Στην ιστορία της μουσικής υπάρχουν ορισμένα τραγούδια που δεν ήταν απλώς επιτυχίες, αλλά άλλαξαν για πάντα τη μουσική βιομηχανία, τον ήχο, την κουλτούρα και ακόμη και την κοινωνία. Ένα από τα τραγούδια που θεωρείται ότι άλλαξαν την ιστορία της μουσικής ήταν το «Bohemian Rhapsody» των Queen.
Το τραγούδι αυτό ήταν διαφορετικό από οτιδήποτε είχε ακουστεί μέχρι τότε. Δεν είχε την κλασική δομή τραγουδιού, συνδύαζε ροκ, όπερα και μπαλάντα, είχε μεγάλη διάρκεια και πολλοί πίστευαν ότι δεν θα γίνει ποτέ επιτυχία. Παρ’ όλα αυτά, έγινε ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια όλων των εποχών και άλλαξε τον τρόπο που γράφεται και παράγεται η μουσική.
Άλλα τραγούδια που θεωρούνται ότι άλλαξαν την ιστορία είναι το «Imagine» του John Lennon, που έγινε σύμβολο ειρήνης, το «Billie Jean» του Michael Jackson που άλλαξε την pop μουσική και τα μουσικά βίντεο, και το «Smells Like Teen Spirit» των Nirvana που έφερε την grunge μουσική και άλλαξε τη δεκαετία του 1990.
Αυτά τα τραγούδια δεν ήταν απλώς επιτυχίες. Άλλαξαν τον ήχο, τη μόδα, την κουλτούρα και τον τρόπο που οι άνθρωποι βλέπουν τη μουσική. Ένα τραγούδι μπορεί να εκφράσει μια ολόκληρη γενιά, μια εποχή ή μια ιδέα και να επηρεάσει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

«Έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία 91 ετών η σπουδαία τραγουδίστρια Μαίρη Λίντα, η οποία τα τελευταία χρόνια έμενε στο Γηροκομείο Αθηνών.
​
Την είδηση του θανάτου της ανακοίνωσε ο Σπύρος Σίγουρος με μια ανάρτηση στο προφίλ του στο Instagram.

Η ανάρτηση:
Ένα καλοκαίρι με απώλειες αγαπημένων μας ανθρώπων.
Η Μαίρη Λίντα έφυγε σήμερα τα ξημερώματα.. σκορπίζοντας θλίψη στον καλλιτεχνικό χώρο…. η μεγάλη Κυρία του ελληνικού τραγουδιού που ενέπνευσε πολλές νεότερες τραγουδίστριες δεν είναι πια εδώ…έζησε τα τελευταία της χρόνια στο γηροκομείο Αθηνών.
Παντα αξιοπρεπής κ χαμογελαστή…θα τη θυμόμαστε δίπλα στον Μανώλη Χιώτη … περασμένες μου αγάπες πολλες φορές ηλιοβασίλεματα…
Ποια ήταν η Μαίρη Λίντα
Η Μαίρη Λίντα υπήρξε μία από τις σπουδαιότερες και πιο αγαπητές φωνές του ελληνικού τραγουδιού, αφήνοντας πίσω της μια σπουδαία καλλιτεχνική διαδρομή γεμάτη επιτυχίες, μεγάλες συνεργασίες αλλά και προσωπικές δοκιμασίες.
Η πορεία της στη μουσική ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία, όταν ξεχώρισε μέσα από τα ταλέντα του Ορέστη Λάσκου. Στη συνέχεια εμφανίστηκε στα βαριετέ και τα καμπαρέ της εποχής, όπου άρχισε να χτίζει το όνομά της και να κερδίζει την αναγνώριση του κοινού.

Η σημαντικότερη καλλιτεχνική στιγμή της ζωής της ήρθε όταν οι δρόμοι της συναντήθηκαν με τον μεγάλο δεξιοτέχνη του μπουζουκιού Μανώλη Χιώτη.
Οι δυο τους δημιούργησαν ένα από τα πιο εμβληματικά δίδυμα στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, με τις εμφανίσεις και τις ερμηνείες τους να αφήνουν εποχή.
Η σχέση τους δεν περιορίστηκε μόνο στη μουσική. Η Μαίρη Λίντα και ο Μανώλης Χιώτης παντρεύτηκαν και έμειναν μαζί για περίπου μία δεκαετία, ενώ συνεργάστηκαν και στον ελληνικό κινηματογράφο, συμμετέχοντας σε αρκετές ταινίες της χρυσής εποχής.
Αργότερα η τραγουδίστρια έκανε δεύτερο γάμο με τον Αλέξανδρο Θεοχάρη, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη. Η προσωπική της ζωή, ωστόσο, είχε και δύσκολες στιγμές, για τις οποίες η ίδια είχε μιλήσει δημόσια.
Σε συνέντευξή της το 2012 είχε αποκαλύψει πως είχε βιώσει κακοποιητική συμπεριφορά στη δεύτερη σχέση της, αναφέροντας χαρακτηριστικά:
«Δεν άντεχα άλλο την πολύ κακή συμπεριφορά και το ξύλο. Έφυγα. Είχα τη δύναμη, όμως, γιατί είχα ένα χρυσό βραχιόλι στο χέρι μου, τη φωνή μου».
Η φωνή της, οι ερμηνείες της και η συνεργασία της με τον Μανώλη Χιώτη αποτέλεσαν κομμάτι της μουσικής ιστορίας της χώρας, με το έργο της να παραμένει ζωντανό στις επόμενες γενιές.

Σάλο προκάλεσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ένα στιγμιότυπο από συνέντευξη του Ρόμπι Γουίλιαμς μετά τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2026, όταν μια μικρή λευκή ουσία φάνηκε να πέφτει από το στόμα του πάνω στο μικρόφωνο.
​
Το περιστατικό σημειώθηκε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης που παραχώρησε ο Βρετανός τραγουδιστής στο γερμανικό Magenta TV, αμέσως μετά τον τελικό της διοργάνωσης. Στο σχετικό βίντεο, ο Γουίλιαμς φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι κάτι έχει πέσει, το μαζεύει και, με χιουμοριστική διάθεση, το ακουμπά στο μέτωπό του.
Το απόσπασμα διαδόθηκε γρήγορα, με αρκετούς χρήστες να διατυπώνουν εικασίες για το τι ήταν η λευκή ουσία, ενώ δεν έλειψαν και τα σχόλια που τη συνέδεσαν λανθασμένα με ναρκωτικές ουσίες.

Ο ίδιος έδωσε τέλος στις φήμες μία ημέρα αργότερα, δημοσιεύοντας ένα βίντεο στον λογαριασμό του στο Instagram. Αρχικά απολογήθηκε με σαρκαστική διάθεση για την αναστάτωση που προκάλεσε, λέγοντας ότι το περιστατικό ήταν «βαθιά αντιεπαγγελματικό» και ότι κατανοεί γιατί αρκετοί ανησύχησαν.

Στη συνέχεια αποκάλυψε ότι η λευκή ουσία δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια καραμέλα νικοτίνης. Για να ενισχύσει τον ισχυρισμό του, έδειξε στην κάμερα ακόμα δύο καραμέλες που είχε στο στόμα του, σχολιάζοντας χαμογελώντας πως «είχε κι άλλες».

Σύμφωνα με δημοσίευμα της The Sun, άνθρωπος από το περιβάλλον του ανέφερε ότι ο τραγουδιστής δέχθηκε εκατοντάδες μηνύματα από φίλους και θαυμαστές που ζητούσαν εξηγήσεις, καθώς πολλοί είχαν παρερμηνεύσει το viral βίντεο.
Πολλοί θαυμαστές του έσπευσαν επίσης να υπενθυμίσουν ότι ο Ρόμπι Γουίλιαμς παραμένει νηφάλιος εδώ και περισσότερες από δύο δεκαετίες, έχοντας μιλήσει ανοιχτά στο παρελθόν για τη μάχη που έδωσε με τις εξαρτήσεις.
Ο δημοφιλής καλλιτέχνης συμμετείχε στο μουσικό πρόγραμμα του τελικού του Μουντιάλ 2026, όπου ερμήνευσε το τραγούδι «Desire» μαζί με τη Νικόλ Σέρζινγκερ και τη Λάουρα Παουζίνι.

Στα 82 του χρόνια, ο Μικ Τζάγκερ παραμένει μια από τις πιο εμβληματικές μορφές της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Με αφορμή την κυκλοφορία του 25ου στούντιο άλμπουμ των Rolling Stones, Foreign Tongues, ο θρυλικός τραγουδιστής παραχώρησε μια εκτενή συνέντευξη στους New York Times, μιλώντας για όσα τον απασχολούν σήμερα: από τη δημιουργική διαδικασία και την πολιτική μέχρι το γήρας, τη σεξουαλικότητα και τη φιλοσοφία.

Αν και οι Rolling Stones έχουν συνδεθεί με μια συγκεκριμένη εικόνα ασταμάτητης ενέργειας και διαχρονικής επιτυχίας, ο Τζάγκερ εμφανίζεται περισσότερο στοχαστικός από ποτέ. Όπως παραδέχεται, η ηλικία έχει αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο γράφει τραγούδια, χωρίς όμως να περιορίζει τη φαντασία του.

Η ηλικία αλλάζει τον τρόπο που γράφεις τραγούδια
«Η τραγουδοποιία βασίζεται στη φαντασία. Δεν στηρίζεται αποκλειστικά στις προσωπικές εμπειρίες», λέει χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι οι ήρωες των τραγουδιών του δεν είναι απαραίτητα ο ίδιος.
Παραδέχεται, ωστόσο, ότι δεν θα μπορούσε να είχε γράψει πολλά από τα τραγούδια του νέου άλμπουμ όταν ήταν 30 ετών. Η ηλικία, όπως εξηγεί, επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τα συναισθήματα, τις σχέσεις και τον κόσμο γύρω του.
Ένα ακόμη στοιχείο που έχει υιοθετήσει τα τελευταία χρόνια είναι η διακριτική παρουσία πολιτικών σχολίων μέσα στους στίχους του. Αντί να γράφει τραγούδια αποκλειστικά για την πολιτική, προτιμά να ενσωματώνει τέτοιες αναφορές μέσα σε ιστορίες για ανθρώπινες σχέσεις.
«Κανείς δεν θέλει να ακούσει ένα ολόκληρο τραγούδι μόνο για την πολιτική», σημειώνει, εξηγώντας ότι το κοινωνικό σχόλιο λειτουργεί καλύτερα όταν αποτελεί οργανικό μέρος της αφήγησης.

Tι σημαίνει να είσαι «ο Μικ Τζάγκερ»
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της συνέντευξης αφορά την ίδια τη φήμη. Ο Τζάγκερ αναγνωρίζει ότι το να ζει κανείς επί περισσότερα από πενήντα χρόνια ως παγκόσμιο είδωλο επηρεάζει αναπόφευκτα τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τον κόσμο.
«Δεν είναι μια φυσιολογική ζωή», λέει χωρίς περιστροφές.
Όπως εξηγεί, πολλοί άνθρωποι της βιομηχανίας του θεάματος απομακρύνονται σταδιακά από την καθημερινότητα, καθώς περιβάλλονται σχεδόν αποκλειστικά από άλλους διάσημους ανθρώπους.
Ο ίδιος προσπαθεί συνειδητά να διατηρεί επαφή με την πραγματικότητα, κάνοντας απλά πράγματα, όπως να περπατά μόνος στον δρόμο ή να αγοράζει μια εφημερίδα. Παρ’ όλα αυτά, παραδέχεται ότι η διαρκής έκθεση στη δημοσιότητα αφήνει μόνιμο αποτύπωμα στην ψυχολογία.
Επιμένει επίσης ότι ο εκρηκτικός άνθρωπος που βλέπει το κοινό πάνω στη σκηνή δεν είναι ο πραγματικός του εαυτός.
«Υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές του ίδιου ανθρώπου», εξηγεί. «Είναι ο άνθρωπος που γράφει τραγούδια, εκείνος που ηχογραφεί, εκείνος που δίνει συνεντεύξεις και εκείνος που ανεβαίνει στη σκηνή. Όλοι αυτοί συνυπάρχουν.»

