικής αγωγής και της δημόσιας παιδείας γενικότερα» (Ανακοίνωση Γονέων). *Εκπαιδευτικού Δημοτικής Εκπαίδευσης Επίτιμο Μέλος Παγκύπριας Συνομοσπονδίας Γονέων Προδημοτικής Εκπαίδευσης
Οι βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2026 μπορεί να απέχουν ακόμη, ωστόσο τα κόμματα έχουν ήδη σηκώσει αυλαία. Ο λόγος είναι διπλός: αφενός η ανάγκη συσπείρωσης σε μια περίοδο που η κοινωνική δυσπιστία προς την πολιτική παραμένει υψηλή και αφετέρου η στρατηγική προετοιμασία για τις προεδρικές του 2028.
Η πρώιμη ανακοίνωση υποψηφίων δείχνει την αγωνία των κομμάτων να κατέβουν με «φρέσκα» ψηφοδέλτια και να προβάλουν πρόσωπα που θα λειτουργήσουν ως γέφυρα με τμήματα της κοινωνίας που έχουν απομακρυνθεί από τα παραδοσιακά κέντρα εξουσίας. Η τάση πολυδιάσπασης, με την εμφάνιση νέων σχηματισμών, απειλεί να ανατρέψει τους συσχετισμούς. Αυτό εντείνει τον ανταγωνισμό, αλλά ταυτόχρονα εδραιώνει και την αίσθηση ότι οι βουλευτικές θα είναι οι πιο «παράξενες» και αβέβαιες των τελευταίων δεκαετιών. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η πολιτική σκηνή μπορεί να ανανεωθεί ουσιαστικά ή αν απλώς θα ανακυκλώσει παλιές πρακτικές με καινούρια ονόματα. Η κοινωνία δείχνει κουρασμένη από υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Το αν τα κόμματα θα καταφέρουν να ξανακερδίσουν εμπιστοσύνη, θα φανεί από τη συμμετοχή και όχι μόνο από τα ποσοστά. Παραδοσιακά, παράλληλα, ο Σεπτέμβριος με τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ θεωρείται κομβικός για το Κυπριακό. Φέτος, ωστόσο, επικρατεί πλήρης αδράνεια. Οι επαφές με τον Γενικό Γραμματέα δεν απέδωσαν ούτε καν μικρά βήματα, ενώ οι επικείμενες «εκλογές» στα Κατεχόμενα εντείνουν το κλίμα πόλωσης και απομακρύνουν την προοπτική ουσιαστικού διαλόγου. Η στασιμότητα αυτή δεν είναι ουδέτερη αλλά έχει πολιτικό και κοινωνικό κόστος. Σταδιακά, υπάρχει ο φόβος ότι η κοινωνία συνηθίζει την ιδέα ότι το Κυπριακό δεν αποτελεί πλέον προτεραιότητα, με αποτέλεσμα η αδιαφορία να υποκαθιστά την ελπίδα. Αν δεν υπάρξει τολμηρή πρωτοβουλία είτε από τη Λευκωσία είτε από τη διεθνή κοινότητα, ο κίνδυνος παγίωσης της διχοτόμησης θα καταστεί όλο και πιο χειροπιαστός. Το εσωτερικό μέτωπο επιβαρύνεται επιπλέον από μια σειρά κοινωνικών και οικονομικών ζητημάτων που δεν μπορούν πλέον να περιμένουν. Η ακρίβεια, η στεγαστική κρίση, η συζήτηση για τη φορολογική μεταρρύθμιση και το καθεστώς της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής, ως επίσης και άλλα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, συνθέτουν μια εικόνα που πιέζει άμεσα τα νοικοκυριά. Αν και η κυβέρνηση επιδιώκει να προβάλλει μεταρρυθμιστικό έργο, η αίσθηση που κυριαρχεί είναι ότι οι πολίτες ζητούν απτές και μετρήσιμες λύσεις, όχι