Ο εντυπωσιακός κομήτης C/2025 R3 (PanSTARRS) που ανακαλύφθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου του περασμένου έτους, πλέον κατευθύνεται με ταχύτητα προς το εσωτερικό του Ηλιακού Συστήματος.
​
Μάλιστα, σύμφωνα με ορισμένους επιστήμονες ίσως γίνει ορατός ακόμη και με γυμνό μάτι.
Η ανακάλυψη έγινε από το σύστημα Pan-STARRS, ένα δίκτυο ισχυρών τηλεσκοπίων στο ηφαίστειο Haleakalā της Χαβάης.

Αυτή την περίοδο ο κομήτης βρίσκεται περίπου 348 εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά από τη Γη, σε μια περιοχή ανάμεσα στις τροχιές του Άρη και του Δία, ωστόσο επιταχύνει συνεχώς καθώς πλησιάζει τον Ήλιο.
Ένας επισκέπτης από τα άκρα του Ηλιακού Συστήματος

Ο C/2025 R3 ανήκει στην κατηγορία των κομητών μεγάλης περιόδου, με τροχιά που πιθανότατα ξεπερνά τα 1.000 χρόνια.

Οι αστρονόμοι εκτιμούν ότι προέρχεται από το Νέφος του Όορτ, μια τεράστια «δεξαμενή» παγωμένων σωμάτων στα όρια του Ηλιακού Συστήματος. Η ακριβής τροχιά του δεν έχει ακόμη πλήρως καθοριστεί, ωστόσο όλα δείχνουν ότι δεν έχει πλησιάσει τη Γη εδώ και δεκάδες χιλιάδες χρόνια.

Η πιο κρίσιμη στιγμή της πορείας του θα είναι στις 20 Απριλίου 2026, όταν θα φτάσει στο περιήλιο, δηλαδή στο κοντινότερο σημείο του από τον Ήλιο.
Τότε θα περάσει σε απόσταση περίπου 76 εκατομμυρίων χιλιομέτρων από το άστρο μας, ανάμεσα στις τροχιές του Ερμή και της Αφροδίτης.

Μία εβδομάδα αργότερα, στις 27 Απριλίου, θα πραγματοποιηθεί η κοντινότερη προσέγγιση στη Γη, σε απόσταση περίπου 70,8 εκατομμυρίων χιλιομέτρων, απόλυτα ασφαλής και πάνω από 180 φορές μεγαλύτερη από την απόσταση Γης–Σελήνης.

Το μεγάλο ερώτημα της φωτεινότητας
Το αν ο κομήτης θα μείνει στην ιστορία εξαρτάται από τη φωτεινότητά του. Οι εκτιμήσεις διίστανται. Συντηρητικά μοντέλα μιλούν για φαινόμενο μέγεθος γύρω στο 8, που σημαίνει ότι θα είναι ορατός μόνο με τηλεσκόπια ή κιάλια.
Πιο αισιόδοξες προβλέψεις, όμως, ανεβάζουν τη φωτεινότητα έως και το 2,5, επίπεδο που επιτρέπει καθαρή παρατήρηση με γυμνό μάτι. Στην αστρονομία, όσο μικρότερος είναι ο αριθμός του μεγέθους, τόσο πιο φωτεινό είναι το αντικείμενο.

Καθοριστικό ρόλο θα παίξει η συμπεριφορά του παγωμένου πυρήνα του καθώς δέχεται έντονη ηλιακή ακτινοβολία. Καθώς πλησιάζει τον Ήλιο, ο κομήτης απελευθερώνει αέρια και σκόνη, σχηματίζοντας την χαρακτηριστική κόμη και ουρά. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το φαινόμενο της πρόσθιας σκέδασης, όταν ο κομήτης βρεθεί ανάμεσα στη Γη και τον Ήλιο, καθώς μπορεί να ενισχύσει θεαματικά τη φωτεινότητά του.

Πότε και πού θα φαίνεται
Η καλύτερη περίοδος παρατήρησης αναμένεται γύρω στις 17 Απριλίου 2026, λίγο πριν από το περιήλιο, όταν η νέα Σελήνη θα σκοτεινιάσει τον ουρανό.
Αργότερα, κατά την κοντινότερη προσέγγιση στη Γη, το έντονο ηλιακό φως ενδέχεται να δυσκολέψει την παρατήρηση. Οι παρατηρητές στο νότιο ημισφαίριο ίσως έχουν μια δεύτερη ευκαιρία στις αρχές Μαΐου.
Κατά τη διέλευσή του, ο C/2025 R3 θα βρίσκεται στον αστερισμό των Ιχθύων, κάτω από το γνωστό Μεγάλο Τετράγωνο του Πηγάσου, μια περιοχή του ουρανού σχετικά εύκολη στον εντοπισμό.

Ο επόμενος «Μεγάλος Κομήτης»;
Τα τελευταία χρόνια ο ουρανός έχει προσφέρει εντυπωσιακά φαινόμενα, από τον «κομήτη του διαβόλου» 12P/Pons-Brooks έως τον Tsuchinshan-ATLAS και τους φωτεινούς Lemmon και SWAN.
Το 2025 απασχόλησε τη διεθνή κοινότητα και ο διαστρικός κομήτης 3I/ATLAS, πριν απομακρυνθεί γρήγορα από το Ηλιακό Σύστημα.
Με δεδομένο ότι δεν αναμένονται άλλες σημαντικές διελεύσεις κομητών μέσα στο 2026, πολλοί αστρονόμοι θεωρούν ότι ο C/2025 R3 (PanSTARRS) μπορεί να δικαιώσει τον άτυπο τίτλο του «Μεγάλου Κομήτη της χρονιάς».
Όπως πάντα όμως στην αστρονομία, μία βεβαιότητα παραμένει: ο ουρανός μπορεί ανά πάσα στιγμή να επιφυλάξει νέες, ακόμη πιο λαμπρές εκπλήξεις.

Προγραμματισμένος διαστημικός περίπατος στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) ματαιώθηκε την Πέμπτη λόγω ιατρικού ζητήματος, ανακοίνωσε η NASA, χωρίς να δώσει λεπτομέρειες πέρα από το ό,τι εξετάζει εσπευσμένη επιστροφή του πληρώματος.

​Εκπρόσωπος της διαστημικής υπηρεσίας, η οποία ποτέ δεν αποκαλύπτει λεπτομέρειες για την υγεία των πληρωμάτων της, περιορίστηκε να αναφέρει ότι το πρόσωπο που παρουσίασε το πρόβλημα, το οποίο δεν κατονομάζεται, βρίσκεται σε σταθερή κατάσταση στο πολυεθνικό τροχιακό συγκρότημα.
«Η ασφάλεια είναι πρώτη μας προτεραιότητα στη διεξαγωγή των αποστολών μας και αυτή τη στιγμή εξετάζουμε όλες τις επιλογές μας, συμπεριλαμβανομένης της πιθανότητας μιας πρόωρης λήξης της αποστολής».
Νωρίτερα η NASA είχε αναφέρει ότι «παρακολουθεί ένα ιατρικό ζήτημα που αφορά μέλος του πληρώματος και εμφανίστηκε το απόγευμα της Τετάρτης.
Στους διαστημικούς περιπάτους οι αστροναύτες είναι δεμένοι στον ISS και ακολουθούν οδηγίες από τη Γη (NASA)
Κάθε πλήρωμα παραμένει συνήθως 6-8 μήνες στον ISS και έχει πρόσβαση σε βασικό ιατρικό εξοπλισμό και φάρμακα για ορισμένα ιατρικά επείγοντα.
Το τετραμελές Πλήρωμα-11 περιλαμβάνει τους αμερικανούς αστροναύτες Ζίνα Κάρντμαν και Μάικ Φίνκε, τον Ιάπωνα Κιμία Γιουί και τον ρώσο κοσμοναύτη Όλεγκ Πλατόνοφ. Παραμένουν σε τροχιά από τον Αύγουστο και είναι προγραμματισμένο να επιστρέψουν τον Μάιο.
Ο Φίνκε, διοικητής του σταθμού, και η Κάρντμαν, μηχανικός πτήσης, επρόκειτο να πραγματοποιήσουν την Πέμπτη διαστημικό περίπατο 6,5 ωρών για την εγκατάσταση εξοπλισμού στο εξωτερικό του ISS.


Η NASA δεν αποκαλύπτει τα ιατρικά ζητήματα που προκύπτουν στον σταθμό και οι αστροναύτες σπάνια αναφέρονται δημόσια σε τυχόν προβλήματα υγείας.
Οι διαστημικοί περίπατοι είναι απαιτητικές και κουραστικές επιχειρήσεις που απαιτούν μήνες εκπαίδευσης.
Το 2024 η NASA ανέβαλε την τελευταία στιγμή διαστημικό περίπατο επειδή ένας αστροναύτης εμφάνισε «δυσφορία στη διαστημική στολή», ενώ το 2021 ο αμερικανός αστροναύτης Μαρκ Βάντε Χέι ακύρωσε την δική του έξοδο λόγω μουδιασμένου νεύρου.

Η κρατική διαστημική εταιρεία Energia εξασφάλισε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για μια νέα αρχιτεκτονική διαστημικών σταθμών με σύστημα τεχνητής βαρύτητας, μια δυνατότητα που θα προσέφερε πολλαπλά οφέλη σε αποστολές μεγάλης διάρκειας.

Σύμφωνα με το πρακτορείο TASS, στην κατοχή στου οποίου περιήλθε το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, το περιστρεφόμενο σύστημα που περιγράφει η Energia θα δημιουργούσε φυγόκεντρο δύναμη με επιτάχυνση 0,5g, το ήμισυ της βαρυτικής έλξης στην επιφάνεια της Γης.
Τα σχέδια που συνοδεύουν την πατέντα δείχνουν μια κεντρική μονάδα που λειτουργεί ως άξονας, γύρω από την οποία περιστρέφονται τέσσερις κάθετοι σωλήνες με μονάδες διαβίωσης στα άκρα τους.
Για να προσφέρει επιτάχυνση 0,5 g, οι τέσσερις σωλήνες θα έπρεπε να έχουν μήκος 40 μέτρων και να συμπληρώνουν πέντε φορές ανά λεπτό.
Ένας διαστημικός σταθμός τέτοιου μεγέθους θα απαιτούσε πολλαπλές αποστολές από τη Γη για τη συναρμολόγησή του σε τροχιά.
Τα σχέδια της πατέντας δείχνουν έναν περιστρεφόμενο διαστημικό σταθμό σε σχήμα σταυρού (Energia)
Το κείμενο τεκμηρίωσης αναγνωρίζει ότι τα σκάφη που προσεγγίζουν τον σταθμό θα έπρεπε να ακολουθούν την περιστροφική του κίνηση για να προσδεθούν με ασφάλεια, ένα μειονέκτημα που η Energia αναγνωρίζει ότι θα μείωνε την ασφάλεια του σταθμού.
Ένα περιβάλλον τεχνητής βαρύτητας θα ήταν θεωρητικά ιδανικό για αποστολές μεγάλης διάρκειας, καθώς η έλλειψη βαρύτητας προκαλεί σημαντικές παρενέργειες, όπως ατροφία των μυών, απώλεια οστικής μάζας, διόγκωση της καρδιάς και συσσώρευση υγρών στο άνω μέρος του σώματος.