Η Αμερική, η πολιτική και οι συναυλίες
Στο νέο άλμπουμ υπάρχουν αρκετές πολιτικές αναφορές, όμως ο Τζάγκερ απορρίπτει την ιδέα ότι γράφει «πολιτικά τραγούδια». Αναφέρεται ιδιαίτερα στο Ringing Hollow, το οποίο χαρακτηρίζει περισσότερο ως ερωτική επιστολή προς την Αμερική παρά ως πολιτική καταγγελία.
Οι δεκαετίες περιοδειών, όπως λέει, του επέτρεψαν να γνωρίσει περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών που ακόμη και πολλοί Αμερικανοί δεν έχουν επισκεφθεί ποτέ. Αυτή η εμπειρία, υποστηρίζει, του επιτρέπει να βλέπει τη χώρα με διαφορετική ματιά και να καταγράφει τις αλλαγές που διαπιστώνει τα τελευταία χρόνια.
Αναφερόμενος στις ζωντανές εμφανίσεις, περιγράφει τον βασικό του στόχο με απλά λόγια: να κάνει τους θεατές να ξεχάσουν για δύο ώρες τα προβλήματα της ζωής τους.
«Η δουλειά μου είναι να τους κάνω να περάσουν την καλύτερη δυνατή στιγμή», λέει, προσθέτοντας ότι ακόμη και στα τεράστια στάδια προσπαθεί να δημιουργήσει την αίσθηση μιας κοινότητας, όπου καλλιτέχνης και κοινό μοιράζονται την ίδια εμπειρία.

«Δεν υπάρχει τίποτα καλό στο να μεγαλώνεις»
Από τα πιο ειλικρινή σημεία της συνέντευξης ήταν όσα είπε για την ηλικία. Παρά το γεγονός ότι εξακολουθεί να πραγματοποιεί απαιτητικές ζωντανές εμφανίσεις, ο Τζάγκερ δεν εξιδανικεύει τη γήρανση.
Στην ερώτηση αν υπάρχει κάτι θετικό στο να μεγαλώνει κανείς, η απάντησή του ήταν κατηγορηματική: «Δεν υπάρχει τίποτα καλό στο να μεγαλώνεις».
Με το χαρακτηριστικό του χιούμορ συμπλήρωσε πως ούτε η περίφημη σοφία της ηλικίας τον πείθει. «Ίσως να απέκτησα λίγη σοφία, αλλά την έχω ήδη ξεχάσει», σχολιάζει γελώντας.
Παραδέχεται ότι πλέον πρέπει να προσέχει περισσότερο το σώμα του και ότι δεν μπορεί να κάνει τα πάντα με την ίδια ευκολία όπως παλαιότερα. Παρ’ όλα αυτά, δεν δείχνει διατεθειμένος να εγκαταλείψει τη σκηνή.

Το σεξ, οι αλλαγές της ζωής και οι Rolling Stones
Ο Τζάγκερ κλήθηκε να μιλήσει και για ένα θέμα που τον ακολουθεί εδώ και δεκαετίες: τη σχέση του με τη σεξουαλικότητα.
«Η στάση σου απέναντι στο σεξ αλλάζει σε όλη σου τη ζωή», λέει, εξηγώντας ότι όπως μεταβάλλονται τα γούστα ενός ανθρώπου στην τέχνη ή στη μουσική, έτσι αλλάζουν και οι επιθυμίες, οι προτιμήσεις, ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη σεξουαλικότητά του.
Κατά τη γνώμη του, τίποτα από αυτά δεν είναι στατικό. Η εμπειρία, η ηλικία και η προσωπική εξέλιξη επηρεάζουν αναπόφευκτα τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι βλέπουν τις σχέσεις και τον ερωτισμό.
Η συζήτηση πέρασε στη συνέχεια στη μουσική πορεία των Rolling Stones. Ο Τζάγκερ διαφωνεί με την άποψη ότι το συγκρότημα έχει έναν και μοναδικό χαρακτηριστικό ήχο, υπενθυμίζοντας τραγούδια όπως τα Lady Jane, Paint It Black, Angie και Waiting on a Friend, τα οποία αποδεικνύουν, όπως λέει, ότι η μπάντα δεν έπαψε ποτέ να πειραματίζεται.
Παράλληλα αποκάλυψε ότι πάντοτε τον γοήτευαν η σάμπα και γενικότερα οι λατινοαμερικανικοί ρυθμοί, τους οποίους θα ήθελε να είχε εξερευνήσει ακόμη περισσότερο.

Το μέλλον, ο Έλον Μασκ και η φιλοσοφία
Παρά τις συζητήσεις για το μέλλον των Rolling Stones, ο Τζάγκερ δηλώνει ότι εξακολουθεί να θέλει να περιοδεύει.
«Ελπίζω να ξανακάνουμε παγκόσμια περιοδεία. Εγώ είμαι έτοιμος», αναφέρει, προσθέτοντας ότι κανείς δεν γνωρίζει πότε θα έρθει πραγματικά η τελευταία εμφάνιση ενός καλλιτέχνη.
Στη συνέντευξη σχολίασε ακόμη και τον στίχο του νέου άλμπουμ που αναφέρεται στον Έλον Μασκ. Όπως εξηγεί, αρκετοί θεώρησαν ότι του επιτίθεται προσωπικά, όμως ο ίδιος υποστηρίζει ότι η αναφορά του παρερμηνεύθηκε.
«Στην πραγματικότητα είναι περισσότερο ένα λοξό κομπλιμέντο», λέει, εξηγώντας ότι είχε στο μυαλό του τον ρόλο της SpaceX στην επιστροφή των αστροναυτών που είχαν εγκλωβιστεί στο Διάστημα.
Η συνέντευξη ολοκληρώνεται με μια αναφορά στη φιλοσοφία, ένα αντικείμενο που εξακολουθεί να τον γοητεύει αλλά και να τον δυσκολεύει. Ο Τζάγκερ αποκαλύπτει ότι διαβάζει ακόμη φιλοσόφους όπως ο Ιμμάνουελ Καντ, αν και συχνά δυσκολεύεται να παρακολουθήσει τις διαφωνίες και τις θεωρητικές αντιπαραθέσεις τους.
«Η φιλοσοφία είναι πολύ δύσκολη. Χρειάζομαι κάποιον να μου τη διδάξει», παραδέχεται.
Και όταν ο δημοσιογράφος τού θυμίζει μια δήλωσή του από τη δεκαετία του 1960, σύμφωνα με την οποία ήταν «σε φιλοσοφική αναζήτηση», ο Μικ Τζάγκερ χαμογελά και απαντά: «Ναι, θα κρατήσω εκείνη τη φράση. Παραμένω σε φιλοσοφική αναζήτηση».
Ίσως αυτή να είναι και η καλύτερη περιγραφή του ίδιου: ενός ανθρώπου που, έπειτα από περισσότερες από έξι δεκαετίες στην κορυφή της παγκόσμιας μουσικής, εξακολουθεί να δημιουργεί, να αμφισβητεί, να πειραματίζεται και να αναζητά νέες απαντήσεις.

in.gr / ​Ευγενία Κοτρώτσιου

Θλίψη στον χώρο της μουσικής προκαλεί η είδηση του θανάτου της Λόρεν Μπένετ, η οποία «έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία μόλις 37 ετών.
​
Η καλλιτέχνιδα έγινε ευρέως γνωστή μέσα από τη συμμετοχή της στη μεγάλη επιτυχία Party Rock Anthem των LMFAO.
Την είδηση του θανάτου της γνωστοποίησαν τα μέλη του G.R.L. με μια συγκινητική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στην οποία εξέφρασαν τη βαθιά τους οδύνη για την απώλεια της τραγουδίστριας, τονίζοντας πως η παρουσία της σημάδεψε τις ζωές όλων όσοι τη γνώρισαν.

Μέχρι στιγμής, δεν έχουν δοθεί στη δημοσιότητα πληροφορίες για τα αίτια του θανάτου της, ενώ ούτε οι εκπρόσωποί της έχουν προβεί σε κάποια επίσημη δήλωση.
Η Μπένετ γνώρισε παγκόσμια αναγνώριση το 2011, όταν συμμετείχε στο «Party Rock Anthem», ένα από τα μεγαλύτερα μουσικά hits της δεκαετίας. Το τραγούδι παρέμεινε για έξι εβδομάδες στην κορυφή του Billboard Hot 100, ενώ το βιντεοκλίπ του έχει ξεπεράσει τα 2,5 δισεκατομμύρια προβολές στο YouTube.

Το 2014 εντάχθηκε στις G.R.L., το συγκρότημα που δημιουργήθηκε ως νέα εκδοχή των The Pussycat Dolls. Μαζί με τις Πόλα Βαν Όπεν, Νατάσα Σλέιτον, Σιμόν Μπατλ και Έμαλιν Εστράδα κυκλοφόρησαν τραγούδια όπως το Ugly Heart και το Wild Wild Love σε συνεργασία με τον Pitbull.

Οι G.R.L. διαλύθηκαν το 2015, λίγους μήνες μετά τον θάνατο της Σιμόν Μπατλ.
Εκτός από τη μουσική της πορεία, η Λόρεν Μπένετ συμμετείχε και στα soundtrack των ταινιών Date Night και 21 Jump Street.
Στο αποχαιρετιστήριο μήνυμά τους, τα μέλη των G.R.L. ανέφεραν ότι θα θυμούνται για πάντα την αγάπη, το χαμόγελο και τις όμορφες στιγμές που μοιράστηκαν μαζί της, υπογραμμίζοντας πως η απουσία της αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό.

Η Μαντόνα μίλησε ανοιχτά για τη σοβαρή περιπέτεια υγείας που αντιμετώπισε το 2023, όταν μια βακτηριακή λοίμωξη εξελίχθηκε σε σήψη, οδηγώντας τη σε νοσηλεία στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας και σε τεχνητό κώμα για δύο ημέρες.
Σε συνέντευξή της στη Vogue Italia, η 67χρονη τραγουδίστρια αποκάλυψε ότι διατηρεί μέχρι σήμερα ένα λούτρινο χταπόδι δίπλα της, ως σύμβολο της νοσοκόμας που τη φρόντισε και της έδωσε δύναμη να συνεχίσει να παλεύει για τη ζωή της.
Η διάσημη καλλιτέχνιδα περιέγραψε τη δύσκολη περίοδο της αποκατάστασης, εξηγώντας πως μετά την έξοδό της από το νοσοκομείο δεν είχε καθόλου δυνάμεις. Όπως είπε, ακόμη και η διαδρομή από το σπίτι μέχρι τον κήπο για να καθίσει στον ήλιο αποτελούσε μεγάλη πρόκληση.
Η Μαντόνα αποκάλυψε ακόμη ότι η πρώτη λέξη που είπε όταν ξύπνησε από το κώμα ήταν «Όχι», χαρακτηρίζοντας την εμπειρία ως μια στιγμή κοντά στον θάνατο.

Όπως τόνισε, σημαντικό ρόλο στην ανάρρωσή της έπαιξαν τα έξι παιδιά της, τα οποία της έδωσαν το κίνητρο να επιστρέψει δυνατή στη σκηνή και να ολοκληρώσει την περιοδεία της.

Σκηνές απόλυτου «χάους» και ντροπής σημειώθηκαν στη Γαλλία το βράδυ της Κυριακής και τις πρώτες ώρες της Δευτέρας, κατά τη διάρκεια της Fête de la Musique, της ετήσιας γιορτής μουσικής που συγκεντρώνει πλήθος κόσμου σε όλη τη χώρα.
​
Οι αρχές προχώρησαν σε πάνω από 240 συλλήψεις, ενώ καταγράφηκαν σοβαρά περιστατικά βίας, μεταξύ των οποίων μαχαιρώματα, καταγγελίες για σεξουαλικές επιθέσεις, κακοποιήσεις, ληστείες αλλά και επιθέσεις με σύριγγες, παρά την ενισχυμένη αστυνομική παρουσία.

Σε ένα από τα πιο σοβαρά επεισόδια, ένας 40χρονος άνδρας και μία 40χρονη γυναίκα τραυματίστηκαν έπειτα από επιθέσεις με μαχαίρι σε διαφορετικά σημεία.
Ο άνδρας δέχθηκε επίθεση λίγο πριν τα μεσάνυχτα στην Τουλούζη, ενώ η γυναίκα τραυματίστηκε λίγη ώρα αργότερα στην κοντινή Κολομιέ. Και οι δύο νοσηλεύονται σε σταθερή κατάσταση.
Οι αρχές εξετάζουν υλικό από κάμερες ασφαλείας για την ταυτοποίηση των δραστών, ενώ η έρευνα βρίσκεται σε εξέλιξη.

Παράλληλα, ιδιαίτερη ανησυχία προκαλούν οι καταγγελίες για σεξουαλικά εγκλήματα. Στο Παρίσι, νεαρή γυναίκα ανέφερε ότι δέχθηκε τσίμπημα με σύριγγα και στη συνέχεια υπέστη βιασμό σε ιδιωτικό χώρο.
Σε άλλα περιστατικά στα προάστια της πόλης, έχουν καταγραφεί συλλήψεις και καταγγελίες για σεξουαλικές επιθέσεις σε ανήλικες.