θεωρητικά σχέδια. Σε αυτό το πλαίσιο, η πιθανότητα ανασχηματισμού δεν είναι απλώς θέμα «φρεσκαρίσματος» του κυβερνητικού σχήματος, αλλά προσπάθεια ανάκτησης της πολιτικής νομιμοποίησης. Η φονική πυρκαγιά του Ιουλίου στην ορεινή Λεμεσό άφησε βαθιές πληγές και αποκάλυψε ελλείψεις στον μηχανισμό πρόληψης και αντιμετώπισης κρίσεων. Η συζήτηση για τις ευθύνες δεν έχει κοπάσει, ενώ οι πολίτες εμφανίζονται όλο και πιο δύσπιστοι απέναντι σε εκθέσεις που αποφεύγουν να αγγίξουν το ζήτημα της ουσιαστικής ετοιμότητας. Το διακύβευμα είναι ευρύτερο: αν η πολιτεία συνεχίσει να λειτουργεί με όρους αποσπασματικούς και αντιδραστικούς, οι κρίσεις - είτε φυσικές καταστροφές είτε κοινωνικές πιέσεις - θα επιστρέφουν με ακόμη μεγαλύτερη ένταση. Η αλληλεπίδραση όλων αυτών των παραμέτρων - προεκλογικές στρατηγικές, κοινωνικές πιέσεις, Κυπριακό σε τέλμα, ανοιχτές πληγές από την πυρκαγιά - δημιουργεί ένα σκηνικό διαρκούς κινητικότητας. Το φθινόπωρο δεν είναι μια απλή «μεταβατική» περίοδος, αλλά ο προθάλαμος για τις μεγάλες πολιτικές μάχες που έρχονται. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η πολιτική ηγεσία θα αξιοποιήσει αυτή τη συγκυρία για ουσιαστικές αλλαγές ή αν θα χαθεί σε μικροκομματικούς τακτικισμούς. Αν επικρατήσει το δεύτερο, η κοινωνική δυσπιστία θα ενταθεί και οι επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις θα διεξαχθούν σε κλίμα ακόμη μεγαλύτερης απαξίωσης. Αν, όμως, επιλεγεί η πρώτη οδός, ίσως το φθινόπωρο του 2025 να καταγραφεί ως η αρχή μιας διαφορετικής πολιτικής πορείας. *Λέκτορα Νομικής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, LL.B Law (Bristol), Ph.D in Law – International Law and Human Rights (Kent), Διευθυντής Μονάδας Νομικής Κλινικής Πανεπιστημίου Λευκωσίας  Του Δρα Αντώνη Στ. Στυλιανού*
Η επόμενη πρόκληση της δημοκρατίας στον Τόπο μας είναι, πέραν των ορθών επιλογών όσον αφορά στην πολιτική, η πολιτική παιδεία. Το παρόν αναλύει τον ρόλο της πολιτικής παιδείας, της πληροφόρησης, των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και της συλλογικής ευθύνης, προσφέροντας μια προοπτική για το «επόμενο βήμα» στη συζήτηση περί ορθών πολιτικών επιλογών και της σημασίας του να προσπαθούμε πάντοτε να αλλάζουμε προς το καλύτερο. Η προβληματική γύρω από τις ορθές επιλογές και τη σημασία τους στις εκλογικές διαδικασίες δεν μπορεί να εξαντληθεί μόνο στη διαπίστωση της ευθύνης του πολίτη. Το ζήτημα αυτό αποτελεί την αφετηρία για μια ευρύτερη και ουσιαστικότερη συζήτηση που αφορά την πολιτική παιδεία, την ποιότητα της ενημέρωσης, την καλλιέργεια της κριτικής σκέψης και, τελικά, την ίδια την λειτουργία της δημοκρατίας ως ζωντανού οργανισμού. |
APXEIO
July 2026
Click to set custom HTML
Click to set custom HTML
|
RSS Feed