Η Ρωσία δεν έχει παραθέσει χρονοδιάγραμμα για την ανάπτυξη ενός τέτοιου σταθμού και η πηγή της χρηματοδότησης παραμένει αδιευκρίνιστη.
Η πατέντα έρχεται πάντως την ώρα που η NASA και η ρωσική διαστημική υπηρεσία Roscosmos ετοιμάζονται να παροπλίσουν τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό το 2030.
Η Ρωσία έχει ανακοινώσει στο μεταξύ ότι σχεδιάζει δικό της διαστημικό σταθμό και συνεργάζεται με την Κίνα για την ανάπτυξη μιας σεληνιακής αποικίας που θα λειτουργεί με πυρηνική ενέργεια.
Η Κίνα είναι σήμερα η μόνη χώρα που διαθέτει δικό της διαστημικό σταθμό.

Η Ρωσία μέσα στην επόμενη δεκαετία θέλει να κατασκευάσει ένα πυρηνικό σταθμό στη Σελήνη προκειμένου παρέχει ενέργεια στο σεληνιακό διαστημικό πρόγραμμά της και σε έναν κοινό ρωσοκινεζικό ερευνητικό σταθμό.

Η ρωσική κρατική διαστημική υπηρεσία Roscosmos ανέφερε σε δήλωσή της ότι σχεδιάζει να κατασκευάσει μέχρι το 2036 ένα σεληνιακό σταθμό παραγωγής ενέργειας και υπέγραψε για το σκοπό αυτό συμβόλαιο με την αεροδιαστημική εταιρεία Lavochkin Association.
​
Η Roscosmos ανέφερε ότι ο στόχος του σταθμού θα είναι να παρέχει ενέργεια για το σεληνιακό πρόγραμμα της Ρωσίας, το οποίο περιλαμβάνει ρομποτικά οχήματα (rovers), ένα αστεροσκοπείο και τις υποδομές για τον κοινό ρωσοκινεζικό Διεθνή Σεληνιακό Ερευνητικό Σταθμό.

«Το πρόγραμμα είναι ένα σημαντικό βήμα προς τη δημιουργία ενός μόνιμου λειτουργικού επιστημονικού σεληνιακού σταθμού και τη μετάβαση, από τις μεμονωμένες αποστολές, σε ένα μακροπρόθεσμο πρόγραμμα εξερεύνησης της Σελήνης», ανακοίνωσε η Roscosmos.

Η Roscosmos δεν είπε ρητά ότι ο σταθμός θα είναι πυρηνικός, αλλά διευκρίνισε ότι σ’ αυτούς που θα συμμετάσχουν στην κατασκευή του περιλαμβάνονται η ρωσική κρατική εταιρεία πυρηνικής ενέργειας Rosatom και το Ινστιτούτο Κουρτσάτοφ, το κορυφαίο ινστιτούτο πυρηνικών ερευνών της Ρωσίας.

Ο επικεφαλής της Roscosmos Ντμίτρι Μπακάνοφ είχε δηλώσει τον Ιούνιο ότι ένας από τους στόχους της εταιρείας είναι να τοποθετήσει ένα σταθμό πυρηνικής ενέργειας στη Σελήνη και να εξερευνήσει την Αφροδίτη, γνωστή ως «αδελφό» πλανήτη της Γης.
Η Σελήνη, η οποία απέχει 384.400 χιλιόμετρα από τον πλανήτη μας, ρυθμίζει την περιστροφή της Γης γύρω από τον άξονά της, κάτι που εξασφαλίζει ένα πιο σταθερό κλίμα. Προκαλεί επίσης παλίρροιες στους ωκεανούς του κόσμου.

Ένας περίεργος πλανήτης σε σχήμα λεμονιού έχει προκαλέσει αμηχανία στους επιστήμονες, καθώς φαίνεται να αναιρεί όσα γνωρίζουμε για τον σχηματισμό των πλανητών. Ο πλανήτης, μεγέθους αντίστοιχου με του Δία, εντοπίστηκε από το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb (JWST) της NASA και παρουσιάζει χαρακτηριστικά που δεν έχουν παρατηρηθεί ποτέ ξανά.
​
Ο πλανήτης, γνωστός ως PSR J2322–2650b, διαθέτει ατμόσφαιρα πλούσια σε άνθρακα και ήλιο, εντελώς διαφορετική από κάθε άλλη γνωστή εξωπλανητική ατμόσφαιρα. Στα ανώτερα στρώματά της αιωρούνται σύννεφα αιθάλης, ενώ στο εσωτερικό του πλανήτη πιστεύεται ότι σχηματίζονται διαμάντια λόγω των ακραίων πιέσεων.
Το πιο εντυπωσιακό είναι πως ο πλανήτης αυτός δεν περιφέρεται γύρω από έναν ήλιο, αλλά γύρω από έναν αστέρα νετρονίων, γνωστό ως πάλσαρ – τον υπέρπυκνο πυρήνα ενός νεκρού άστρου. Ο πάλσαρ, που βρίσκεται περίπου 750 έτη φωτός από τη Γη, βομβαρδίζει συνεχώς τον πλανήτη με ακτίνες γάμμα, παραμορφώνοντάς τον βαρυτικά σε σχήμα “λεμονιού”.
Οι θερμοκρασίες στην επιφάνειά του διαφέρουν δραματικά, από 650°C τη νύχτα έως 2.030°C την ημέρα, καθιστώντας τον ένα από τα πιο ακραία ουράνια σώματα που έχουν εντοπιστεί. Παράλληλα, η τροχιά του γύρω από τον πάλσαρ είναι εξαιρετικά κοντινή, μόλις 1,6 εκατομμύρια χιλιόμετρα, με αποτέλεσμα ένα “έτος” εκεί να διαρκεί μόλις 7,8 ώρες.

Μια ατμόσφαιρα που δεν μοιάζει με καμία άλλη
Σε μελέτη που έγινε δεκτή για δημοσίευση στο περιοδικό The Astrophysical Journal Letters, οι ερευνητές αποκάλυψαν ότι η ατμόσφαιρα του PSR J2322–2650b είναι ακόμη πιο παράξενη απ’ όσο πίστευαν. Ο Δρ Peter Gao, από το Carnegie Earth and Planets Laboratory, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Όταν λάβαμε τα δεδομένα, η αντίδρασή μας ήταν ‘Τι στο καλό είναι αυτό;’».
Σύμφωνα με τον Δρ Michael Zhang, του Πανεπιστημίου του Σικάγο, πρόκειται για έναν εντελώς νέο τύπο πλανητικής ατμόσφαιρας. Αντί για τα συνηθισμένα μόρια που συναντώνται σε εξωπλανήτες – όπως νερό, μεθάνιο ή διοξείδιο του άνθρακα – οι επιστήμονες εντόπισαν μοριακό άνθρακα, συγκεκριμένα C3 και C2. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ελάχιστο οξυγόνο ή άζωτο, κάτι που δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ σε κανέναν από τους περίπου 150 πλανήτες που έχουν μελετηθεί σε βάθος.

Ένα άλυτο αίνιγμα για τη δημιουργία του
Οι επιστήμονες παραδέχονται ότι δεν γνωρίζουν πώς σχηματίστηκε αυτός ο πλανήτης. Όπως εξηγεί ο Δρ Zhang, δεν θα μπορούσε να έχει προκύψει με τον τρόπο που σχηματίζονται οι κοινοί πλανήτες, αφού η σύστασή του είναι εντελώς διαφορετική. Επίσης, η θεωρία ότι προήλθε από τα εξωτερικά στρώματα ενός άστρου αποκλείεται, καθώς οι πυρηνικές αντιδράσεις δεν παράγουν καθαρό άνθρακα.

Η επικρατέστερη υπόθεση είναι πως ο άνθρακας και το οξυγόνο κρυσταλλώθηκαν στο εσωτερικό του πλανήτη κατά τη διάρκεια της ψύξης του. Οι καθαροί κρύσταλλοι άνθρακα ενδέχεται να ανέβηκαν προς την επιφάνεια και να αναμείχθηκαν με ήλιο, δημιουργώντας την ατμόσφαιρα που παρατηρείται σήμερα.

Ωστόσο, όπως σημειώνει ο καθηγητής Roger Romani του Πανεπιστημίου Στάνφορντ, αυτό δεν εξηγεί όλα τα φαινόμενα: «Κάτι πρέπει να συμβαίνει ώστε να απομακρύνονται το οξυγόνο και το άζωτο. Εκεί βρίσκεται το μυστήριο». Ο ίδιος προσθέτει ότι το άγνωστο αποτελεί πρόκληση: «Είναι υπέροχο να έχουμε ένα τέτοιο αίνιγμα να λύσουμε».

Παρά τις πιέσεις της κυβέρνησης Τραμπ για επίσπευση του μεγάλου εγχειρήματος, η NASA φαίνεται ότι θα αναγκαστεί να αναβάλει για τουλάχιστον ένα έτος την πρώτη αποστολή αστροναυτών στην επιφάνεια της Σελήνης εδώ και μισό αιώνα.