ο κέντρο της γαλλικής πρωτεύουσας βρέθηκε επίσης στο επίκεντρο εκτεταμένων επεισοδίων, καθώς η μεγάλη προσέλευση κόσμου οδήγησε σε συνθήκες συνωστισμού και εντάσεις.
Ομάδες νεαρών προκάλεσαν αναταραχές, επιτέθηκαν σε πολίτες και προκάλεσαν πανικό σε αρκετές περιοχές, ενώ σε ορισμένα σημεία χρειάστηκε η χρήση δακρυγόνων από την αστυνομία.

Κατά τη διάρκεια της βραδιάς σημειώθηκαν επίσης βανδαλισμοί, διαρρήξεις καταστημάτων, κλοπές και καταστροφές οχημάτων.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκάλεσαν και οι αναφορές για επιθέσεις με σύριγγες, με τις αρχές να εξετάζουν περισσότερα από δέκα σχετικά περιστατικά.
Για την ασφάλεια της διοργάνωσης είχαν αναπτυχθεί χιλιάδες αστυνομικοί σε όλη τη χώρα, με τις αρχές να επιχειρούν να ελέγξουν τις μεγάλες συγκεντρώσεις.
Ωστόσο, παρά τα μέτρα, η φετινή διοργάνωση σημαδεύτηκε από εκτεταμένα επεισόδια και περιστατικά βίας που επισκίασαν τον εορταστικό χαρακτήρα της εκδήλωσης.

Ο Χρήστος Νικολόπουλος, κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής του συνέντευξης το βράδυ του Σαββάτου (22/11/2025) μίλησε για τον Στέλιο Καζαντζίδη και τόνισε πώς «ήταν πολύ δύσκολος άνθρωπος και καχύποπτος».
​
Παράλληλα ανέφερε ότι «ήταν ο πρώτος που πήρε ποσοστά από τις δισκογραφικές εταιρίες και κατόπιν τον ακολουθήσαν και οι άλλοι».
«Ο Στέλιος Καζαντζίδης ήταν πολύ δύσκολος άνθρωπος και καχύποπτος. Φοβόταν τα πάντα, δεν εμπιστευόταν κανέναν.
Ο Καζαντζίδης ήταν ο πρώτος που πήρε ποσοστά από τις δισκογραφικές εταιρίες και κατόπιν τον ακολουθήσαν και οι άλλοι. Όχι ότι έκανε συνδικαλισμό και τέτοια, δεν υπήρξε αυτό», είπε αρχικά ο Χρήστος Νικολόπουλος.
«Με τον Καζαντζίδη είχαμε διαφωνία σε 35 τραγούδια, “Υπάρχω”, “Πουκάμισο”, “Αγριολούλουδο”, γιατί είχε το όνομά του ως δημιουργός, μαζί με το δικό μου.
Το επέβαλε στην εταιρεία, από τότε που βάλαμε τα πρώτα τραγούδια και μετά τις διαφωνίες που είχαμε, καταλήξαμε να αποδεχθεί πλέον ότι τα τραγούδια είναι δικά μου και να μου τα δώσει πίσω», συνέχισε ο Χρήστος Νικολόπουλος.

Αμερικανός συνθέτης και πιανίστας της τζαζ, ιδιαίτερα δημοφιλής τις δεκαετίες του '50 και του '60. Εντάσσεται στο κλίμα της Cool Jazz και της West Coast Jazz, του μουσικού ιδιώματος που ανέπτυξαν οι λευκοί τζαζίστες της Δυτικής Ακτής των ΗΠΑ τη δεκαετία του '50, ως αντίδραση στο «θερμό» bebop των αφροαμερικανών συναδέλφων τους. Οι μελετητές του έργου του τον κατατάσσουν και στο τζαζιστικό ιδίωμα του «Τρίτου Κύματος» (Third Stream), που συνδυάζει την κλασσική με την τζαζ μουσική.

Ο Ντέιβιντ Γουόρεν «Ντέιβ» Μπρούμπεκ (David Warren “Dave” Brubeck) γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1920 στο Κόνκορντ της Καλιφόρνιας. Ο πατέρας του, Πίτερ Μπρούμπεκ, με καταγωγή από την Ελβετία (το πραγματικό επώνυμό του ήταν Μπρόντμπεκ) ήταν αγελαδοτρόφος και η μητέρα του Ελίζαμπεθ (αγγλογερμανικής καταγωγής) δασκάλα του πιάνου.

Ο νεαρός Μπρούμπεκ πήρε μαθήματα πιάνου από τη μητέρα του, αλλά δεν μπορούσε να διαβάσει μουσική, εξαιτίας της «φτωχής» του όρασης. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του γράφτηκε στο Κολλέγιο του Ειρηνικού στο Στόκτον της Καλιφόρνιας (νυν Πανεπιστήμιο του Ειρηνικού) για να σπουδάσει κτηνίατρος και να αναλάβει τη διεύθυνση του οικογενειακού ράντσου. Το μυαλό του, όμως, ήταν στη μουσική. Με την προτροπή του καθηγητή του στη Ζωολογία εγκατέλειψε τις σπουδές του στην κτηνιατρική. «Μπρούμπεκ, το μυαλό σου δεν είναι εδώ. Είναι στο Ωδείο. Χάνουμε και χάνεις τον χρόνο σου», του είπε ο δρ Άρνολντ.
Ο Μπρούμπεκ γράφτηκε στο τοπικό ωδείο, αλλά ούτε κι εκεί οι επιδόσεις του ήταν καλές. Οι καθηγητές του γρήγορα διαπίστωσαν ότι δεν ήξερε να διαβάζει μουσική, ενώ οι γνώσεις του στην αντίστιξη και την αρμονία ήταν φτωχές. Θέλησαν να τον διώξουν, αλλά πείστηκαν να παραμείνει στη σχολή και να αποφοιτήσει, αρκεί να μην γίνει δάσκαλος της μουσικής και χαλάσει τη φήμη του ωδείου. Ο Μπρούμπεκ παράλληλα με τις σπουδές του έπαιζε τζαζ σε τοπικά κλαμπ για να συμπληρώνει το εισόδημά του.
Μετά την αποφοίτησή του από το ωδείο το 1942 παντρεύτηκε τη ραδιοφωνική παραγωγό Αϊόλα Γουίτλοκ, συμφοιτήτριά του από το Πανεπιστήμιο, με την οποία απέκτησε έξι παιδιά, τα τέσσερα από τα οποία ακολούθησαν καριέρα μουσικού. Αμέσως μετά στρατεύτηκε και στάλθηκε στα πολεμικά μέτωπα της Ευρώπης, όπου υπηρέτησε κάτω από τις διαταγές του στρατηγού Πάτον. Τον επόμενο χρόνο σε μια εκδήλωση του Ερυθρού Σταυρού έπαιξε πιάνο, εντυπωσιάζοντας τους παρισταμένους. Κλήθηκε να σχηματίσει ένα συγκρότημα από τους ανωτέρους του για την ψυχαγωγία των στρατιωτών κι έτσι κατόρθωσε να περάσει το υπόλοιπο της θητείας του στα μετόπισθεν, μακριά από τα θέατρα των πολεμικών επιχειρήσεων. Στις αρχές του 1944 συνάντησε ένα σαξοφωνίστα, τον Πολ Ντέσμοντ, ο οποίος υπηρετούσε και αυτός τη θητεία του στην Ευρώπη, μια γνωριμία που θα παίξει σημαντικό ρόλο λίγα χρόνια αργότερα στην ίδρυση του θρυλικού σχήματος Dave Brubeck Quartet.

Μετά την αφυπηρέτησή του το 1946 συνέχισε τις μουσικές του σπουδές του με καθηγητή τον γάλλο συνθέτη Ντάριους Μιγιό, ο οποίος τον προέτρεψε να ασχοληθεί με την τζαζ και όχι με την κλασσική μουσική. Παρακολούθησε και μια σειρά διαλέξεων του πάπα της ατονικότητας Άρνολντ Σένμπεργκ στο Πανεπιστήμιο του UCLA. Η μουσική του καριέρα άρχισε ουσιαστικά στα τέλη της δεκαετίας του '40 με δύο γκρουπ, ένα οκτέκτο και ένα τρίο, που έφεραν το όνομά του, με πιο γνωστό συνεργάτη τον βιμπραφωνίστα και ντρέμερ Καρλ Τσέιντερ.

Έχοντας αναρρώσει πλήρως από ένα θαλάσσιο ατύχημα που παρ’ ολίγο να του κοστίσει τη ζωή, δημιούργησε το 1951 ένα κουαρτέτο, το Dave Brubeck Quartet, με το οποίο έμελλε να δοξαστεί. Με βάση το Σαν Φρανσίσκο άρχισε να παίζει σε κλαμπ και πανεπιστημιακά αμφιθέατρα της περιοχής και να γίνεται γνωστός. Το πρώτο του άλμπουμ για την Columbia με τίτλο Jazz Goes to College (1954) τον σύστησε για τα καλά στο αμερικάνικο κοινό. Την ίδια χρονιά έγινε εξώφυλλο στο περιοδικό TIME, όντας μόλις ο δεύτερος τζαζίστας που απολάμβανε αυτή την τιμή (ο πρώτος ήταν ο Λούις Άρμστρονγκ το 1949). Ο Μπρούμπεκ δεν ενθουσιάστηκε, αφού θεωρούσε ότι έγινε εξώφυλλο για φυλετικούς λόγους, επειδή ήταν λευκός. Πίστευε ότι υπήρχαν απείρως καλύτεροι από αυτόν αφροαμερικανοί τζαζίστες, που άξιζαν αυτής της τιμής.

Το 1958 το κουαρτέτο του απέκτησε την οριστική μορφή: Ντέιβ Μπρούμπεκ (πιάνο), Πολ Ντέσμοντ (άλτο σαξόφωνο), Γιουτζίν Ράιτ (κοντραμπάσο) και Τζο Μορέλο (ντραμς). Το 1959 μπήκε στο στούντιο για να ηχογραφήσει το άλμπουμ Time Out, με το οποίο άφησε το αποτύπωμά του στην ιστορία της τζαζ μουσικής. Ένα άλμπουμ με πρωτότυπες συνθέσεις, που η Columbia δίσταζε να κυκλοφορήσει, επειδή οι συνθέσεις του ήταν γραμμένες σε ασυνήθιστους για τη δυτική μουσική ρυθμούς 9/8 (ο ρυθμός του ζεϊμπέκικου), 5/4, 3/4 και 6/4, τους οποίους είχε ανακαλύψει κατά τη διάρκεια της περιοδείας του σε Ευρώπη και Ασία. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε τελικά στις 14 Δεκεμβρίου 1959 και γνώρισε τεράστια επιτυχία, με συνθέσεις, όπως τα Take Five, Blue Rondo A La Turk και Three to Get Ready. Υπήρξε το πρώτο άλμπουμ της τζαζ που ξεπέρασε σε πωλήσεις το ένα εκατομμύριο αντίτυπα και έγινε πλατινένιο.
​
Η επιτυχία του Μπρούμπεκ συνεχίστηκε και στη δεκαετία του '60 με καταιγισμό από άλμπουμ, ένα από τα οποία, το At Carnegie Hall του 1963, υμνήθηκε από την κριτική ως ένα από τα καλύτερα λάιβ άλμπουμ της τζαζ μουσικής. Ο τελευταίος δίσκος με το κουαρτέτο του ήταν το Anything Goes και κυκλοφόρησε το 1966. Στα τέλη του 1967 διέλυσε το περίφημο κουαρτέτο του και περιόρισε τις συναυλίες για να αφοσιωθεί στη σύνθεση εκτεταμένων ορχηστρικών και χορωδιακών έργων (The Light in the Wilderness, Mass to Hope, Τhe Gates of Justice κ.ά.)
Ο Ντέιβ Μπρούμπεκ πέθανε στις 5 Δεκεμβρίου 2012 από καρδιακή προσβολή στο Νόργουοκ του Κονέκτικατ.


© SanSimera.gr

Oραματιστής, πρωτοπόρος και ένας πραγματικός αρχιτέκτονας του ήχου που όρισε τη μουσική βιομηχανία, ο Μπράιαν Γουίλσον πέθανε σε ηλικία 82 ετών το 2025.

Ο κόσμος της μουσικής αποχαιρετά έναν από τους πλέον χαρισματικούς, περίπλοκους και καινοτόμους δημιουργούς του 20ού αιώνα καθώς ο Μπράιαν Ντάγκλας Γουίλσον υπήρξε η ψυχή και την κινητήρια δύναμη πίσω από τους θρυλικούς Beach Boys.