Η SpaceX, η διαστημική εταιρεία του Έλον Μασκ που συνεργάζεται με τη NASΑ στο πρόγραμμα Artemis, δεν θα είναι έτοιμη για αναχώρηση πριν από το 2028 το νωρίτερο, αποκαλύπτει εσωτερικό έγγραφο της εταιρείας περιήλθε στην κατοχή του Politico.
Και αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να μην προλάβουν την Κίνα, η οποία σχεδιάζει την να στείλει ανθρώπους στο φεγγάρι το αργότερο έως το 2030.
Το 2021, η αμερικανική διαστημική υπηρεσία επέλεξε τη SpaceX ως βασικό συνεργάτη για τις δύο πρώτες αποστολές προσσελήνωσης του προγράμματος Artemis, ενώ οι επόμενες αποστολές ανατέθηκαν στην Blue Origin του Τζεφ Μπέζος.
To σχέδιο προβλέπει ότι οι αστροναύτες θα αναχωρούν από τη Γη με το σκάφος Orion της NASA. Όταν όμως φτάσουν στη Σελήνη και τεθούν σε τροχιά θα μετεπιβιβάζονται στο Starship της SpaceX για την τελική κάθοδο στην επιφάνεια του φεγγαριού.
Μέχρι σήμερα το Starship έχει πραγματοποιήσει 11 δοκιμαστικές πτήσεις, δεν έχει όμως φτάσει σε τροχιά (SpaceX)
H εταιρεία εκτιμά ότι το σκάφος της θα πρέπει να ανεφοδιαστεί στο Διάστημα έως και 12 φορές για να συγκεντρώσει αρκετά καύσιμα ώστε να φτάσει στη Σελήνη.
Σύμφωνα με το εσωτερικό έγγραφο της SpaceX, η πρώτη πρόβα για την επιχείρηση ανεφοδιασμού σε τροχιά δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί πριν από τον Ιούνιο του 2026. Αν όλα πάνε καλά, μια αποστολή προσσελήνωσης χωρίς πλήρωμα θα είναι εφικτή το 2027, πριν επιχειρηθεί μια αποστολή με αστροναύτες το 2028.
Σύμφωνα με το Politico, η SpaceX δεν έχει ακόμα ενημερώσει την κυβέρνηση για το νέο χρονοδιάγραμμά.
Τον Οκτώβριο, ο προσωρινός διοικητής της NASA Σον Ντάφι (ο οποίος είναι επίσης υπουργός Μεταφορών και είχε συγκρουστεί με τον Μασκ την περίοδο που ο εκκεντρικός δισεκατομμυριούχος συνεργαζόταν με το επιτελείο Τραμπ) προειδοποίησε ότι, λόγω της καθυστέρησης, η υπηρεσία εξετάζει το ενδεχόμενο να αναθέσει το συμβόλαιο της SpaceX σε άλλη εταιρεία, όπως η Blue Origin του Μπέζος.
Λίγο αργότερα, η SpaceX ανακοίνωσε ότι σκοπεύει να υποβάλλει ένα «απλοποιημένο» σχέδιο για να επιταχύνει την επιστροφή στη Σελήνη.
Παραμένει ασαφές αν το νέο χρονοδιάγραμμα της εταιρείας θα γίνει δεκτό από τον Τραμπ, ο οποίος βιάζεται για προσσελήνωση πριν λήξει η θητεία του.

Το Voyager 1, ο ανιχνευτής της NASA, σύντομα θα μπορούσε να γίνει το πρώτο διαστημόπλοιο που θα φτάσει σε ένα ιστορικό ορόσημο. Τον Νοέμβριο του 2026, το σκάφος θα βρίσκεται σε απόσταση μίας ημέρας φωτός από τη Γη.
Εκτοξευμένο το 1977, το Voyager 1 είναι το πιο απομακρυσμένο διαστημόπλοιο από τον πλανήτη μας και αυτή τη στιγμή εξερευνά τον διαστρικό χώρο σε απόσταση 25,4 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων.
Ο όρος «ημέρα φωτός» αναφέρεται στην απόσταση που απαιτείται ώστε ένα σήμα ή μια εντολή, ταξιδεύοντας με την ταχύτητα του φωτός, να χρειαστεί 24 ώρες για να φτάσει από τη Γη στο σκάφος, εξηγεί η Suzy Dodd, διευθύντρια του προγράμματος Voyager στο Jet Propulsion Laboratory της NASA.
Μια ημέρα φωτός ισοδυναμεί με 26 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα.
Αυτό σημαίνει ότι, αν η ομάδα του Voyager ζητήσει κάτι από το σκάφος όταν φτάσει σε αυτό το σημείο, θα χρειαστεί ακόμη μία ημέρα για να λάβει την απάντηση του Voyager.
«Αν στείλω μια εντολή και πω, “καλημέρα, Voyager 1”, στις 8 το πρωί της Δευτέρας, θα λάβω την απάντηση του Voyager 1 την Τετάρτη το πρωί περίπου στις 8», είπε η Dodd.
Το Voyager 1 και το δίδυμό του, Voyager 2, είναι τα μόνα διαστημόπλοια που λειτουργούν πέρα από τη ηλιόσφαιρα, τη “φούσκα” μαγνητικών πεδίων και σωματιδίων του Ήλιου που εκτείνεται αρκετά πέρα από την τροχιά του Πλούτωνα. Μετά από δεκαετίες στο διάστημα, και τα δύο έχουν χρειαστεί να απενεργοποιήσουν αρκετά όργανα, αλλά χρησιμοποιούν τα υπόλοιπα εργαλεία τους για να μελετήσουν αυτήν την αχαρτογράφητη περιοχή και να παρέχουν δεδομένα που ίσως βοηθήσουν σε μελλοντικές αποστολές.
Υπάρχουν πολλές προκλήσεις που συνοδεύουν την επικοινωνία με τόσο απομακρυσμένους ανιχνευτές, αλλά η Dodd και η ομάδα της λαμβάνουν τα απαραίτητα μέτρα για να διασφαλίσουν ότι οι «υπερήλικες» τους θα φτάσουν στην 50ή επέτειό τους το 2027.
Επικοινωνώντας σε κοσμικές αποστάσεις
Το Voyager 1, που εκτοξεύτηκε με στόχο την εξερεύνηση του Δία και του Κρόνου, ταξιδεύει μακριά από τη Γη στην ίδια πορεία και με την ίδια ταχύτητα, 38.000 μίλια την ώρα, από τότε που πέρασε κοντά από τον Κρόνο τον Νοέμβριο του 1980.
Με βάση τη θέση της Γης σε σχέση με το Voyager 1, την ταχύτητα και την πορεία του, οι μηχανικοί μπορούν να υπολογίσουν πόσος χρόνος χρειάζεται για να φτάσει ένα σήμα στο σκάφος.
Για παράδειγμα, μετά το πέρασμά του από τον Κρόνο, η πορεία του Voyager 1 το οδήγησε πάνω και έξω από το επίπεδο των πλανητών, ενώ το Voyager 2 πέρασε πάνω από τον Ποσειδώνα το 1989 και κινήθηκε κάτω και έξω από το επίπεδο των πλανητών. Κανένα από τα δύο δεν έχει κάνει διόρθωση πορείας από τις τελευταίες πλανητικές διελεύσεις τους, πράγμα που σημαίνει ότι ταξιδεύουν για δεκαετίες σε μια αδιάκοπη πορεία.
Το Voyager 2 δεν αναμένεται να φτάσει σε απόσταση μιας ημέρας φωτός από τη Γη πριν από τον Νοέμβριο του 2035, και ακόμα και οι πιο αισιόδοξες προβλέψεις δείχνουν ότι πιθανότατα δεν θα λειτουργεί τότε. Ωστόσο, και τα δύο σκάφη συνεχίζουν να εκπλήσσουν την ομάδα.
Καθημερινά, ως τα παλαιότερα λειτουργικά διαστημόπλοια, τα Voyager καταρρίπτουν ρεκόρ απλώς με το να συνεχίζουν να λειτουργούν.
Αλλά δεν είναι μια εύκολη διαδικασία.
Τα σκάφη επιστρέφουν δεδομένα με πολύ χαμηλό ρυθμό,160 bits ανά δευτερόλεπτο, παρόμοιο με συνδέσεις τύπου dial-up, λέει η Dodd.
«Η απόσταση από τη Γη σημαίνει ότι χρειάζεται πολύ περισσότερη ώρα για να φτάσει ένα σήμα εκεί, και η ισχύς του σήματος εξασθενεί», είπε. «Χρειάζονται πολλαπλές κεραίες για να συλλέξουμε ξανά αυτό το αδύναμο σήμα».
Ο χαμηλός ρυθμός δεδομένων σημαίνει ότι η ομάδα λαμβάνει ελάχιστες πληροφορίες για την κατάσταση του κάθε σκάφους, και σε περίπτωση προβλήματος δεν μπορεί να αντιδράσει γρήγορα.
Ωστόσο, τα Voyager έχουν σχεδιαστεί να είναι αυτοδύναμα και διαθέτουν μεγάλη αυτονομία ώστε να μπορούν να σώσουν τον εαυτό τους αν κάτι πάει στραβά δισεκατομμύρια μίλια από τη Γη.
«Αν αντιμετωπίσουν κάποιο πρόβλημα, μπορούν να μπουν σε ασφαλή λειτουργία και να περιμένουν μέχρι να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε με το σκάφος, να εντοπίσουμε το ζήτημα και να το διορθώσουμε», είπε η Dodd.
Γιατί αντέχουν τα Voyager
Για χρόνια, η ομάδα έχει πάρει δύσκολες αποφάσεις για να εξασφαλίσει ότι τα σκάφη θα λειτουργούν όσο το δυνατόν περισσότερο, λέει η Dodd. Αυτό σημαίνει απενεργοποίηση συστημάτων και οργάνων για εξοικονόμηση ενέργειας και προστασία της θερμότητας που χρειάζονται για να λειτουργήσουν.
Για να συνεχίσουν να επικοινωνούν με τη Γη, οι κεραίες τους πρέπει επίσης να παραμένουν σωστά προσανατολισμένες.
Αν παγώσουν οι γραμμές προωθητικού και έτσι η κεραία στραφεί μακριά από τη Γη, «θα χάναμε την αποστολή επειδή δεν θα μπορούσαμε πλέον να στείλουμε σήμα στο σκάφος», είπε η Dodd.
Και δεν πρόκειται μόνο για το να συνεχίσουν να ταξιδεύουν, πρέπει και να λειτουργούν με επιστημονικά όργανα.
Πριν από την 50ή τους επέτειο το 2027, πιθανόν να χρειαστεί να απενεργοποιηθούν κι άλλα όργανα και συστήματα. Η ομάδα ελπίζει να κρατήσει ενεργό το σύστημα κοσμικών ακτίνων του Voyager 2, καθώς και το μαγνητόμετρο και τα συστήματα κυμάτων πλάσματος και στα δύο σκάφη. Τα όργανα αυτά θα επέτρεπαν στα Voyager να λειτουργούν σαν μετεωρολογικοί δορυφόροι στο διαστρικό διάστημα, ανιχνεύοντας το περιβάλλον που διασχίζουν.
Οι επιστήμονες θέλουν να κατανοήσουν πώς αλλάζει και αλληλεπιδρά το μαγνητικό πεδίο του Ήλιου στην ηλιοπαύση, το όριο όπου ο καυτός ηλιακός άνεμος συναντά το ψυχρό διαστρικό χώρο.
Η ηλιοπαύση είναι σαν την ακτή μιας θάλασσας, λέει η Dodd. Καθώς μπαίνεις στο νερό, συναντάς κυματισμούς, κύματα και αλλαγές που γίνονται όλο και πιο σταθερές όσο απομακρύνεσαι από την ακτή. Τα Voyager μετρούν αυτούς τους «κυματισμούς»,τις αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στη heliopause, τον Ήλιο και τον διαστρικό χώρο όσο ταξιδεύουν μακριά από το ηλιακό σύστημα.
«Αυτό που έχει σημασία είναι να λειτουργούν αυτά τα όργανα όσο το δυνατόν περισσότερο, ώστε να φτιάξουμε τον χάρτη των αλλαγών όσο προχωράμε μακριά από τον Ήλιο», δήλωσε η Dodd.
Η Dodd είναι βέβαιη ότι τουλάχιστον ένα από τα δύο σκάφη μπορεί να συνεχίσει για ακόμη δύο έως πέντε χρόνια. Η διαδικασία γίνεται δυσκολότερη χρόνο με τον χρόνο, λέει.
Αλλά το Voyager έχει μια ξεχωριστή ομάδα πίσω του, ανάμεσά τους και συνταξιούχοι της NASA στα 80 τους που συμβουλεύουν για εξειδικευμένα υποσυστήματα, καθώς και νεότεροι επιστήμονες των οποίων οι γονείς δεν είχαν καν γεννηθεί όταν εκτοξεύτηκαν τα Voyager.
«Αυτή η διαγενεακή προσπάθεια στο Voyager είναι πραγματικά συναρπαστική», είπε η Dodd. «Αγαπώ αυτά τα σκάφη. Είναι πρεσβευτές μας εδώ στη Γη».

Στα ύψη φτάνουν οι δαπάνες στον τομέα του Διαστήματος, καθώς κυβερνήσεις και εταιρείες κάνουν κούρσα για να κατακτήσουν νέα σύνορα – ειδικά εν μέσω γεωπολιτικών εντάσεων και εμπορικών πολέμων.

Το μεγαλύτερο μέρος (88%) των δαπανών του Διαστήματος από την Ευρώπη αφορούσε πολιτική και όχι στρατιωτική χρήση
Στο πλαίσιο των κινήσεων αυτών, οι ευρωπαϊκές χώρες αποφάσισαν να «εκτοξεύσουν» τις δαπάνες τους στο Διάστημα κατά 30% ώστε να ξεπεράσουν τα 22 δισ. ευρώ, στο πλαίσιο προσπαθειών να ανταγωνιστούν καλύτερα τις ΗΠΑ, την Κίνα, αλλά και μη κρατικές εταιρείες όπως η SpaceX του Έλον Μασκ. Ολοι αυτοί οι παίκτες προχωρούν με γοργά βήματα στην οικονομία του Διαστήματος.
Τώρα, η Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία (European Space Agency – ESA) κλείδωσε προϋπολογισμό 22,1 δισ. ευρώ από τα 23 κράτη – μέλη της. Στόχος είναι να χρηματοδοτήσουν οι χώρες αυτές τα επόμενα τρία χρόνια μέσω της ESA την εκτόξευση δορυφόρων για στρατιωτική και πολιτική χρήση, καθώς και για άλλα διαστημικά προγράμματα. Την περίοδο 2023-2025 το ποσό αυτό των δαπανών για το Διάστημα ανερχόταν σε 16,9 δισ. ευρώ.
Η μεγαλύτερη πλέον εστίαση της Ευρώπης στο Διάστημα οφείλεται εν μέρει στην επιθυμία για μεγαλύτερη αυτονομία από τις Ηνωμένες Πολιτείες σε θέματα ασφάλειας, η οποία πυροδοτήθηκε από το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία.
Το 2024 και σε αντίθεση με άλλες χώρες, το μεγαλύτερο μέρος (88%) των δαπανών του Διαστήματος από την Ευρώπη αφορούσε πολιτική και όχι στρατιωτική χρήση.

Οι παγκόσμιες επενδύσεις
Συνολικά, η οικονομία του Διαστήματος είχε σκαρφαλώσει το 2024 σε επίπεδα – ρεκόρ με επενδύσεις 613 δισ. δολαρίων το 2024, οι οποίες ήταν αυξημένες κατά 7,8% σε ετήσια βάση.
Ο ιδιωτικός, εμπορικός τομέας συνεισέφερε σχεδόν το 80% του ποσού αυτού, ενώ το υπόλοιπο προήλθε από κυβερνήσεις. Τα κράτη δαπάνησαν το 2024 πάνω από 132 δισ. δολάρια για την οικονομία του Διαστήματος, με τις ΗΠΑ να επενδύουν 77 δισ. δολάρια σε προγράμματα εθνικής ασφάλειας καθώς και σε προγράμματα του Διαστήματος για πολιτική χρήση, όπως τηλεπικοινωνίες.
Τα στοιχεία αυτά προκύπτουν από την πιο τελευταία έκθεση για το Διάστημα με στοιχεία που αφορούν μέχρι και το δεύτερο τρίμηνο του 2025, από το Ιδρυμα του Διαστήματος. Η μεγάλη αύξηση των δαπανών για το Διάστημα δείχνει τη σημασία που διαδραματίζει ο κλάδος αυτός για την οικονομική ανάπτυξη, την εθνική ασφάλεια και το δημόσιο συμφέρον, σχολίαζαν οι συντάκτες της έκθεσης.

Οι χώρες – μέλη της ESA
Η ESA έχει 23 κράτη – μέλη. Πρόκειται για τις χώρες Αυστρία, Βέλγιο, Τσεχία, Δανία, Εσθονία, Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Ιρλανδία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Νορβηγία, Πολωνία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Σλοβενία, Ισπανία, Σουηδία, Ελβετία και Βρετανία.

Οι εκτιμήσεις της McKinsey
Οι προοπτικές είναι τέτοιες που σε χωριστή έκθεσή της η εταιρεία συμβούλων McKinsey & Company εκτιμά ότι η οικονομία του Διαστήματος θα φτάσει έως το 2035 τα 1,8 τρισ. δολάρια, αν υπολογιστεί και ο πληθωρισμός. Το ποσό αυτό περιλαμβάνει και τις λεγόμενες «βασικές παροχές υπηρεσιών» (backbone applications) για ανάπτυξη σχετικής τεχνολογίας, όπως είναι οτιδήποτε σχετίζεται με δορυφόρους, εγκαταστάσεις για εκτοξεύσεις στο Διάστημα φορέων τους και υπηρεσίες όπως η μετάδοση τηλεοπτικών και άλλων σημάτων αλλά και σημάτων συστημάτων δορυφορικής πλοήγησης όπως το GPS.
Το 2023 οι δαπάνες για τέτοιες βασικές υπηρεσίες εκτιμούνταν από τη συμβουλευτική εταιρεία σε 330 δισ. δολάρια ή περίπου σε 50% της συνολικής οικονομίας του Διαστήματος. Τα ίδια στοιχεία έδειχναν ότι ο αριθμός των δορυφόρων που εκτοξεύονται ετησίως έχει αυξηθεί με σωρευτικό ετήσιο ρυθμό άνω του 50% από το 2019 έως το 2023, ενώ το κόστος εκτόξευσης έχει μειωθεί κατά 10 φορές τα τελευταία 20 χρόνια, με το χαμηλότερο αυτό κόστος να επιτρέπει περισσότερες εκτοξεύσεις. Η τιμή των δεδομένων – κλειδί για τη συνδεσιμότητα – αναμένεται επίσης να μειωθεί κατά 10% έως το 2035, καθώς η ζήτηση αυξάνεται κατά 60%, σύμφωνα με εκτιμήσεις της McKinsey.

Η κινητήρια δύναμη
Βασική κινητήρια δύναμη για την ανάπτυξη του Διαστήματος είναι η ανάγκη για μεγαλύτερη συνδεσιμότητα του πλανήτη μέσω δορυφόρων, η υψηλότερη εκτιμώμενη ζήτηση για υπηρεσίες πλοήγησης ειδικά σε έξυπνα κινητά τηλέφωνα και η αύξηση της χρήσης αυτοματοποιημένων συστημάτων. Η μεγάλη εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης, ειδικά τον τελευταίο περίπου ενάμιση χρόνο, ενδέχεται να οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη αύξηση της οικονομίας του Διαστήματος καθώς θα μπαίνουν στο παιχνίδι αυξημένες ανάγκες για τροφοδότηση της τεχνητής νοημοσύνης.

Οι κλάδοι που θα εμπλακούν
Πέντε κλάδοι, η κρατικά χρηματοδοτούμενη άμυνα, η εφοδιαστική αλυσίδα και οι μεταφορές, τα τρόφιμα και τα ποτά, το λιανικό εμπόριο και τα καταναλωτικά αγαθά, θα αποφέρουν περισσότερο από το 60% της αύξησης της διαστημικής οικονομίας έως το 2035, εκτιμά η McKinsey. Επιπλέον κι άλλοι κλάδοι θα δουν τα έσοδα που σχετίζονται με το Διάστημα να φτάνουν τα αρκετά δισεκατομμύρια δολάρια, δημιουργώντας ευκαιρίες τόσο για παραδοσιακούς όσο και για μη παραδοσιακούς παίκτες, όπως σημειώνεται.
Επίσης θεωρείται ότι η απόδοση των επενδύσεων του Διαστήματος θα είναι περισσότερο από οικονομική. Πέρα από τη δημιουργία εσόδων – η ελπίδα τουλάχιστον είναι ότι – το Διάστημα θα διαδραματίζει ολοένα και πιο κρίσιμο ρόλο στον μετριασμό των παγκόσμιων προκλήσεων, που κυμαίνονται από τις προειδοποιήσεις για καταστροφές και την παρακολούθηση του κλίματος έως τη βελτιωμένη ανταπόκριση για ανθρωπιστικούς λόγους και την ευρύτερη ευημερία. Η συνεργασία μεταξύ δημόσιων και ιδιωτικών φορέων θα είναι το κλειδί για να διασφαλιστεί ότι οι διαστημικές δυνατότητες θα επιτύχουν αυτό το δυναμικό, επισημαίνεται.