Ο θάνατός του, στις 11 Ιουνίου 2025, σε ηλικία 82 ετών, ανακοινώθηκε από την οικογένεια του.
«Είμαστε συντετριμμένοι που ανακοινώνουμε ότι ο αγαπημένος μας πατέρας Μπράιαν Γουίλσον έφυγε από τη ζωή. Είμαστε σε πλήρη απώλεια λόγων αυτή τη στιγμή. Παρακαλούμε σεβαστείτε την ιδιωτικότητά μας αυτή τη στιγμή καθώς η οικογένειά μας θρηνεί. Αντιλαμβανόμαστε ότι μοιραζόμαστε τον πόνο μας με τον κόσμο. Αγάπη & Συμπόνια» διαβάζει η ανάρτηση της οικογένειας του.

Αφήνοντας δυσαναπλήρωτο κενό και μια αιώνια κληρονομιά που θα συνεχίσει να εμπνέει και να συγκινεί για πάντα, ο Γουίλσον δεν ήταν απλώς ένας τραγουδοποιός, τραγουδιστής και παραγωγός· ήταν ένας οραματιστής που μετουσίωσε τους εσωτερικούς του κόσμους σε μουσικά αριστουργήματα, ξεπερνώντας προσωπικούς δαίμονες και επαναπροσδιορίζοντας τα όρια της ποπ μουσικής.

Η γέννηση μιας ιδιοφυΐας και οι πρώτες επιτυχίες
Ο Μπράιαν Ντάγκλας Γουίλσον γεννήθηκε στο Ίνγκλγουντ της νότιας Καλιφόρνιας το 1942. Η παιδική του ηλικία σημαδεύτηκε από την κακοποίηση του αυταρχικού και συχνά βίαιου πατέρα του, Μάρεϊ Γουίλσον, ενός επίδοξου τραγουδοποιού, που ωστόσο εμφύσησε στα παιδιά του το πάθος για τη μουσική.
Παρά το δύσκολο οικογενειακό περιβάλλον, το σπίτι των Γουίλσον ήταν γεμάτο μουσική. Ο Μπράιαν, ένα φυσικό ταλέντο με «τέλειο μουσικό αυτί» που μπορούσε να τραγουδήσει ξανά φράσεις που του τραγουδούσαν ως μωρό. Ο ίδιος και τα αδέλφια του, οι μικρότεροι Καρλ και Ντένις έμαθαν πιάνο ως μικρά παιδιά, λάτρεψαν την R&B, το rock’n’roll, το doo-wop και την ποπ.
Αν και εν μέρει κουφός από το ένα αυτί (πιθανώς ως αποτέλεσμα μιας επίθεσης από ένα παιδί της γειτονιάς), αυτός και ο Καρλ ενώθηκαν με τον ξάδερφό τους Μάικ Λοβ για να σχηματίσουν το σχολικό συγκρότημα Carl and the Passions, φέρνοντας αργότερα τον Ντένις και τον φίλο τους Αλ Τζαρντίν για να σχηματίσουν τους Pendletones. Είχαν ενθαρρυνθεί από τον πατέρα του Γουίλσον, Μάρεϊ, με τον οποίο ο Γουίλσον είχε μια περίπλοκη σχέση – αργότερα είπε ότι ο Μάρεϊ τον κακοποιούσε και σωματικά.
Το 1961, σε ηλικία 19 ετών, ο Μπράιαν συνεργάστηκε με τους δύο μικρότερους αδελφούς του, Ντένις και Καρλ, τον ξάδερφό του Μάικ Λοβ και τον σχολικό του φίλο Αλ Τζαρντίν, για να σχηματίσουν τους Beach Boys.
Το πρώτο τραγούδι του Γουίλσον για το συγκρότημα, που σύντομα μετονομάστηκε σε Beach Boys, ήταν το Surfin’ του 1961 – ήταν το πρώτο σε μια σειρά από επιτυχίες που έγραψε για τη μπάντα που όρισαν τα 60s, όπως τα Surfin’ Safari, Surfer Girl και Surfin’ USA, με το τελευταίο να φτάνει στο Νο 3 των αμερικανικών charts και να επισφραγίζει την καθιέρωσή τους.
Με πολυεπίπεδες φωνητικές αρμονίες και πρωτοποριακές τεχνικές παραγωγής, τραγούδια που ενσάρκωναν τον Καλιφορνέζικο Μύθο της ηλιοφάνειας, των κοριτσιών και του σερφ εκτόξευσαν οι Beach Boys είναι συνώνυμο της ανεμελιάς των ταραγμένων 60ς.
Ο Γουίλσον αναβαθμίστηκε σε παραγωγός, καθώς και τραγουδοποιός, για το τρίτο άλμπουμ (Surfer Girl) και οδήγησε το συγκρότημα στην κορυφή και την με εξανλτητικούς ρυθμούς δημιουργίας. Οι BB κυκλοφόρησαν 15 άλμπουμ πριν από το τέλος της δεκαετίας του 1960.
Όμως ο Γουίλσον ήταν πολύ μοναδικός και φιλόδοξος για να μην περιορίσει το συγκρότημα σε κλισέ. Εκεί έδειξε πραγματικά πόσο σπουδαίος ήταν.

Η σπουδαιότητα του Pet Sounds
Ο Μπράιαν Γουίλσον δεν αρκούνταν στις εμπορικές επιτυχίες. Εμπνευσμένος από το Rubber Soul των Beatles, επιδίωξε να δημιουργήσει ένα άλμπουμ όπου «κάθε τραγούδι θα είχε σημασία» και «θα έκανε τους ανθρώπους να αισθάνονται αγάπη».
Αυτή η φιλοδοξία οδήγησε στο θρυλικό άλμπουμ Pet Sounds του 1966, ένα έργο που επανεκκίνησε τα όρια της ποπ μουσικής και θεωρείται ευρέως ένα από τα σπουδαιότερα όλων των εποχών, με πολλούς να το χαρακτηρίζουν ως το κορυφαίο άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής.
Για να δημιουργήσει το Pet Sounds, ο Γουίλσον αποσύρθηκε από τις περιοδείες (φοβούμενος τις πτήσεις και έχοντας υποστεί έναν νευρικό κλονισμό το 1964) και αφοσιώθηκε αποκλειστικά στο στούντιο. Εκεί, με τη βοήθεια των κορυφαίων μουσικών του Λος Άντζελες, της περίφημης Wrecking Crew, και του στιχουργού Τόνι Άσερ, δημιούργησε ένα αριστούργημα.
Το Pet Sounds δεν ακολουθούσε τη συμβατική μορφή των ποπ άλμπουμ της εποχής· ήταν ένα συνεκτικό έργο τέχνης, όπου κάθε νότα είχε σημασία. Ο Γουίλσον χρησιμοποιούσε το στούντιο ως όργανο, ωθώντας τα τεχνικά όρια της τετρακάναλης ηχογράφησης.
Ενσωμάτωσε μια ευρεία γκάμα οργάνων ασυνήθιστων για τη ροκ μουσική καθώς και ηχητικά εφέ όπως καμπάνες ποδηλάτου και ήχους τρένου. Τα τραγούδια του, όπως το God Only Knows και το Wouldn’t It Be Nice, ήταν γεμάτα «συναισθηματικό βάθος και φιλοσοφική ωριμότητα».
Μετά την επιτυχία του Pet Sounds, ο Γουίλσον στράφηκε στην ακόμα πιο φιλόδοξη δημιουργία του Smile. Ωστόσο αυτό το project, που προοριζόταν να είναι το απόλυτο «συμφωνικό pop» άλμπουμ, έμελλε να μείνει ημιτελές για δεκαετίες, λόγω των αυξανόμενων ψυχολογικών προβλημάτων του Γουίλσον και των εντάσεων μέσα στο συγκρότημα.
Ο Γουίλσον άρχισε να κάνει κάνναβη και να παίρνει LSD, δηλώνοντας μάλιστα ότι το τελευταίο ήταν δημιουργικά χρήσιμο – έγραψε ένα χαρακτηριστικό τραγούδι των Beach Boys, το California Girls, κατά τη διάρκεια του πρώτου του ταξιδιού με LSD, και είπε ότι το acid του επέτρεψε να «συμφιλιωθεί με το τι είσαι, τι μπορείς να κάνεις [και] τι δεν μπορείς να κάνεις».
Όμως, η χρήση ναρκωτικών, σε συνδυασμό με τους έντονους δημιουργικούς ρυθμούς παραγωγής πιθανότατα επιδείνωσε τα προβλήματα ψυχικής υγείας που είχε αολι την εφηβεία του.
Η περίπλοκη φύση του Smile, σε συνδυασμό με την επιδείνωση της ψυχικής του υγείας, οδήγησαν στην οριστική εγκατάλειψη του project, αφήνοντας πίσω του έναν θρύλο και μια αίσθηση χαμένης ευκαιρίας.

Η σκοτεινή περίοδος
Η περίοδος μετά το Smile ήταν μια δεκαετία βαθιάς κρίσης για τον Μπράιαν Γουίλσον. Ενώ οι Beach Boys συνέχιζαν να κυκλοφορούν άλμπουμ, ο Γουίλσον βυθιζόταν όλο και περισσότερο στην απομόνωση και την κατάχρηση ουσιών, κυρίως κοκαΐνης και παραισθησιογόνων.
Αυτό επιδείνωσε μια ήδη υπάρχουσα κατάθλιψη, η οποία τον κρατούσε καθηλωμένο στο κρεβάτι για μέρες. Άκουγε φωνές στο κεφάλι του, πέρασε χρόνο σε ψυχιατρικά νοσοκομεία στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και απομονώθηκε από τα μέλη του συγκροτήματός του. Ο Γουίλσον τελικά διαγνώστηκε με σχιζοσυναισθηματική διαταραχή και ήπια μανιοκατάθλιψη.
«Υπήρχαν στιγμές που [η ψυχική μου ασθένεια] ήταν αφόρητη, αλλά με γιατρούς και φάρμακα κατάφερα να ζήσω μια υπέροχη, υγιή και παραγωγική ζωή» είχε πει το 2019.
Τα μέλη του συγκροτήματός του άρχισαν να συμβάλλουν περισσότερο στη σύνθεση, αν και οι συνθέσεις του Γουίλσον εξακολουθούσαν να εμφανίζονται περιστασιακά καθώς το συγκρότημα αναδυόταν από μια εμπορική ύφεση στο τέλος της δεκαετίας για να ηχογραφήσει τα αναγνωρισμένα άλμπουμ Sunflower και Surf’s Up -με το ομώνυμο τραγούδι του τελευταίου να είναι και η επιστροφή του Γουίλσον στην ψυχεδέλεια.
Μετά τον θάνατο του πατέρα του, οι αρχές της δεκαετίας του ’70 ήταν μια εξαιρετικά σκληρή περίοδος για τον Γουίλσον. Χρήστης ναρκωτικών και χωρίς να φροντίζει την υγεία του, ο Γουίλσον πήρε πολλά κιλά και απομονώθηκε ξανά.
Επέστρεψε στους Beach Boys για το άλμπουμ 15 Big Ones του 1976, αλλά ξαναβυθίστηκε στον αλκοολισμό, την κατάχρηση ναρκωτικών και την υπερφαγία προς το τέλος της δεκαετίας· ο θάνατος του αδελφού του Ντένις, ο οποίος πνίγηκε το 1983, δεν τον βοήθησε.

Ο αμφιλεγόμενος Δρ. Λάντι
Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’70, η τότε σύζυγός του, Μέριλιν, προσέλαβε τον αμφιλεγόμενο ψυχολόγο Δρ. Γιουτζίν Λάντι για να βοηθήσει τον Γουίλσον.
Ο Λάντι, αρχικά, φάνηκε να βελτίωσε τις συνθήκες ζωής του Γουίλσον με τον καλλιτέχνη να αποκτάει κάποιο έλεγχο στην υγεία του, επιβάλλοντας ένα αυστηρό πρόγραμμα άσκησης και παραγωγικότητας και περιορίζοντας τις συναντήσεις του με φίλους που θεωρούνταν αρνητικές επιρροές.
Ωστόσο, η σχέση του Λάντι με τον Γουίλσον εξελίχθηκε σε μια ιδιαιτέρως προβληματική και καταχρηστική σχέση εξουσίας.
Ο Λάντι έγινε όχι μόνο θεραπευτής του Γουίλσον, αλλά και εκτελεστικός παραγωγός, μάνατζερ, συν-συνθέτης και επιχειρηματικός του σύμβουλος, ενώ φέρεται να έγραψε μέρη της πρώτης αυτοβιογραφίας του Γουίλσον, Wouldn’t It Be Nice: My Own Story (1991).
Ο Λάντι ασκούσε έναν ασφυκτικό έλεγχο σε κάθε πτυχή της ζωής του Γουίλσον, απομονώνοντάς τον από την οικογένειά του και τους φίλους του.
Η κατάσταση αυτή οδήγησε τελικά την οικογένεια Γουίλσον να μηνύσει τον Λάντι το 1991, καταφέρνοντας να εξασφαλίσει ασφαλιστικά μέτρα εναντίον του. Ο Λάντι έχασε την άδειά του να ασκεί ψυχολογία στην Καλιφόρνια, αλλά παρέμεινε κοντά στον Γουίλσον μέχρι τον θάνατό του.
Παρά την αμφιλεγόμενη φύση της σχέσης τους, ο Γουίλσον αναγνώρισε στον Λάντι ότι τον βοήθησε στην ανάρρωσή του μέσω φαρμακευτικής αγωγής και αναγκαστικής αποχής, κάτι που οδήγησε στην επιστροφή του στις ζωντανές εμφανίσεις και στη δημιουργία νέας μουσικής.
Η δραματική αυτή περίοδος της ζωής του Γουίλσον απεικονίστηκε στην βιογραφική ταινία Love & Mercy (2014), όπου ο Μπράιαν Γουίλσον συμμετείχε στην παραγωγή και δήλωσε ότι η ταινία ήταν «γεγονός» και ότι «στην πραγματικότητα ήταν πολύ χειρότερα».

Θρίαμβοι και επιστροφή
Παρά τις βαθιές πληγές, ο Μπράιαν Γουίλσον κατάφερε να κάνει ένα απίστευτο comeback.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, ξεκίνησε μια περίοδο αναγέννησης στην καριέρα του, επιστρέφοντας στο στούντιο και στις σκηνές. Αφού τελικά απομακρύνθηκε από τη συμφωνία του με τον Λάντι – ο οποίος είχε γίνει συνεργάτης στη σύνθεση τραγουδιών και είχε προσθέσει τον εαυτό του στη διαθήκη του Γουίλσον – με ασφαλιστικά μέτρα που κατατέθηκαν εναντίον του, ο Γουίλσον συνέχισε να δημιουργεί, να περιοδεύει και να κυκλοφορεί περιστασιακά σόλο άλμπουμ.
Μια από τις μεγαλύτερες προσωπικές και καλλιτεχνικές του νίκες ήταν η κυκλοφορία του Brian Wilson Presents Smile (2004), τη δική του εκδοχή του ημιτελούς άλμπουμ των Beach Boys, το οποίο έλαβε διθυραμβικές κριτικές και κέρδισε ένα βραβείο Grammy. Αυτή η ολοκλήρωση ενός έργου που τον είχε στοιχειώσει για δεκαετίες ήταν ένας τεράστιος θρίαμβος, που επισφράγισε την καλλιτεχνική του αποκατάσταση. Οι αρχικές ηχογραφήσεις κυκλοφόρησαν τελικά ως The Smile Sessions το 2011.
Αργότερα, επανενώθηκε με τους Beach Boys το 2011 (πλέον χωρίς τον Καρλ, ο οποίος πέθανε το 1998) για μια περιοδεία και το άλμπουμ That’s Why God Made the Radio. Ωστόσο, το συγκρότημα χώρισε για άλλη μια φορά, με τον Λοβ να περιοδεύει με το όνομα του συγκροτήματος και τον Γουίλσον και τον Τζαρντίν να περιοδεύουν χωριστά μαζί, συμπεριλαμβανομένης μιας περιοδείας για την 50ή επέτειο του Pet Sounds το 2016.
Ο Γουίλσον παντρεύτηκε δύο φορές. Πρώτα τη Μέριλιν Ρόβελ το 1964, με την οποία απέκτησε δύο κόρες, την Κάρνι και τη Γουέντι -οι κόρες του δημιούργησαν το δικό τους φωνητικό συγκρότημα, τους Wilson Phillips, και είχαν τρία Νο 1 singles στις ΗΠΑ.  Ο Γουίλσον και η Ρόβελ χώρισαν το 1979.
Το 1995, παντρεύτηκε τη Μελίντα Κέι Λεντμπέτερ, με την οποία ξεκίνησε να βγαίνει το 1986 και η οποία έγινε επίσης η μάνατζέρ του. Μαζί υιοθέτησαν πέντε παιδιά. Η απώλεια της Μελίντα τον Ιανουάριο του 2024 ήταν ένα ακόμα βαρύ πλήγμα, καθώς την περιέγραψε ως «κάτι παραπάνω από σύζυγο», ως «σωτήρα» του.
Ακόμα και τα τελευταία του χρόνια, ο Γουίλσον παρέμενε ενεργός, αν και αντιμετώπιζε νέα προβλήματα υγείας. Τον Φεβρουάριο του 2024, η οικογένειά του ζήτησε την κηδεμονία του λόγω «μείζονος νευρογνωστικής διαταραχής (όπως άνοια)».

Στο κύμα της αιωνιότητας
Ένας σπουδαίος, καταραμένος αλλά λαμπερός, καλλιτέχνης, ο Μπράιαν Γουίλσον άλλαξε για πάντα το τοπίο της ποπ μουσικής.
Οι καινοτόμες προσεγγίσεις του στη σύνθεση, η αριστοτεχνική του χρήση των τεχνικών ηχογράφησης και η ικανότητά του να δημιουργεί πολύπλοκες αρμονίες και ενορχηστρώσεις, τον καθιστούν έναν από τους σημαντικότερους τραγουδοποιούς του 20ού αιώνα.
Η μουσική του όρισε το πνεύμα των αρχών της δεκαετίας του 1960 και θεωρείται κεντρική φιγούρα σε διάφορα μουσικά είδη, από τον California sound και την art pop έως την ψυχεδέλεια ενώ η επιρροή του εκτείνεται σε σύγχρονα στυλ όπως η indie rock και η dream pop, ενώ οι επιτυχίες του, όπως το Good Vibrations και το God Only Knows, παραμένουν διαχρονικά αριστουργήματα.
Όμως η ιστορία του είναι στην ουσία της μια συγκλονιστική ωδή στην ανθρώπινη ανθεκτικότητα. Μέσα από τις προσωπικές του μάχες, τους δαίμονες της εξάρτησης και τα βάσανα της ψυχικής ασθένειας, ο Γουίλσον κατάφερε να βρει τη δύναμη να επιστρέψει, να δημιουργήσει και να μοιραστεί το μοναδικό του όραμα με τον κόσμο.
Έζησε το δικό του, φωτισμένο στον Καλιφορνέζικο ήλιο μείγμα θριάμβου και τραγωδίας, μια απόδειξη της πολυπλοκότητας της καλλιτεχνικής ιδιοφυΐας και της επίμονης αναζήτησης της έκφρασης.
Ο Μπράιαν Γουίλσον έγραψε τα soundtracks των καλοκαιριών μας και θα είναι πάντα εκεί, σε μια σανίδα να σερφάρει στα κύματα της αέναης δημιουργίας του που έκανε ακόμη και τα πιο πολύπλοκα να ακούγονται απλά.

Λουκάς Καρνής / in.gr

Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς του ελληνικού ροκ και εν γένει του σύγχρονου έντεχνου λαϊκού τραγουδιού, άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στην ελληνική μουσική σκηνή.

Τα τραγούδια του «Διδυμότειχο μπλουζ», «Πόσο σε θέλω», «Και τι ζητάω», «Εκεί στο Νότο», «Ένας Τούρκος στο Παρίσι», «Tερατάκια τσέπης», «Έλα ψυχούλα μου» και «Μικρός Τιτανικός» αγαπήθηκαν από το κοινό και θεωρούνται κλασικά στο είδος τους.

Ξεκίνησε την μουσική του διαδρομή στα μέσα της δεκαετίας του '70, αρχικά με το συγκρότημα P.L.J. Band και στην συνέχεια με τους «Τερμίτες», ενώ από το 1989 ακολούθησε σόλο καριέρα ως συνθέτης και τραγουδιστής.
Ο συνθέτης Νότης Μαυρουδής θεωρεί τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα ως τον πιο δημιουργικό τραγουδοποιό και αναγεννητή της ελληνικής ροκ μπαλάντας, που συνδύαζε όλα τα στοιχεία του σύγχρονου τροβαδούρου της εποχής μας. «Εάν ο Σαββόπουλος έδωσε ανατρεπτικά στοιχεία στο ρεπερτόριο του '60, ο Λαυρέντης ανέλαβε τον ίδιο ρόλο είκοσι χρόνια μετά. Έστρωσε δρόμους στο παραπαίον και ομιχλώδες στιλιστικό ελληνικό ροκ του '80, αντιπροτείνοντας λυρικές και μέσα στο πλαίσιο του μεσογειακού μας κλίματος μελωδικές φράσεις του» αναφέρει σε ανάρτησή του στο Φέισμπουκ.
Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1956 στη Νέα Ιωνία του Βόλου. Από πολύ μικρή ηλικία ήρθε σε επαφή με την μουσική μέσα από το ροκ. Το «Help» των Beatles ήταν ο πρώτος δίσκος που αγόρασε όταν ήταν εννέα χρόνων και έπειτα στα 12 το «Revolver».

PLJ και Τερμίτες
Mετά τη στρατιωτική του θητεία άρχισε να τραγουδάει αντάρτικα με τον Πάνο Τζαβέλα στη μπουάτ «Συντροφιά» της Πλάκας. Στα 20 του χρόνια δημιουργεί με τον Παύλο Κικριλή, τον Τάκη Βασαλάκη και τον Αντώνη Μιτζέλο το συγκρότημα P.L.J. Band, σε μια προσπάθεια να κάνει διεθνή καριέρα, όπως οι Aphrodite Child του συντοπίτη του Βαγγέλη Παπαθανασίου, αλλά «τρώει τα μούτρα του», όπως είχε αναφέρει σε μια του συνέντευξη. Το 1978, οι P.L.J θα κάνουν την εμφάνισή τους στην δισκογραφία με το δίσκο 45 στροφών «Gaspar». To 1982, θα κυκλοφορήσουν τον δίσκο «Armageddon» με αγγλικό στίχο, ο οποίος θα «πάει άπατος», όπως είχε πει σε μια του συνέντευξη.
Το 1983, οπότε και κυκλοφορεί ο δεύτερος δίσκος του συγκροτήματος, οι P.L.J. μετονομάζονταi σε «Τερμίτες», όνομα που παραπέμπει στους Beatles (Σκαθάρια), και γράφουν τα τραγούδια τους με ελληνικό στίχο. Το συγκρότημα θα ηχογραφήσει ακόμη τέσσερις δίσκους πριν από την διάλυσή του το 1989: «Αμαρτωλή Μαρία» (1984), «Τσιμεντένια Τραίνα» (1986), «Περιμένοντας την βροχή» (1988) και το λάιβ «Τσιμεντένιο Κοντσέρτο» (1986) από την συναυλία του Λυκαβηττού στην οποία πρωτακούστηκε η μεγάλη του επιτυχία «Πόσο σε θέλω». Το 1998, τα μέλη του συγκροτήματος ξανασυναντήθηκαν σε μια μεγάλη συναυλία στο κατάμεστο ΣΕΦ, από την οποία προέκυψε ο «ζωντανός» δίσκος «Η Συναυλία» (2000).