Ο μετασχηματισμός στην οικονομία του Διαστήματος
Η οικονομία του Διαστήματος αναμένεται να υποστεί σημαντικές αλλαγές την επόμενη δεκαετία, με νέες σημαντικές χώρες να επενδύουν ή να ετοιμάζονται να επενδύσουν στο Διάστημα. Σε αυτές περιλαμβάνονται η Ινδία, η Ιαπωνία και η Σαουδική Αραβία. Την ίδια στιγμή οι επενδύσεις του ιδιωτικού τομέα στο Διάστημα συνεχίζουν να προωθούν τη δραστηριοποίηση σε εργασίες που γίνονται στο Διάστημα, όπως η επιθεώρηση δορυφόρων σε τροχιά, οι υπηρεσίες συντήρησης σε εξοπλισμό και η λειτουργία και αξιοποίηση διαστημικών σταθμών.

Premium έκδοση «Τα ΝΕΑ» / Γιώργος Κανελλόπουλος / ot.gr

Εντός ολίγων ωρών θα εμφανιστεί στον ουρανό η τελευταία πανσέληνος για το 2025 ή αλλιώς το «Ψυχρό Φεγγάρι». Πότε ακριβώς θα είναι ορατή η πανσέληνος του Δεκεμβρίου και γιατί λαμβάνει αυτή την ονομασία;
Πανσέληνος Δεκεμβρίου 2025: Πότε είναι;Η πανσέληνος θα εμφανιστεί στις 1:14π.μ. ώρα Ελλάδος, την Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου. Η σελήνη θα εξακολουθεί να φαίνεται στην πλήρη μορφή της τη νύχτα πριν και μετά την κορύφωσή της.
Γιατί η πανσέληνος του Δεκεμβρίου ονομάζεται «ψυχρό φεγγάρι»;
Σύμφωνα με τους ιστότοπους Time and Date και Royal Museums Greenwich, η ονομασία «ψυχρό φεγγάρι» προέρχεται από τον ερχομό του χειμώνα.
Ο Δεκέμβριος είναι ο μήνας κατά τον οποίο ο χειμώνας ξεκινά σε αρκετές περιοχές του Βόρειου Ημισφαιρίου.
Τα περισσότερα από τα αρχαία ονόματα της Πανσελήνου σχετίζονται με τις χαμηλές θερμοκρασίες και το σκοτάδι αυτή την εποχή του χρόνου, με τους Κέλτες να δίνουν τη συγκεκριμένη ονομασία («Cold Moon», «Full Cold Moon»).
Άλλα ονόματα περιλαμβάνουν το Μακρύ Νυχτερινό Φεγγάρι («Long Night Moon») και το Φεγγάρι της Βελανιδιάς («Oak Moon»).

Ο πρώτος επαναχρησιμοποιούμενος πύραυλος που αναπτύχθηκε στην Κίνα έφτασε με επιτυχία σε τροχιά την Τετάρτη, απέτυχε όμως στην προσπάθεια προσεδάφισης του πρώτου σταδίου – ένα σημαντικό πλήγμα στην προσπάθεια της χώρας να ανταγωνιστεί την SpaceX του Έλον Μασκ και την Blue Origin του Τζεφ Μπέζος.

Το κατώτερο στάδιο του πυραύλου Zhuque-3, τον οποίο ανέπτυξε η ιδιωτική εταιρεία LandSpace, συνετρίβη λίγα λεπτά μετά την εκτόξευση από το διαστημικό κέντρο του Ζιουκουάν στη βορειοδυτική Κίνα.
«Ένα μη φυσιολογικό συμβάν καύσης συνέβη κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, εμποδίζοντας την ομαλή προσεδάφισης στην πλατφόρμα ανάκτησης» ανέφερε το κρατικό πρακτορείο Xinhua. «Η αιτία παραμένει υπό περαιτέρω ανάλυση και διερεύνηση» πρόσθεσε.
Η αποτυχία του Zhuque-3 αναδεικνύει τις τεχνικές δυσκολίες στην ανάπτυξη επαναχρησιμοποιούμενων πυραύλων που επιστρέφουν στη Γη έπειτα από κάθε αποστολή.
Η LandSpace ήλπιζε ότι ο πύραυλός της θα επιτάχυνε την εκτόξευση δορυφόρων χαμηλής τροχιάς για τα δίκτυα επικοινωνιών που σχεδιάζει η Κίνα, απάντηση στην δορυφορική υπηρεσία Starlink που προσφέρει η SpaceX.
Η διαστημική εταιρεία του Μασκ παρουσίασε πριν από μια δεκαετία τον Falcon 9, τον πρώτο της επαναχρησιμοποιούμενο πύραυλο, μια εξέλιξη που ανέτρεψε τις ισορροπίες στη διαστημική βιομηχανία, η οποία μέχρι τότε βασιζόταν σε πυραύλους μίας χρήσης.
Από την εκτόξευση του πυραύλου Zhuque-3 από το διαστημικό κέντρο του Ζιουακάν στις 3 Νοεμβρίου 2025 (Reuters)
Χάρη στον Falcon 9, η SpaceX έχει καταφέρει να εκτοξεύσει πάνω από 10.000 δορυφόρους Starlink, αριθμός που αντιστοιχεί στην πλειονότητα των ενεργών δορυφόρων που κινούνται σήμερα γύρω από τη Γη.
Τον Οκτώβριο, ο Έλον Μασκ επαίνεσε την LandSpace, λέγοντας μάλιστα ότι ο πύραυλος Zhuque-3 θα μπορούσε τελικά να ξεπεράσει τις επιδόσεις του Falcon 9.
Σύμφωνα με την κινεζική εταιρεία, ο πύραυλος μπορεί να μεταφέρει φορτία 18 τόνων και θα χρησιμοποιείται τουλάχιστον 20 φορές.
Παρά την αποτυχία της Τετάρτης, η LandSpace προηγείται σε σχέση με άλλες κινεζικές εταιρείες που αναπτύσσουν επαναχρησιμοποιούμενους πυραύλους, όπως η iSpace, η Galactic Energy και η Deep Blue Aerospace.
Η SpaceX και η Blue Origin είναι οι μόνες εταιρείες που έχουν πετύχει τις περίπλοκες μανούβρες που απαιτούν οι επαναχρησιμοποιούμενοι πύραυλοι. Μετά την αποδέσμευση του δεύτερου σταδίου που μεταφέρει το φορτίο, το κατώτερο στάδιο πρέπει να πυροδοτήσει τους κινητήρες του για να επιβραδύνει, να πέσει προς τη Γη με υπερηχητική ταχύτητα και ενεργοποιήσει ξανά τους κινητήρες λίγα δευτερόλεπτα πριν προσεδαφιστεί.
Η πυροδότηση των κινητήρων πρέπει να ελέγχεται με ακρίβεια χιλιοστών του δευτερολέπτου από το λογισμικό του πυραύλου, το οποίο ελέγχει και διορθώνει σε πραγματικό χρόνο την πορεία του. Μικρά λάθη στον χρόνο πυροδότησης ή στη γωνία επανεισόδου μπορεί να κάνει τον πύραυλο να περιστρέφεται εκτός ελέγχου, να χάσει την πλατφόρμα προσεδάφισης ή να καταστραφεί κατά την πτώση.
Πέρα από τη SpaceX, o μόνος άλλος επαναχρησιμοποιούμενος πύραυλος είναι ο New Glenn της Blue Origin, o οποίος πραγματοποίησε την πρώτη εμπορική αποστολή του μόλις τον περασμένο Νοέμβριο.

Ο πλανήτης Αφροδίτη τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, εξερευνήθηκε από την Σοβιετική Ένωση η οποία έστειλε ρομποτικά διαστημόπλοια που ονομάζονταν Venera για να διαπιστώσουν κατά πόσον είναι εφικτό να κατοικηθεί.

Το αποτέλεσμα ήταν δραματικό: Σαν να προσεδαφίστηκαν σε μία πραγματική κόλαση:
Τα διαστημόπλοια «επέζησαν» στην επιφάνεια του πλανήτη για 127 λεπτά καθώς η πίεση ήταν 90 φορές ισχυρότερη από τη Γη και η θερμοκρασία αρκετά υψηλή για να λιώσει μέταλλο.

Ωστόσο, ακόμα και στις τελευταίες τους στιγμές, ενώ υπερθερμαίνονταν και διαλύονταν, κατάφεραν να τραβήξουν τις μόνες πραγματικές φωτογραφίες που τραβήχτηκαν ποτέ από την επιφάνεια της Αφροδίτης.

Νέα αλλαγή τροχιάς για to διαστρικό αντικείμενο 3Ι/ATLAS το οποίο ενώ θα περνούσε σε σημείο όπου η βαρυτική έλξη του Ήλιου θα εξουδετερωνόταν από αυτή του Δία (γνωστό ως Hill radius).
Τώρα νέα στοιχεία δείχνουν ότι το αντικείμενο δεν θα περάσει μέσα απο το Hill radius αλλά έξω από αυτό.
Ταυτόχρονα προβληματισμό προκαλεί τόσο η έντονη ακτινοβολία του όσο και το γεγονός της παρατήρησης ευθύγραμμων εμππομπών αερίων απο το σώμα του αντικειμένου΄.

Ένα ρωσικό διαστημικό σκάφος Soyuz MS-28 με δύο Ρώσους κοσμοναύτες και έναν αστροναύτη της NASA επιβαίνοντες προσάρμοσε με επιτυχία στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την Πέμπτη, σύμφωνα με την ρωσική διαστημική υπηρεσία Roscosmos. Ωστόσο, η υπηρεσία ανέφερε αργότερα ότι η εξέδρα εκτόξευσης στο κοσμοδρόμιο Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν υπέστη ζημιές από την εκτόξευση. Ανέφερε επίσης ότι οι ζημιές θα επιδιορθωθούν γρήγορα.

Ο πύραυλος Soyuz 2.1a απογειώθηκε από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 12:28 μ.μ. ώρα Μόσχας (09:28 GMT). Αργά την Πέμπτη, ρωσικά πρακτορεία ειδήσεων ανέφεραν ότι η Roscosmos δήλωσε ότι η εκτόξευση πραγματοποιήθηκε χωρίς προβλήματα, αλλά παρατηρήθηκαν ζημιές μετά από επιθεώρηση της περιοχής εκτόξευσης.
«Εντοπίστηκαν ζημιές σε διάφορα στοιχεία της εξέδρας εκτόξευσης. Αυτή τη στιγμή πραγματοποιείται αξιολόγηση της κατάστασης του συγκροτήματος εκτόξευσης», ανέφεραν τα πρακτορεία επικαλούμενα τη Roscosmos.
«Υπάρχουν όλα τα απαραίτητα εφεδρικά στοιχεία για την αποκατάστασή του και οι ζημιές θα επιδιορθωθούν πολύ σύντομα». Ανέφερε ότι το πλήρωμα βρίσκεται στον σταθμό και είναι σε καλή υγεία, σύμφωνα με όσα μετέφερε το Reuters.

Μαζί με τον αστροναύτη και τους κοσμοναύτες, με το Σογιούζ ταξίδεψαν και… μυγάκια!
Το τριμελές πλήρωμα της 74ης μακροχρόνιας αποστολής του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού έφτασε στον σταθμό με το Σογιούζ. Περιλάμβανε τον κοσμοναύτη της Roscosmos Σεργκέι Κουντ Σβέρτσκοφ, διοικητή του πληρώματος και έβδομο ειδικός ανταποκριτής του πρακτορείου TASS στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, Σεργκέι Μικάγιεφ, καθώς και τον αστροναύτη της NASA Κρίστοφερ Γουίλιαμς, κατά το TASS.
Άμεσοι απόγονοι του είδους της μύγας drosophila, που πέταξαν με το βιοδορυφόρο Bion-M No. 2, ταξίδεψαν επίσης στο διάστημα. Για πρώτη φορά, οι αστροναύτες θα έχουν τη βοήθεια του νευρωνικού δικτύου GigaChat της Sber για την επεξεργασία των αναφορών τους.
Το πλήρωμα θα περάσει 242 ημέρες σε τροχιά και θα επιστρέψει στη Γη στα τέλη Ιουλίου. Η οκτάμηνη αποστολή περιλαμβάνει περισσότερα από 40 επιστημονικά πειράματα και δύο διαστημικούς περιπάτους.
Η πρώτη εξωοχηματική δραστηριότητα θα έχει ως στόχο την εγκατάσταση εξοπλισμού Solar-Terahertz για την πρόβλεψη ηλιακών εκρήξεων. Κατά τη δεύτερη έξοδο τους, οι αστροναύτες θα πραγματοποιήσουν συντήρηση της μονάδας Zarya και θα αντικαταστήσουν τα παλαιά εξαρτήματα.

Σοφοκλής Αρχοντάκης / in.gr 

Υπάρχει ένα ουράνιο σώμα το οποίο διασχίζει τον Γαλαξία μας με ταχύτητα ένα εκατομμύριο χιλιόμετρα την ώρα, χαρακτηρίζεται ως «κόκκινη σφαίρα» και προκαλεί προβληματισμό τους επιστήμονες.

Ίσως γιατί πρόκειται για ένα ακόμα «ανεξήγητο» αντικείμενο, όπως το 3I/ATLAS.
Το διαστημικό τηλεσκόπιο WISE της NASA παρακολουθεί λοιπόν ένα ακόμη πιο παράξενο σώμα, γνωστό ως CWISE J1249, το οποίο παρουσιάζει χαρακτηριστικά που δεν έχουν παρατηρηθεί ποτέ ξανά.
Οι αστρονόμοι περιγράφουν το CWISE J1249 ως ένα από τα πιο μυστηριώδη κοσμικά φαινόμενα των τελευταίων ετών.
Η συμπεριφορά του δεν μοιάζει με αυτή των σούπερ νόβα, των λευκών νάνων ή των πλανητών που έχουν αποσπαστεί από τα μητρικά τους συστήματα.

Η ταχύτητά του θεωρείται πρωτοφανής, ενώ η σύστασή του προκαλεί ακόμη μεγαλύτερα ερωτήματα.
Ο Γερμανός ερασιτέχνης αστρονόμος Martin Kabatnik, που συμμετείχε στην ανάλυση, δεν έκρυψε τον ενθουσιασμό του.
«Δεν μπορώ καν να περιγράψω τον ενθουσιασμό μου. Όταν είδα πόσο γρήγορα κινούνταν το αντικείμενο, ήμουν βέβαιος ότι κάποιος θα το είχε παρατηρήσει πολύ νωρίτερα», δήλωσε.
Η φασματοσκοπική ανάλυση αποκάλυψε ότι το CWISE J1249 έχει εξαιρετικά χαμηλή μάζα, πολύ μικρότερη από αυτή των άστρων.
Παράλληλα, περιέχει απειροελάχιστες ποσότητες μετάλλων, δηλαδή στοιχείων βαρύτερων από το ήλιο, κάτι που στην αστρονομία παραπέμπει είτε σε πολύ μεγάλη ηλικία είτε σε εντελώς ασυνήθιστη προέλευση.

Ακόμη πιο ανησυχητικό για τους επιστήμονες είναι το γεγονός ότι το υπέρυθρο αποτύπωμά του δεν ταιριάζει με κανένα γνωστό αντικείμενο, είτε πρόκειται για άστρο, πλανήτη είτε για λευκό νάνο.
Για να εξηγήσουν την εξωφρενική ταχύτητά του, οι αστρονόμοι εκτιμούν ότι το αντικείμενο πρέπει να εκτοξεύθηκε από μια τεράστια δύναμη, όπως μια βαρυτική «σφενδόνη», μια πανίσχυρη έκρηξη ή κάποιο φαινόμενο που ακόμη δεν μπορούμε να περιγράψουμε με τα σημερινά δεδομένα.
Μεταξύ των σεναρίων που εξετάζονται είναι να πρόκειται για θραύσμα λευκού νάνου που εκτινάχθηκε μετά από υπερκαινοφανή έκρηξη, για ένα άστρο που αποβλήθηκε από το σύστημά του ή για έναν περιπλανώμενο πλανήτη.
Ωστόσο, καμία θεωρία δεν καταφέρνει προς το παρόν να εξηγήσει ικανοποιητικά τόσο την ασυνήθιστη δομή όσο και την ακραία ταχύτητα του CWISE J1249, το οποίο φαίνεται να αμφισβητεί όσα γνωρίζουμε για τον τρόπο σχηματισμού των αντικειμένων στο σύμπαν.

Η NASA έδωσε στη δημοσιότητα νέες εικόνες και επιστημονικά δεδομένα για τον διαστρικό κομήτη 3I/ATLAS, ο οποίος πέρασε από το ηλιακό μας σύστημα φέτος το φθινόπωρο, προσφέροντας μια σπάνια ευκαιρία μελέτης υλικού που προέρχεται από άλλο πλανητικό σύστημα.
​
Οι παρατηρήσεις συγκεντρώθηκαν από δεκάδες διαστημικές αποστολές της NASA, τη στιγμή που ο κομήτης πλησίαζε τον Άρη, αλλά δημοσιοποιήθηκαν με καθυστέρηση λόγω της πρόσφατης διακοπής λειτουργίας της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ.
Πρόκειται μόλις για το τρίτο γνωστό διαστρικό αντικείμενο που εντοπίζεται να εισέρχεται στο ηλιακό μας σύστημα.
Ο 3I/ATLAS κινήθηκε με ταχύτητα που ξεπερνούσε τα 240.000 χλμ/ώρα και έφτασε σε απόσταση περίπου 29 εκατομμυρίων χιλιομέτρων από τον Άρη στις αρχές Οκτωβρίου, επιτρέποντας σε αποστολές που βρίσκονταν ήδη σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη να τον καταγράψουν από εξαιρετικά μικρή απόσταση.
Η NASA παρομοίασε την προσπάθεια με «ένα στάδιο γεμάτο θεατές που προσπαθούν να φωτογραφίσουν μια μπάλα από διαφορετικές γωνίες χωρίς κανείς να έχει ιδανική θέση», τονίζοντας ότι οι εικόνες αποκτήθηκαν από όργανα που δεν είχαν σχεδιαστεί ειδικά για την παρατήρηση κομητών.
Καταγραφές προήλθαν από σειρά διαφορετικών προγραμμάτων, μεταξύ των οποίων οι αποστολές Lucy και Psyche που βρίσκονται καθ’ οδόν προς αστεροειδείς, καθώς και η τροχιακή πλατφόρμα Mars Reconnaissance Orbiter που είχε την πιο κοντινή οπτική γωνία. Υλικό συγκεντρώθηκε επίσης από παρατηρητήρια ηλιακής παρακολούθησης, όπως η αποστολή Parker Solar Probe και το SOHO, καθώς και από επίγειες εγκαταστάσεις όταν η θέση της Γης το επέτρεπε.
Σύμφωνα με τη NASA, η συνδυαστική ανάλυση από τόσα διαφορετικά όργανα επιτρέπει ακριβέστερη μοντελοποίηση της τροχιάς και τρισδιάστατη αποτύπωση της «κόμης», δηλαδή του νέφους αερίων και σωματιδίων που εκλύονται από τον πυρήνα.

Οι πρώτες επιστημονικές εκτιμήσεις δείχνουν ότι ο 3I/ATLAS παρουσιάζει χημικές διαφοροποιήσεις σε σχέση με πολλούς κομήτες του ηλιακού μας συστήματος. Τα δεδομένα υποδεικνύουν υψηλότερες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα σε σχέση με νερό, καθώς και αυξημένες συγκεντρώσεις νικελίου σε σύγκριση με σίδηρο στα υλικά που απελευθερώνονται. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι τα χαρακτηριστικά αυτά μπορεί να αντανακλούν διαφορετικές συνθήκες δημιουργίας στον πρωτοπλανητικό δίσκο από τον οποίο προήλθε ο κομήτης, σε εποχή που ενδέχεται να προηγείται χρονικά ακόμη και του σχηματισμού του Ήλιου και της Γης.

Επιστήμονες ανακάλυψαν έναν μυστηριώδη βράχο στον πλανήτη Άρη, ο οποίος, σύμφωνα με τους ίδιους, «δεν ανήκει εκεί».
​
Το ρόβερ Perseverance βρήκε έναν παράξενο βράχο κοντά στο χείλος του κρατήρα Jezero πλάτους 45 χιλιομέτρων, με τους επιστήμονες να πιστεύουν ότι κάποτε θα μπορούσε να φιλοξενούσε ζωή.
Ο βράχος, ο οποίος έχει ονομαστεί Phippsaksla, έχει διάμετρο 80 εκατοστά και αρχικά ξεχώριζε λόγω της «ανάγλυφης» εμφάνισής του.
Τώρα, οι ειδικοί λένε ότι πιθανότατα προήλθε από κάποιο άλλο σημείο του ηλιακού συστήματος.