Η σόλο καριέρα
Από το 1989, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας ξεκινά τη προσωπική του διαδρομή στο ελληνικό τραγούδι ως συνθέτης και ερμηνευτής. Η καριέρα του θα απογειωθεί δύο χρόνια αργότερα, όταν ο Γιώργος Νταλάρας, με τον οποίο είχε συνεργαστεί στο παρελθόν θα τραγουδήσει την βιωματική του ροκ μπαλάντα «Διδυμότειχο Μπλουζ».
Θα ακολουθήσουν δίσκοι που θα κερδίσουν την κριτική και εμπορική αποδοχή: «Ρίξε Κόκκινο Στην Νύχτα» (1993), «Παράθυρα Που Κούρασε Η Θέα («1995»), «Παυσίλυπον» (1997) , «Το διάλειμμα κρατάει δύο ζωές» (2001), «Τόσα χρόνια μια ανάσα» (2007), «Η εποχή των αμνών» (2010).
Το 2012 έδωσε μια μεγάλη συναυλία στο Παναθηναϊκό Στάδιο με προσκεκλημένους τους Ανταμό, Άντζελο Μπραντουάρντι, Κριστόφ, Τονίνο Καροτόνε, Διονύση Σαββόπουλο, Διονύση Τσακνή, Ελεονώρα Ζουγανέλη και πολλού άλλους εκλεκτούς καλλιτέχνες, που αποτυπώθηκε στο άλμπουμ «Οι 'Αγγελοι Ζουν Ακόμη στη Μεσόγειο».
Είχε συνεργαστεί δισκογραφικά και έχουν τραγουδήσει τραγούδια του οι: Μαρία Φαραντούρη, Γιώργος Νταλάρας, Διονύσης Σαββόπουλος, Δήμητρα Γαλάνη, Δημήτρης Μητροπάνος, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Πυξ Λαξ, Γιάννης Κότσιρας, Γιώργος Μαργαρίτης, Βαγγέλης Κονιτόπουλος, Αναστασία Μουτσάτσου, Μίλτος Πασχαλίδης, Κατερίνα Στανίση, Χαρούλα Αλεξίου, Γιάννης Βαρδής, Δήμητρα Γαλάνη, Γιάννης Ζουγανέλης, Ελεονώρα Ζουγανέλη, « Émigré», Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, Ελισσάβετ Καρατζόλη, «Κίτρινα Ποδήλατα», Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος, «Μagic De Spell», Γιώργος Μαργαρίτης, Νότης Μαυρουδής, Παναγιώτης Μάργαρης, Αντώνης Μιτζέλος, Σάκης Μπουλάς, Δημήτρης Μπάσης, Φλέρυ Νταντωνάκη, Φίλιππος Πλιάτσικας, Δημήτρης Σταρόβας, Μπάμπης Στόκας, Διονύσης Τσακνής, «W.C.» κ.α.
Επίσης, είχε συνεργαστεί επί σκηνής με τον Διονύση Τσακνή, την Ελευθερία Αρβανιτάκη, τη Χαρούλα Αλεξίου, τον Δημήτρη Μητροπάνο, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Νότη Μαυρουδή, την Αναστασία Μουτσάτσου, τον Κώστα Μακεδόνα, τον Νίκο Πορτοκάλογλου κ.ά.
Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας πέθανε στον ύπνο του στις 9 Σεπτεμβρίου 2019 στο εξοχικό του στον Πτελεό Πηλίου, όπου παραθέριζε. Την επομένη επρόκειτο να εμφανιστεί μαζί με τον Νίκο Πορτοκάλογλου στο Ηρώδειο σε μια φιλανθρωπική συναυλία υπέρ του σωματείου «Μαζί για το Παιδί».

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/2081

© SanSimera.gr

Η Mel B, πρώην μέλος των Spice Girls, δεν πιστεύει ότι θα μπορούσε να γυριστεί ένα επετειακό ντοκιμαντέρ.

Σε συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στο HELLO! την Παρασκευή 3 Απριλίου, η Mel B ρωτήθηκε αν οι Spice Girls — οι οποίες θα γιορτάσουν φέτος την 30ή επέτειο του πρώτου τους single και άλμπουμ — θα συμμετείχαν ποτέ σε ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με την πορεία τους.
«Μας το έχουν ζητήσει και το σκεφτήκαμε όλες», είπε η Mel B, 50 ετών, στο περιοδικό, σημειώνοντας ότι «πρέπει να γίνει με τον σωστό τρόπο».
Ποιος είναι αυτός;
«Πρέπει να είναι ειλικρινές — και δεν θέλουν όλες να είναι ειλικρινείς», σχολίασε.

«Μπορώ να σας πω ότι δεν θα συμβεί»
Στο ίδιο πνεύμα, η Μel B, απέκλεισε και το ενδεχόμενο να εμφανιστεί σε μια νέα περιοδεία του συγκροτήματος.
Πιο συγκεκριμένα, όταν ρωτήθηκε αν το γυναικείο συγκρότημα — στο οποίο ανήκουν επίσης η Mel C, η Geri Halliwell-Horner, η Emma Bunton και η Victoria Beckham — θα πραγματοποιούσε μια περιοδεία επανένωσης για να γιορτάσει την επέτειο, η Mel B το απέκλεισε κατηγορηματικά. (Το συγκρότημα είχε επανενωθεί για τελευταία φορά για μια σειρά συναυλιών το 2019 — αν και η Beckham επέλεξε να μην συμμετάσχει.)

«Μπορώ να σας πω ότι δεν θα συμβεί», είπε.
«Αν συμβεί [μια επανένωση], θα είναι ένα σοκ για μένα, ας το πούμε έτσι. Έρχεται μια στιγμή [που καταλαβαίνεις ότι τίποτα δεν είναι το ίδιο. Είμαι 50 ετών», είπε. «Δεν μπορείς να πιέζεις τους πάντες να πάνε σε περιοδεία αν δεν το θέλουν».
Ακόμα κι αν τα άλλα μέλη συμφωνούσαν, η Mel B δεν είναι σίγουρη ότι θα άλλαζε γνώμη. Ωστόσο, είπε ότι έχει μεγάλο «σεβασμό και αγάπη» για τις συναδέλφους της, τις οποίες θεωρεί «οικογένεια».
«Δεν θα καθόμουν εδώ αν δεν ήμουν μέλος των Spice Girls», είπε. «Έχουν κάνει πολλά για μένα. Έχω ωραίες αναμνήσεις, αλλά δεν ξέρω αν θα ήθελα να ξαναβγώ στη σκηνή».

*Με πληροφορίες από: People / in.gr

Η Eurovision 2026 μπορεί να μην έφερε την Ελλάδα στην πρώτη θέση, όμως δύο Έλληνες καλλιτέχνες βρέθηκαν στο επίκεντρο της νίκης της Βουλγαρίαw, συμβάλλοντας καθοριστικά στην επιτυχία της συμμετοχής της με το τραγούδι «Bangaranga» της Dara.
​
Ο Δημήτρης Κοντόπουλος ήταν ένας από τους βασικούς δημιουργούς του τραγουδιού, ενώ η Βικτώρια Χαλκίτη συμμετείχε στα φωνητικά επί σκηνής, συμβάλλοντας στην τελική εικόνα της εμφάνισης.
Ο Δημήτρης Κοντόπουλος είναι εδώ και χρόνια από τους πιο αναγνωρίσιμους δημιουργούς της Eurovision, έχοντας υπογράψει συμμετοχές για την Ελλάδα και άλλες χώρες, με χαρακτηριστικά παραδείγματα το «This Is Our Night» και το «Last Dance», αλλά και επιτυχημένες συμμετοχές για άλλες αποστολές.

Το τραγούδι «Bangaranga» παρουσιάστηκε στον διαγωνισμό με έντονη σκηνική παρουσία και απέσπασε θετικά σχόλια για την ενέργεια και τη σκηνική απόδοση της Dara. Ο Κοντόπουλος έχει περιγράψει τον τίτλο ως μια «δική της λέξη» που, σύμφωνα με την καλλιτεχνική προσέγγιση, εκφράζει την απομάκρυνση από αρνητικά συναισθήματα.

Μετά τον τελικό, ο Έλληνας συνθέτης ανάρτησε στιγμές από τους πανηγυρισμούς, εκφράζοντας τη χαρά του για τη νίκη, ενώ m;ilhse για μια ιδιαίτερα δυνατή συνεργασία που δικαιώθηκε στη σκηνή.
Η επιτυχία της βουλγαρικής αποστολής σηματοδοτεί μία από τις πιο συζητημένες στιγμές της διοργάνωσης, με έντονο ελληνικό «άρωμα» πίσω από τη δημιουργία και την εκτέλεση του τραγουδιού που έφτασε στην κορυφή.

Η Βρετανία για τρίτη φορά από το 2020, βρέθηκε ξανά στον «πάτο» της Eurovision με τον Sam Battle, ή αλλιώς Look Mum No Computer, να παίρνει μόλις μόνο έναν βαθμό για το τραγούδι του «Eins, Zwei, Drei».
Να σημειωθεί πώς μόλις μία φορά κατάφερε να μπει στην πρώτη δεκάδα από το 2010.
Παρά την πρωτοτυπία και την ενέργεια της εμφάνισής του, οι τηλεθεατές και οι κριτές δεν βρήκαν κάτι ενδιαφέρον στο τραγούδι.
Κατά την προετοιμασία του διαγωνισμού, οι προσδοκίες για την εμφάνιση της Βρετανίας ήταν περιορισμένες.
Ο Sam Battle μπορεί να έδωσε τον καλύτερό του εαυτό, εμφανιζόμενος στη σκηνή με φωτεινή ροζ φόρμα εργασίας και τραγουδώντας για την απόφασή του να αφήσει τη δουλειά του στο γραφείο για να ταξιδέψει στη Γερμανία και να μετρήσει μέχρι το τρία αλλά δεν έπεισε ούτε με την ερμηνεία αλλά ούτε και με το μήνυμα που ήθελε να περάσει. Όπως σχολίασε και ο Graham Norton, «ήταν ένα μεγάλο ρίσκο».
Το BBC αυτή τη φορά αποφάσισε να ακολουθήσει μια πιο τολμηρή στρατηγική σε αντίθεση με προηγούμενες συμμετοχές της Βρετανίας, που συχνά ήταν προσεγμένες, αλλά αδιάφορες.
Ο Adrian Bradley του podcast Euro Trip δήλωσε: «Πρέπει να επαινέσω το BBC για την τόλμη του. Πήρε ένα ρίσκο, κάτι που ίσως δεν θα αρέσει σε όλους, αλλά μπορεί κάποιοι να αποφασίσουν να το ψηφίσουν».
Ο Satoshi, που εκπροσώπησε τη Μολδαβία φέτος, συμφώνησε: «Η παραμόρφωση στη φωνή, τα synths που χρησιμοποιεί – όλα έχουν βρετανικό αποτύπωμα. Καταλαβαίνω ότι δεν είναι για όλους».
Ο ίδιος ο Sam είχε συνειδητοποιήσει τον κίνδυνο και είχε παραδεχθεί μιλώντας στο BBC News: «Αυτό που κάνουμε είναι Marmite – ή το αγαπάς ή το μισείς. Πίστευα ότι υπήρχε χώρος για το είδος μας».
Ωστόσο, η ευρωπαϊκή αντίδραση δεν ήταν αυτή που περίμεναν οι Άγγλοι. Οι κριτές έδωσαν μόλις έναν βαθμό, ενώ το κοινό μηδέν. Ο Ιταλός δημοσιογράφος Filippo Baglini σχολίασε:
«Η Βρετανία είναι κορυφαία στη μουσική παγκοσμίως – έχει τους Beatles. Αυτό δεν είναι αρκετά καλό».
Αντίστοιχα, ο Thomas Tammegger, φαν του διαγωνισμού που ζει στη Δανία, τόνισε: «Το BBC το βλέπει σαν αστείο γεγονός και στέλνει συμμετοχές για γέλια, και ποτέ δεν πετυχαίνουν. Όταν κάνουν πραγματική προσπάθεια, όπως με τον Sam Ryder, το αποτέλεσμα είναι δεύτερη θέση».

Πήραν «φωτιά» τα social από τα αρνητικά σχόλια
Στο X, οι χρήστες δεν έχασαν την ευκαιρία να σχολιάσουν την αποτυχία της Βρετανίας, κάποιοι με το γνωστό βρετανικό χιούμορ και κάποιοι με απογοήτευση.

Πολύ εύστοχα κάποιος έγραψε: «Sam lost the battle» (Ο Σαμ έχασε τη μάχα) κάνοντας λογοπαίγνιο με το επώνυμό του ενώ ένας άλλος λέει: «Η Βρετανία ξανά τελευταία (ΠΑΛΙ) με 1 βαθμό αντί για τα συνήθη μηδέν είναι ακόμα πιο αστείο για μένα».
Άλλοι επέκριναν τη στρατηγική της χώρας: «Η Βρετανία ξανά τελευταία. Ήρθε η ώρα να σταματήσουν τα αστεία και να επιστρέψουν σε ‘σοβαρά’ τραγούδια».

Ορισμένοι ήταν πιο αιχμηροί: «Σοβαρά, γιατί τον στείλαμε ως συμμετοχή; Όποιος έχει αυτιά ήξερε ότι θα έρθει τελευταίος». Κάποιοι δεν μάσησαν τα λόγια τους: «Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, ακόμα κι αν μπορούσα, δεν θα έδινα ούτε έναν βαθμό στη Βρετανία».

Υπήρξαν και παρατηρήσεις για την κοινοτική ψηφοφορία: «Φυσικά! Η Βρετανία και η Γερμανία παίρνουν μηδέν από το κοινό όπως πάντα. Πραγματικά θρυλικό!».

Έξι φορές στην ιστορία του θεσμού που η Βρετανία τερματίζει τελευταία
Το αποτέλεσμα αυτό σημειώνει την έκτη φορά που η Βρετανία τερματίζει τελευταία στην ιστορία του διαγωνισμού και τη δεύτερη φορά της δεκαετίας του 2020, μετά τον James Newman με το «Embers» το 2021.
Οι Years and Years με τον frontman Όλι Άλεξάντερ και το γκρουπ Remember Monday είχαν επίσης μηδενικούς βαθμούς από το κοινό τα έτη 2024 και 2025 αντίστοιχα.
Προηγούμενοι συμμετέχοντες που τερμάτισαν τελευταίοι ήταν οι Jemini το 2003, ο Andy Abraham το 2008 και ο Josh Dubovie το 2010.
Το σύνθημα του διαγωνισμού, «United by Music», φέτος απέχει πολύ από την πραγματικότητα, καθώς οι βρετανικές συμμετοχές συνεχίζουν να δυσκολεύονται να κερδίσουν την ευρωπαϊκή αποδοχή.