Το Perseverance από το 2021 εξερευνά τη γεωλογία του βόρειου κρατήρα Jezero, που συγκεντρώνει το επιστημονικό ενδιαφέρον καθώς πιστεύεται ότι μπορεί κάποτε να ήταν γεμάτος με νερό.
Η συντριπτική πλεονότητα των μετεωριτών που πέφτουν στον Άρη είναι βραχώδεις, ενώ μόνο περίπου ένας στους 20 είναι πλούσιος σε σίδηρο και νικέλιο.
Αυτοί οι μεταλλικοί μετεωρίτες συνήθως σφυρηλατούνται στις καρδιές μεγάλων αστεροειδών, καθώς τα βαρέα ορυκτά βυθίστηκαν στο κέντρο των θερμαινόμενων πετρωμάτων κατά τη διάρκεια του σχηματισμού του ηλιακού συστήματος.
Η σύνθεση του Phippsaksla υποδηλώνει ότι μπορεί να είχε παρόμοια προέλευση, αντί να έχει σχηματιστεί στον Άρη.

Λόγω της εξωτικής φύσης του Phippsaksla, οι επιστήμονες της NASA λένε ότι θα χρειαστούν περισσότερο χρόνο για να το αναλύσουν για να επιβεβαιώσουν εάν πρόκειται για μετεωρίτη.
Εάν αποδειχθεί ότι ο βράχος έπεσε από το διάστημα, τότε το Perseverance μπορεί τελικά να καταταχθεί μεταξύ των ρόβερ που έχουν ερευνήσει αυτούς τους σπάνιους και συναρπαστικούς Αρειανούς επισκέπτες.

Ευτυχώς, η περιπέτεια διήρκεσε μόνο εννέα ημέρες αντί για εβδομάδες: τρεις αστροναύτες που είχαν εγκλωβιστεί στον κινεζικό διαστημικό σταθμό Tiangong λόγω βλάβης επέστρεψαν την Παρασκευή στη Γη με διαφορετικό σκάφος.
​
Οι τρεις αστροναύτες –Τσεν Ντόνγκ, Τσεν Τσογκρούι και Ουάνγκ Τζιε- είχαν φτάσει στον Tiangong με την αποστολή Shenzhou-20 πριν από έξι μήνες, και ήταν προγραμματισμένο να αποχωρήσουν στις 5 Νοεμβρίου μετά την άφιξη των αντικαταστατών τους με την αποστολή Shenzhou-20.
Το ταξίδι αναβλήθηκε λόγω πρόσκρουσης διαστημικών στο σκάφος Shenzhou-20, όπως είχε αναφέρει η κινεζική Υπηρεσία Επανδρωμένων Διαστημικών Αποστολών (CMSA). Στη νέα της ανακοίνωσε έδωσε για πρώτη φορά λεπτομέρειες για τη φύση της βλάβης, αναφέροντας ότι «μικροσκοπικές ρωγμές» είχαν εντοπιστεί σε ένα παράθυρο του σκάφους.
«Η κάψουμε δεν πληροί τις προδιαγραφές ασφάλειας για επανδρωμένη πτήση. Το Shenzhou-20 θα παραμείνει σε τροχιά για να πραγματοποιήσει πειράματα» ανέφερε η υπηρεσία.
Οι τρεις άνδρες επέστρεψαν τελικά με το Shenzhou-21, το οποίο έπεσε με αλεξίπτωτο το απόγευμα της Πέμπτης στην αυτόνομη περιοχή της Εσωτερικής Μογγολίας.
Το πρόβλημα είναι τώρα ότι το νέο πλήρωμα του σταθμού δεν έχει σκάφος να επιστρέψει στην περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Η CMSA ανέφερε ότι το επόμενοι σκάφος, Shenzhou-22, θα εκτοξευτεί «σε κατάλληλη στιγμή στο μέλλον».
Η βλάβη στο σκάφος της επιστροφής αναδεικνύει τους κινδύνους που δημιουργούν τα διαστημικά σκουπίδια. «Λόγω της μεγάλης αύξησης των τροχιακών συντριμμιών, η πιθανότητα βλάβης σε σκάφη έχει αυξηθείο σημαντικά» δήλωσε στο Reuters ο Ιγκόρ Μαρίριν, μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας Κοσμοναυτικής στη Μόσχα.
Το περιστατικό θυμίζει την περυσινή περιπέτεια δύο αμερικανών αστροναυτών που εγκλωβίστηκαν στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) λόγω βλάβης στο Starliner, το νέο σκάφος της Boeing που πραγματοποιούσε την παρθενική του πτήση.
Αντί για οκτώ ημέρες που προέβλεπε το αρχικό σχέδιο, οι δύο αστροναύτες έμειναν σε τροχιά για εννέα μήνες.

Για πρώτη φορά, αστρονόμοι εντόπισαν ραδιοσήμα από τον μυστηριώδη διαστρικό επισκέπτη 3I/ATLAS καθώς διασχίζει με ταχύτητα το Ηλιακό μας Σύστημα. Το ραδιοτηλεσκόπιο MeerKAT της Νότιας Αφρικής ανίχνευσε στις 24 Οκτωβρίου γραμμές απορρόφησης από μόρια OH, τα οποία αποτελούνται από οξυγόνο και υδρογόνο, γύρω από το αντικείμενο.

Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, Άβι Λεμπ, ο οποίος μελετά το 3I/ATLAS από το καλοκαίρι, δήλωσε: «Αυτά τα μόρια αφήνουν ένα χαρακτηριστικό ραδιοφωνικό αποτύπωμα που μπορούν να ανιχνεύσουν τηλεσκόπια όπως το MeerKAT».

Προηγούμενες προσπάθειες ανίχνευσης αυτών των σημάτων στις 20 και 28 Σεπτεμβρίου είχαν αποτύχει. Η ανάλυση έδειξε ότι τα μόρια OH κινούνταν με ταχύτητα περίπου 98 χλμ. ανά δευτερόλεπτο σε σχέση με τη Γη. Το εύρος των γραμμών απορρόφησης αντιστοιχούσε στην αναμενόμενη θερμική κίνηση των μορίων στη θερμοκρασία της επιφάνειας του αντικειμένου, περίπου -43°C.
Η ανίχνευση σημειώθηκε λίγες ημέρες μετά τη διέλευση του 3I/ATLAS κοντά στο τροχιακό επίπεδο της Γης, γεγονός που διευκόλυνε την παρατήρησή του.

Τεράστιοι πίδακες υλικού
Εικόνες από οπτικά τηλεσκόπια που καταγράφηκαν στις 9 Νοεμβρίου δείχνουν ότι το 3I/ATLAS εκτοξεύει τεράστιους πίδακες υλικού προς και μακριά από τον Ήλιο. Οι πίδακες αυτοί εκτείνονται σχεδόν 970.000 χλμ. προς τον Ήλιο και περίπου 2,9 εκατομμύρια χιλιόμετρα στην αντίθετη κατεύθυνση, αποστάσεις που αντιστοιχούν περίπου στη διάμετρο του Ήλιου ή του φεγγαριού όπως φαίνεται στον ουρανό.

Με δεδομένη την τρέχουσα απόσταση του αντικειμένου, 326 εκατομμύρια χλμ. από τη Γη, αυτές οι τιμές αντιπροσωπεύουν τις πρώτες σαφείς μετρήσεις του τεράστιου μεγέθους της δραστηριότητας του 3I/ATLAS.
Ο ηλιακός άνεμος ρέει με ταχύτητα περίπου 250 μιλίων ανά δευτερόλεπτο, δηλαδή χίλιες φορές ταχύτερα από την ταχύτητα εκροής που θα αναμενόταν από έναν φυσικό κομήτη.

«Αυτό υποδηλώνει ροή μάζας περίπου 998 τόνων ανά δευτερόλεπτο ανά εκατομμύριο τετραγωνικά μίλια τμήματος του πίδακα, που αντιστοιχεί σε απώλεια μάζας 50 δισεκατομμυρίων τόνων τον μήνα», πρόσθεσε.
Συνολικά, η εκτιμώμενη εκπεμπόμενη μάζα είναι συγκρίσιμη με τη χαμηλότερη εκτίμηση της ίδιας της μάζας του 3I/ATLAS.
«Αν υποθέσουμε πυκνότητα 0,5 γραμμαρίων ανά κυβικό εκατοστό, το αντικείμενο πρέπει να έχει διάμετρο τουλάχιστον 4,8 χλμ., και αν το μεγαλύτερο μέρος του πυρήνα του επέζησε από το περιήλιο, θα μπορούσε να έχει μέγεθος 12 χλμ. ή και μεγαλύτερο», τόνισε ο Λεμπ.

Προκύπτουν θεμελιώδη ερωτήματα
Για σύγκριση, το διάσημο διαστρικό αντικείμενο 1I/‘Οουμουαμούα είχε μήκος μόλις μερικές εκατοντάδες πόδια. Η τεράστια κλίμακα των πιδάκων του 3I/ATLAS εγείρει θεμελιώδη ερωτήματα. Αν το αντικείμενο ήταν ένας φυσικός κομήτης, οι πίδακες θα έπρεπε να κινούνται πολύ πιο αργά και να χρειάζονταν μήνες για να φτάσουν στις παρατηρούμενες αποστάσεις.
Αντιθέτως, η εξαιρετική μάζα, πυκνότητα και εστίαση των εκροών υποδηλώνουν ότι κάτι ασυνήθιστο συμβαίνει.
«Οι αριθμοί είναι δύσκολο να εξηγηθούν από ένα φυσικό κομήτη», ανέφερε ο Λεμπ.
«Η απαιτούμενη απώλεια μάζας, η ταχεία φωτεινότητα στο περιήλιο και το μέγεθος δείχνουν ανωμαλίες», συμπλήρωσε.
Φασματοσκοπικές παρατηρήσεις από διαστημικά τηλεσκόπια όπως το Χαμπλ και το Τζέιμς Γουέμπ, οι οποίες προγραμματίζονται καθώς το 3I/ATLAS πλησιάζει στο κοντινότερο σημείο του από τη Γη στις 19 Δεκεμβρίου, θα επιτρέψουν στους αστρονόμους να μετρήσουν την ταχύτητα, τη σύνθεση και τη συνολική μάζα των πιδάκων.

Οι παρατηρήσεις αυτές μπορεί να αποκαλύψουν εάν το 3I/ATLAS είναι ένας συμβατικός παγωμένος κομήτης ή αν τροφοδοτείται από… κινητήρες, οι οποίοι θα μπορούσαν να παράγουν παρόμοιους πίδακες με πολύ μικρότερη απώλεια μάζας.

Εν τω μεταξύ, το διαστημόπλοιο Juno προγραμματίζεται να μελετήσει το αντικείμενο στις 16 Μαρτίου 2026, όταν θα περάσει σε απόσταση 33 εκατομμυρίων μιλίων από τον Δία, χρησιμοποιώντας τη διπολική κεραία του για την ανίχνευση ραδιοσημάτων χαμηλής συχνότητας, όπως αναφέρει η Daily Mail. Παρατηρητήρια σε όλο τον κόσμο παρακολουθούν επίσης το αντικείμενο, εν μέρει επειδή η τροχιά του ευθυγραμμίζεται σε απόσταση μόλις 9 μοιρών από την κατεύθυνση του διάσημου σήματος «Wow!» του 1977.
«Το 3I/ATLAS μας δίνει μια σπάνια ευκαιρία να μελετήσουμε ένα διαστρικό αντικείμενο σε πραγματικό χρόνο», δήλωσε ο Λεμπ.
«Ο συνδυασμός ραδιοφωνικών και οπτικών δεδομένων δείχνει ότι αποβάλλει τεράστιες ποσότητες υλικού, κινείται με απίστευτες ταχύτητες και συμπεριφέρεται με τρόπους που αμφισβητούν την κατανόησή μας για τους φυσικούς κομήτες», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ο Stewart Swerdlow απόγονος του Yakov Sverdlov (ή Sverdlov, 1885–1919) του πρώτου προέδρου της Σοβιετικής Ένωσης (1917–1919) και μετέπειτα ιδρυτή της KGB ισχυρίζεται ότι η έλευση του κομήτη 3I/ATLAS θα αλλάξει για πάντα την ανθρωπότητα.
​
Όπως λέει ο ίδιος είναι πεπεισμένος πως δεν πρόκειται για κομήτη αλλά για σκάφος το τρίτο τέτοιο σκάφος που μπαίνει στο ηλιακό μας σύστημα τα τελευταία χρόνια. Συνδέεται με μύθους (π.χ. Μπλε Kachina των Ινδιάνων Hopi) και συμβολισμούς (το “3I” ως “τρίτο μάτι” για πνευματική αφύπνιση).
Έχει ήδη περάσει γύρω από τον Ήλιο και είναι ορατό τώρα με τηλεσκόπιο. Η κοντινότερη προσέγγιση στη Γη είναι στις 19 Δεκεμβρίου 2025 – μια ημερομηνία που επιβεβαιώνεται από NASA. Θα γίνει ορατό σε όλους σαν “παρέλαση” στους ουρανούς, για να δείξει ότι δεν είναι κομήτης αλλά σκάφος ενώ σημειώνει ότι στην αμερικανική κυβέρνηση αστο παρασκήνιο γίνονται εντατικές προετοιμασίες.
Όπως λέει οι κυβερνήσεις παγκοσμίως έχουν ενημερωθεί (ίσως εκτός της Ελλάδας) εδώ και καιρό, με το σκάφος να στέλνει προειδοποιητικά μηνύματα:

Ο ίδιος σημειώνει πως οι εξωγήινοι βλέπουν τους ανθρώπους ως “τεχνητή φυλή” (;αποτέλεσμα πειράματος και όχι φυσικής εξέλιξης), και κάποιοι από αυτούς θέλουν να μας εξοντώσουν, άλλοι να μας διδάξουν, για το… καλό μας πάντα.

Ένα αντικείμενο που προσέκρουσε στη Σελήνη κατέγραψαν την περασμένη εβδομάδα τηλεσκόπια, ενώ το Σαββατοκύριακο, ένα δεύτερο αντικείμενο «τρύπησε» την επιφάνειά της.
​
Τα δύο περιστατικά υπενθύμισαν ότι η Σελήνη δεν είναι ο ήρεμος δίσκος που βλέπουμε συχνά στον νυχτερινό ουρανό, αλλά ένας συνεχώς «θορυβώδης» χώρος μάχης, όπου δημιουργούνται διαρκώς νέοι κρατήρες.

Τα δύο χτυπήματα καταγράφηκαν από τον Ντάιτσι Φουτζίι, επιμελητή του Μουσείου της πόλης Χιρατσούκα στην Ιαπωνία, ο οποίος διατηρεί τα τηλεσκόπια του στραμμένα στην επιφάνεια της Σελήνης.
Την Πέμπτη, στις 20:33 τοπική ώρα, παρατήρησε μια σύντομη λάμψη στο σκοτάδι. Το Σάββατο, στις 20:49, «συνέλαβα μια ακόμη λάμψη», δήλωσε ο ίδιος.
Αν και τα φαινόμενα συνέβησαν γύρω από τις ημερομηνίες του Halloween, δεν πρόκειται για κάτι μεταφυσικό: και οι δύο ήταν αποτέλεσμα προσκρούσεων αστεροειδών στην επιφάνεια της Σελήνης.
Χωρίς ατμόσφαιρα να τους επιβραδύνει, τα δύο διαστημικά σώματα έπεσαν στο σεληνιακό έδαφος με ταχύτητες έως 96.000 χιλιόμετρα την ώρα – περίπου 30 φορές ταχύτερα από ένα μαχητικό αεροσκάφος.
Το μέγεθος των αντικειμένων παραμένει άγνωστο, αλλά ακόμα και ένας αστεροειδής με λίγα μέτρα μήκος προκαλεί εκρήξεις ισχυρές, ορατές από τη Γη εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.
Οι επιπτώσεις αυτών των προσκρούσεων είναι σημαντικές για τους αστρονόμους, καθώς τους επιτρέπουν να υπολογίζουν τη συχνότητα των προσκρούσεων μικρότερων αστεροειδών και να βελτιώνουν τις εκτιμήσεις για τα μεγαλύτερα, που θα μπορούσαν να έχουν καταστροφικές συνέπειες εάν έφταναν στη Γη.
Ο Φουτζίι, παθιασμένος με την αστρονομία, θέλει το κοινό να απολαμβάνει την επιστήμη και να βλέπει τη συχνότητα με την οποία η Σελήνη πλήττεται από «βραχώδεις βλήματα».
Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιεί τηλεσκόπια σε δύο σημεία, στη Φούτζι και την Χιρατσούκα, με λογισμικό που ανιχνεύει αυτόματα κίνηση και εκρήξεις στην επιφάνεια. Από το 2011 έχει καταγράψει περίπου 60 προσκρούσεις, αλλά δύο διαδοχικές μέσα σε λίγες ημέρες είναι σπάνιο φαινόμενο.
Η πρώτη λάμψη εντοπίστηκε ανατολικά του κρατήρα Γκασέντι, πλάτους 110 χιλιομέτρων, ενώ η δεύτερη δυτικά της τεράστιας πεδιάδας Οκεανούς Προκελλάρουμ, γνωστής και ως «ωκεανός των Καταιγίδων», μήκους 2.500 χιλιομέτρων με κρυσταλλωμένο μάγμα.
Παρόλο που μερικές φορές οι λάμψεις στη Σελήνη προκαλούνται από κοσμικές ακτίνες, πολλαπλές παρατηρήσεις από τα τηλεσκόπια στην Ιαπωνία επιβεβαιώνουν ότι επρόκειτο για πραγματικές προσκρούσεις.
Σύμφωνα με τον Χουάν Λουίς Κάνο, μηχανικό αεροδιαστημικής στην ESA, οι δύο λάμψεις φαίνονται μεγαλύτερης ενέργειας από τον μέσο όρο.
Η προέλευση των αστεροειδών παραμένει αβέβαιη, αλλά ο Φουτζίι υποψιάζεται ότι σχετίζονται με τη βροχή μετεώρων των Ταυριδών, που προέρχεται από τον κομήτη Ένκε και φτάνει στην κορύφωσή της αυτόν τον μήνα.
Ο ίδιος ελπίζει ότι η παρατήρηση των προσκρούσεων θα συμβάλει στην ασφάλεια των μελλοντικών σεληνιακών βάσεων.
«Η γνώση της συχνότητας και της ενέργειας των προσκρούσεων μπορεί να υποστηρίξει το σχεδιασμό και τη λειτουργία των βάσεων στη Σελήνη», τόνισε.

Τρεις αστροναύτες που επρόκειτο να επιστρέψουν την Τετάρτη από τον κινεζικό διαστημικό σταθμό Tiangong θα χρειαστεί να παραμείνουν στο τροχιακό εργαστήριο μέχρι νεωτέρας λόγω πιθανής πρόσκρουσης διαστημικών σκουπιδιών στο σκάφος τους, ανακοίνωσε η κινεζική διαστημική υπηρεσία.
​
«Η ανάλυση πρόσκρουσης και η εκτίμηση κινδύνου βρίσκονται σε εξέλιξη» ανέφερε η Εθνική Υπηρεσία Διαστήματος, χωρίς να διευκρινίσει πότε πρέπει να αναμένεται η επιστροφή του παγιδευμένου πληρώματος.
Οι τρεις αστροναύτες –Τσεν Ντόνγκ, Τσεν Τσογκρούι και Ουάνγκ Τζιε- είχαν φτάσει στον Tiangong με την αποστολή Shenzhou-20 πριν από έξι μήνες.
Στον διαστημικό σταθμό έχει φτάσει έκτοτε και το πλήρωμα αντικατάστασης με το σκάφος Shenzhou-21.
Οι τρεις εγκλωβισμέμνοι αστροναύτες πριν από την αναχώρησή τους από τη Γη τον Απρίλιο (China Daily/Reuters)
Και τα δύο σκάφη παραμένουν σταθμευμένα στον σταθμό. Παραμένει ασαφές αν το Shenzhou-20 χτυπήθηκε από αδέσποτα συντρίμμια κατά την πτήση ή ενώ βρισκόταν σταθμευμένο.
Το περιστατικό αναδεικνύει τους κινδύνους που εγκυμονούν τα διαστημικά σκουπίδια –εξαρτήματα παλιών πυραύλων που γυροφέρνουν τη Γη και απειλούν να συγκρουστούν με άλλα σκάφη.
Αν η βλάβη στο Shenzhou-20 δεν είναι δυνατό να επιδιορθωθεί, το καθιερωμένο πρωτόκολλο προβλέπει ότι οι τρεις αστροναύτες θα επιστρέψουν με το Shenzhou-21.
Σε περίπτωση που και τα δύο σταθμευμένα σκάφη κριθούν ακατάλληλα για το ταξίδι, η Κίνα θα εκτοξεύσει το εφεδρικό σκάφος που περιμένει στο διαστημικό κέντρο του Ζιουκουάν στη βορειοδυτική Κίνα.
Το περιστατικό θυμίζει την περυσινή περιπέτεια δύο αμερικανών αστροναυτών που εγκλωβίστηκαν στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) λόγω βλάβης στο Starliner, το νέο σκάφος της Boeing που πραγματοποιούσε την παρθενική του πτήση.
Αντί για οκτώ ημέρες που προέβλεπε το αρχικό σχέδιο, οι δύο αστροναύτες έμειναν σε τροχιά για εννέα μήνες.