Η Eurovision 2026 μπαίνει στην τελική της ευθεία και λίγες ώρες μας χωρίζουν από τον Μεγάλο Τελικό, ο οποίος θα μεταδοθεί απόψε στις 22:00.

Συνολικά 25 χώρες θα δώσουν το «παρών», διεκδικώντας το πολυπόθητο τρόπαιο.

Ποια ώρα θα εμφανιστούν Ελλάδα και Κύπρος
Η Ελλάδα θα εμφανιστεί 6η στη σειρά, άρα θα δούμε τον Akylas στις οθόνες μας περίπου στις 22:30 ώρα Ελλάδας. Η Κύπρος με την Antigoni Buxton και το «JALLA» θα ανέβει στη σκηνή στην 21η θέση.
Ο Akylas συνεχίζει να καταγράφει εντυπωσιακή δυναμική στα social media και έχει έντονη παρουσία σε YouTube, Tik Tok και Instagram, γεγονός το οποίο ενισχύει ακόμη περισσότερο το θετικό κλίμα γύρω από την ελληνική συμμετοχή.
​
Αναλυτικά η σειρά με την οποία θα εμφανιστούν οι χώρες
Ισπανία, Ιρλανδία, Ισλανδία, Ολλανδία και Σλοβενία. ανακοίνωσαν την αποχώρησή τους, εκφράζοντας τη διαφωνία τους με τη συμμετοχή του Ισραήλ. Οι χώρες που θα εμφανιστούν είναι οι εξής:
Δανία: Søren Torpegaard Lund – Før Vi Går Hjem
Γερμανία: Sarah Engels – Fire
Ισραήλ: Noam Bettan – Michelle
Βέλγιο: ESSYLA – Dancing on the Ice
Αλβανία: Alis – Nân
Ελλάδα: Akylas – Ferto
Ουκρανία: LELÉKA – Ridnym
Αυστραλία: Delta Goodrem – Eclipse
Σερβία: LAVINA – Kraj Mene
Μάλτα: AIDAN – Bella
Τσεχία: Daniel Zizka – CROSSROADS
Βουλγαρία: DARA – Bangaranga
Κροατία: LELEK – Andromeda
Ηνωμένο Βασίλειο: LOOK MUM NO COMPUTER – Eins, Zwei, Drei
Γαλλία: Monroe – Regarde !
Μολδαβία: Satoshi – Viva, Moldova!
Φινλανδία: Linda Lampenius x Pete Parkkonen – Liekinheitin
Πολωνία: ALICJA – Pray
Λιθουανία: Lion Ceccah – Sólo Quiero Más
Σουηδία: FELICIA – My System
Κύπρος: Antigoni – JALLA
Ιταλία: Sal Da Vinci – Per Sempre Sì
Νορβηγία: JONAS LOVV – YA YA YA
Ρουμανία: Alexandra Căpitănescu – Choke Me
Αυστρία: COSMÓ – Tanzschein

Πώς μπορείτε να ψηφίσετε;
Η ψηφοφορία για τον Μεγάλο Τελικό της Eurovision 2026 στη Βιέννη πραγματοποιείται τηλεφωνικά, μέσω SMS, από την επίσημη εφαρμογή (Eurovision App) και διαδικτυακά στο esc.vote.
Φέτος, οι τηλεθεατές μπορούν να ψηφίζουν από τη στιγμή που θα ξεκινήσει η παρουσίαση του πρώτου τραγουδιού στη σκηνή.
Οι ψήφοι του «Rest of the World» υπολογίζονται συνολικά ως η ψήφος μίας επιπλέον χώρας (σαν να ήταν ένα έξτρα group κριτικής επιτροπής/κοινού), δίνοντας έτσι φωνή στους Eurofans παγκοσμίως και επηρεάζοντας άμεσα την ανάδειξη του τελικού νικητή του 70ου Διαγωνισμού Τραγουδιού.

Ποιοι καλλιτέχνες θα εμφανιστούν στο show
O Alexander Rybak, η Erika Vikman, ο Kristian Kostov, οι Lordi, ο Max Mutzke, η Ruslana και η εκρηκτική Verka Serduchka, θα χαρίσουν μουσικές στιγμές στη βραδιά.
Το πρόγραμμα θα εμπλουτιστεί και με εμφανίσεις όπως εκείνη του εμβληματικού Parov Stelar, αλλά και του JJ, ο οποίος θα παρουσιάσει για πρώτη φορά το νέο του τραγούδι στο κοινό της Eurovision.

Με πληροφοριες απο in.gr / ​Μαρία Κωνσταντοπούλου

Είναι μια άτυπη αλλά πολύ αγαπημένη γιορτή που έχει καθιερωθεί σε πολλές χώρες (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα) για να τιμήσει τον επαγγελματισμό, την υπομονή και την πολύτιμη προσφορά των ανθρώπων της εστίασης.
​

Είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να δείξετε την εκτίμησή σας στον άνθρωπο που σας εξυπηρετεί με ένα γενναιόδωρο φιλοδώρημα ή ένα ζεστό «ευχαριστώ», αναγνωρίζουν τα ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα που μποϊκοτάρουν τον αυριανό τελικό της Eurovision με αφορμή τη συμμετοχή του Ισραήλ θα προσφέρουν αντ’ αυτού στους τηλεθεατές τους μια επανάληψη της σειράς «Father Ted», ένα εναλλακτικό μουσικό σόου με τον Ισπανό τραγουδιστή Ραφαέλ ή ντοκιμαντέρ για τη Γάζα.

Ποιες χώρες δεν θα συμμετάσχουν
Ο διαγωνισμός τραγουδιού που συγκέντρωσε 166 εκατ. τηλεθεατές το 2025 βρίσκεται σε κρίση λόγω της σύγκρουσης του Ισραήλ στη Γάζα, με τα ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα στην Ιρλανδία, την Ισπανία, την Ολλανδία, τη Σλοβενία και την Ισλανδία να μην συμμετέχουν φέτος σε αυτόν.
Ο διαγωνιζόμενος από το Ισραήλ Νόαμ Μπετάν δήλωσε ότι έγινε δεκτός με γιουχαΐσματα από φιλοπαλαιστίνιους διαδηλωτές όταν τραγουδούσε στον ημιτελικό την Τρίτης στη Βιέννη, που φιλοξενεί τη φετινή διοργάνωση.
Οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς που λαμβάνουν μέρος καταβάλλουν τέλη συμμετοχής, επιλέγουν διαγωνιζόμενο από τη χώρα τους και μεταδίδουν την ψηφοφορία για τον διαγωνισμό, που συνήθως είναι μια γιορτή της μουσικής ποπ και της πoλυπολιτισμικότητας της Ευρώπης και τώρα βρίσκεται στον 70ο του χρόνο.

Τι θα προβάλλει η Ιρλανδία
Το ιρλανδικό ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο RTE ανακοίνωσε ότι αντ’ αυτού θα μεταδώσει ένα επεισόδιο από την κωμική σειρά της δεκαετίας του 1990 «Father Ted» στην οποία ένας κακότυχος καθολικός ιερέας και ένας συνάδελφός του επιλέγονται για να εκπροσωπήσουν στην Ιρλανδία στη Eurovision με σκοπό να διασφαλιστεί ότι η χώρα δεν θα κερδίσει ξανά και δεν θα αναγκαστεί να επωμιστεί το κόστος της διοργάνωσης της εκδήλωσης.
Η Ιρλανδία κέρδισε τον διαγωνισμό τέσσερις φορές τη δεκαετία του 1990.
Η απόφαση του RTE να μεταδώσει το επεισόδιο επικρίθηκε σφοδρά από έναν από τους δημιουργούς της σειράς.
Ο Γκράχαμ Λίνεχαμ, επικριτής της φιλοπαλαιστινιακής στάσης της Ιρλανδίας, δήλωσε μέσω Χ ότι του προκαλεί αποστροφή ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείται το επεισόδιο και κατηγόρησε το RTE για αντισημιτισμό. Εκπρόσωπος του RTE αρνήθηκε να σχολιάσει τις δηλώσεις αυτές.
Οι περισσότεροι φαν της Eurovision στην Ιρλανδία θα μπορούν, ωστόσο, να παρακολουθήσουν τον διαγωνισμό στο δίκτυο του BBC, καθώς τα βρετανικά τηλεοπτικά κανάλια είναι ευρέως διαθέσιμα στη χώρα.

Εναλλακτικά τηλεοπτικά προγράμματα
Οι τηλεθεατές στην Ισπανία θα μπορούν να παρακολουθήσουν ένα εναλλακτικό σόου με Ισπανούς μουσικούς όπως οι πρώην φιναλίστ της Eurovision Σανέλ και Ραφαέλ.
Η διευθύντρια περιεχομένου του κρατικού ραδιοτηλεοπτικού δικτύου TVE Άνα Μαρία Μπόρδας δήλωσε ότι το πρόγραμμα θα έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς θα μεταδοθεί ανήμερα της Διεθνούς Ημέρας του ΟΗΕ για την Ειρηνική Συμβίωση.

Το σλοβενικό δίκτυο RTV θα μεταδώσει σειρά ντοκιμαντέρ για τη σύγκρουση στη Γάζα με τίτλο «Φωνές της Παλαιστίνης», δήλωσε η Νατάλια Γκόρτσακ, πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου.
Η Ολλανδία και η Ισλανδία θα μεταδώσουν τον διαγωνισμό παρόλο που αρνήθηκαν να συμμετάσχουν.
«Θα το μεταδώσουμε με ισλανδικό σχολιασμό. Συνεχίζει να είναι δημοφιλές πρόγραμμα στην Ισλανδία, και μεταδίδεται εδώ για πολύ καιρό, και όταν συμμετέχουμε και όταν όχι», δήλωσε εκπρόσωπος του ισλανδικού ραδιοτηλεοπτικού δικτύου RUV.
Το ολλανδικό δίκτυο δήλωσε ότι είναι καθήκον του να καταστήσει σημαντικά γεγονότα διαθέσιμα στο ευρύ τηλεοπτικό κοινό. Κάποιοι έχουν δηλώσει ότι η απόφαση να μεταδοθεί το σόου υπονομεύει το μποϊκοτάζ.

Οι διαδηλώσεις αντίδρασης
Ακόμα και σε χώρες που συμμετέχουν, αυτοί που είναι αντίθετοι στην παρουσία του Ισραήλ πραγματοποιούν τις δικές τους διαδηλώσεις.
Στο Βέλγιο, οι διοργανωτές ενός εναλλακτικού φεστιβάλ που μαγνητοσκοπήθηκε αυτή την εβδομάδα ενθαρρύνουν τον κόσμο να δει τη δική τους εκδήλωση αντί της Eurovision.
Το βελγικό ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο δήλωσε ότι τα ποσοστά τηλεθέασης για τους ημιτελικούς της Eurovision ήταν μειωμένα κατά το ήμισυ σε σχέση με πέρυσι, κάτι που απέδωσαν εν μέρει στη συμμετοχή του Ισραήλ.
Η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση, που διοργανώνει την εκδήλωση, δεν έχει σχολιάσει άμεσα το μποϊκοτάζ αλλά έχει τονίσει ότι σκοπός του διαγωνισμού είναι να μην έχει πολιτικό χαρακτήρα.τας τις απαιτητικές και πολύωρες συνθήκες της δουλειάς του.

​in.gr 

Η Samsung βρίσκεται αντιμέτωπη με δικαστική διαμάχη 15.000.000 δολαρίων, καθώς η ποπ σταρ Ντούα Λίπα την κατηγορεί για μη εξουσιοδοτημένη χρήση της εικόνας της σε εμπορική καμπάνια τηλεοράσεων στις ΗΠΑ.
​
Σύμφωνα με δημοσίευμα του Variety, η τραγουδίστρια κατέθεσε αγωγή ύψους 15 εκατομμυρίων δολαρίων, υποστηρίζοντας ότι φωτογραφία της εμφανίστηκε σε συσκευασίες τηλεοράσεων της εταιρείας από το 2024, δημιουργώντας την εντύπωση πως στηρίζει επίσημα τα προϊόντα της Samsung.
Η ίδια αναφέρει ότι δεν είχε ενημερωθεί ούτε είχε εγκρίνει τη χρήση της εικόνας της, επισημαίνοντας πως δεν θα συμμετείχε σε αντίστοιχη προωθητική ενέργεια.
Στο δικόγραφο γίνεται λόγος για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων, εκμετάλλευση του δικαιώματος δημοσιότητας και παραπλανητική εμπορική πρακτική.
Η επίμαχη φωτογραφία φέρεται να τραβήχτηκε στα παρασκήνια του Austin City Limits Festival, με τη Ντούα Λίπα να διατηρεί τα δικαιώματα χρήσης της.

Παράλληλα, η πλευρά της τραγουδίστριας υποστηρίζει ότι η εταιρεία αγνόησε αιτήματα για απόσυρση της εικόνας, ενώ συμπεριλαμβάνονται και αναρτήσεις χρηστών στα social media που -σύμφωνα με την αγωγή- αποδεικνύουν ότι η παρουσία της επηρέασε αγοραστικές αποφάσεις καταναλωτών.
Η υπόθεση εξετάζεται από δικαστήριο της Καλιφόρνιας, χωρίς μέχρι στιγμής να υπάρχει επίσημη απάντηση από τη Samsung.

Ένας εργαζόμενος έχασε τη ζωή του στο Ρίο ντε Τζανέιρο, σε δυστύχημα κατά τη διάρκεια εγκατάστασης σκηνής όπου προγραμματίζεται συναυλία με τη διάσημη Κολομβιανή τραγουδίστρια Σακίρα, γνωστοποίησαν οι αρχές και οι οργανωτές.

Για πάνω από δύο εβδομάδες, εργάτες στήνουν μία μεγάλη σκηνή στην άμμο της διάσημης παραλίας Κοπακαμπάνα, όπου το Σάββατο (2 Μαϊου) αναμένεται να συρρεύσει πλήθος κόσμου, αποτελούμενο από Βραζιλιάνους και ξένους τουρίστες.

Ο άνδρας παγιδεύτηκε και τα πόδια του συνθλίφτηκαν σε «σύστημα ανύψωσης» προτού τον απεγκλωβίσουν άλλοι παρόντες, σύμφωνα με το πυροσβεστικό σώμα της βραζιλιάνικης πόλης.
​
Διακομίστηκε με ασθενοφόρο σε νοσοκομείο, όπου όμως υπέκυψε στα τραύματά του.
Σύμφωνα με το Reuters , η ομάδα επιβεβαίωσε ότι ο άνδρας εργαζόταν στην συναρμολόγηση μιας σκηνής για τη συναυλία με τη Σακίρα. Ο αυτόπτης μάρτυρας Αντόνιο Μάρκος Φερέιρα ντος Σάντος, 51 ετών, ο οποίος βρισκόταν στην παραλία εκείνη την ώρα, δήλωσε στο πρακτορείο ειδήσεων AFP ότι «από το πουθενά είδε ανθρώπους να τρέχουν. Και όταν κοιτάξαμε, η κατασκευή ήταν στο έδαφος».
Λίγες ημέρες πριν, στις 13 Απριλίου, η αστυνομία εντόπισε και απομάκρυνε «εκρηκτικό μηχανισμό» από τον χώρο περιπάτου στην Κοπακαμπάνα. Σύμφωνα με τοπικά μέσα ενημέρωσης, επρόκειτο για χειροβομβίδα κρότου-λάμψης, ένα μη θανατηφόρο όπλο αποτροπής που προκαλεί προσωρινό αποπροσανατολισμό.
Ο δήμος του Ρίο αναμένει περίπου 3,5 εκατομμύρια τουρίστες την περίοδο του φθινοπώρου του νότιου ημισφαιρίου (Μάρτιος-Ιούνιος). Σύμφωνα με τον δημοτικό οργανισμό τουρισμού Riotur, 2,1 εκατομμύρια θεατές παρακολούθησαν πέρυσι τη δωρεάν συναυλία της Λέιντι Γκάγκα, ενώ περίπου 1,6 εκατομμύριο άτομα είχαν παρευρεθεί στη συναυλία της Μαντόνα το 2024.

Η Μαντόνα θα κυκλοφορήσει σύντομα το «Confessions II», τη συνέχεια του άλμπουμ της «Confessions on a Dancefloor» του 2005, οπότε και έκανε τη θριαμβευτική της επιστροφή στο Coachella κατά τη διάρκεια της εμφάνισης της Σαμπρίνα Κάρπεντερ ως headliner.

Την Παρασκευή 17 Απριλίου, η 67χρονη Μαντόνα εμφανίστηκε απροειδοποίητα, ως έκπληξη, στη σκηνή κατά τη διάρκεια της μετάβασης στο τραγούδι «Juno» της Κάρπεντερ, πριν οι δύο μαζί ερμηνεύσουν τις επιτυχίες της Μαντόνα «Vogue» και «Like a Prayer».
Coachella/Youtube

Ακόμα πιο συναρπαστικό
Στη συνέχεια, τραγούδησαν το «I Feel So Free», το πρώτο single από το επερχόμενο άλμπουμ της Μαντόνα «Confessions II», τη συνέχεια του επιτυχημένου άλμπουμ της «Confessions on a Dancefloor» του 2005.
«Λοιπόν, πριν από 20 χρόνια σήμερα, εμφανίστηκα στο Coachella. Ήμουν στη σκηνή και ήταν η πρώτη φορά που ερμήνευσα το πρώτο Confessions on a Dance Floor στην Αμερική», είπε η Μαντόνα.
«Ήταν τόσο συναρπαστικό, και είναι ακόμα πιο συναρπαστικό που επέστρεψα. Είναι μια στιγμή που κλείνει ένας κύκλος, καταλαβαίνετε; Είναι πολύ σημαντική αυτή η στιγμή για μένα».

Ασορτί μέσα στις δαντέλες τους
Η Μαντόνα βρέθηκε για τελευταία φορά στο Coachella το 2015 κατά τη διάρκεια της headlining εμφάνισης του Drake.
Κατά τη διάρκεια της εμφάνισής της με τη Μαντόνα, η Κάρπεντερ, 26 ετών, φορούσε ένα λευκό στράπλες κορμάκι με φιόγκο στο στήθος και δαντέλα, το οποίο συνδύασε με κρεμαστά σκουλαρίκια και λευκές γόβες τύπου Mary Jane.
Η Μαντόνα, από την άλλη, επέλεξε ένα σικλαμέν κορσέ και μια καμιζόλα με δαντελένια τελειώματα, μαζί με ασορτί γάντια και καλσόν, τα οποία συνδύασε με μπότες μέχρι το γόνατο και γυαλιά ηλίου τύπου Y2K.
Κάποια στιγμή, η Μαντόνα πέταξε ένα αστείο για το ύψος της Κάρπεντερ, επισημαίνοντας ότι βρέθηκε στη σκηνή με κάποια «πιο κοντή» από αυτήν

in.gr

Η πορεία της Μαρινέλλας στο ελληνικό τραγούδι αποτυπώνεται μέσα από έναν εκτενή κατάλογο δίσκων και τραγουδιών που την καθιέρωσαν στο ελληνικό μουσικό στερέωμα.
​
Η καριέρα της, από τα πρώτα της βήματα έως και τα τελευταία χρόνια της ζωής της, χαρακτηρίζεται από συνεχή ανανέωση – τόσο στο ρεπερτόριο όσο και στη φωνή και την παρουσία της. Κοσμοπολίτισσα του τραγουδιού, η Μαρινέλλα δεν περιορίστηκε σε ένα είδος, αλλά ταξίδεψε από το λαϊκό στο ηλεκτρικό τραγούδι, ακόμα και στη ντίσκο, όπως καταγράφεται στο άλμπουμ «Σήμερα».

Ο μουσικολόγος, Λάμπρος Λιάβας την έχει συγκρίνει με θρυλικές μορφές όπως η Σοφία Βέμπο, η Εσκενάζυ και η Νίνου, τονίζοντας την ικανότητά της να ενσωματώνει διαφορετικά μουσικά ύφη. Η Μαρινέλλα ξεκίνησε σε μικρή ηλικία με τραγούδια όπως το «Μαλαγκένια» και το «Ο άνθρωπός μου», ενώ η καριέρα της περιλαμβάνει συνεργασίες με κορυφαίους συνθέτες και τραγουδιστές όπως Στέλιος Καζαντζίδης, Γιώργος Ζαμπέτας, Γιώργος Χατζηνάσιος και Άκης Πάνου.
«Σταλιά – Σταλιά» (1969)

Το πρώτο προσωπικό άλμπουμ της Μαρινέλλας μετά τη συνεργασία της με τον Σ.Καζαντζίδη, κυκλοφόρησε σε δίσκο βινυλίου 33 στροφών και περιλάμβανε επιτυχίες όπως «Σταλιά – σταλιά», «Οι άντρες δεν κλαίνε», «Ποιος είν’ αυτός», «Άμα δείτε το φεγγάρι» και «Άνοιξε πέτρα». Ο δίσκος αποτέλεσε το διαβατήριο για τη σόλο καριέρα της.

«Ρεσιτάλ» (1976)
Σημαντικό ορόσημο στην καριέρα της, με εμφανίσεις στις μπουάτ της Πλάκας και συνεργασία με τον Κώστα Χατζή. Το άλμπουμ περιλαμβάνει τραγούδια όπως «Κι ύστερα», «Σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει», «Η αγάπη όλα τα υπομένει» και «Τρελός ή παλικάρι», ενώ ηχογραφήθηκε ζωντανά στη μπουάτ «Σκορπιός» με κινητό στούντιο.

«Τα λόγια είναι περιττά» (1974)
Ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια της, συνώνυμο του έρωτα και της προσωπικής της ζωής, με στίχους του Μίμη Θειόπουλου και μουσική του Τόλη Βοσκόπουλου.

«Σήμερα»
Στο απόγειο της καριέρας της, η Μαρινέλλα συνεργάζεται ξανά με τον Γιώργο Χατζηνάσιο σε ένα άλμπουμ που περιλαμβάνει από μπαλάντες έως λαϊκά, και ντίσκο κομμάτια όπως «Να παίζει το τρανζίστορ», «Έχεις λίγα χρόνια», «Παιδί απ’ την Ανάβυσσο» και «Σήμερα».
«Μαρινέλλα» (1980)

Το ομώνυμο άλμπουμ της δεκαετίας του ’80 σημείωσε τεράστια επιτυχία, ξεπερνώντας τα 500.000 αντίτυπα, με τραγούδια όπως «Αργεί να ξημερώσει», «Καρδούλα μου δε σε μαλώνω», «Τα μεσάνυχτα», «Εγώ θα πάρω καπετάνιο», «Μήπως είναι έρωτας», «Καληνύχτα», «Για ‘σένανε μπορώ» και «Αγέρας ήσουν».

«Τολμώ» (1988)
Άλμπουμ που περιλαμβάνει προκλητικές και πρωτότυπες ερμηνείες, με μουσική Αλέξη Παπαδημητρίου και στίχους Εύης Δρούτσα, που πούλησε πάνω από 50.000 αντίτυπα.

«Άμμος ήτανε»
Με τη συνεργασία του Νίκου Αντύπα και τους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου, η Μαρινέλλα αναμειγνύει ηλεκτρικό ήχο με λαϊκό ύφος, παρουσιάζοντας κομμάτια όπως «Μεσημέρι», «Γυάλινη καρδιά – Άμμος ήτανε», «Αχ να ξυπνούσα», «Το λουλούδι», «Μεσοτοιχία» και «Να λέει το όνομά σου».

Η είδηση του θανάτου της προκάλεσε τεράστια θλίψη στον ελληνικό καλλιτεχνικό χώρο.

Σημειώνεται πως πριν μερικούς μήνες είχε υποστεί βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο πάνω στη σκηνή στο Ηρώδειο.
Όλα έγιναν το βράδυ της Τετάρτης (25/09/24) στο κατάμεστο από κόσμο Ηρώδειο. Η συναυλία της Μαρινέλλας είχε ξεκινήσει και ερμήνευε το τρίτο τραγούδι, το «Εγώ κι εσύ». Ξαφνικά σωριάστηκε στη σκηνή «παγώνοντας» και όλη την Ελλάδα.
Μετά από 4 μήνες νοσηλείας, στις 21 Ιανουαρίου του 2025, πήρε εξιτήριο απο το νοσοκομείο και απο τότε βρισκόταν στο σπίτι της.
Η σπουδαία ερμηνεύτρια, σύμφωνα με πληροφορίες, άφησε την τελευταία της πνοή στο σπίτι της.
Τον θάνατό της ανακοίνωσε η οικογένειά της.
«Με βαθιά θλίψη σας ανακοινώνουμε την απώλεια της Μαρινέλλας, αγαπημένης μας μητέρας και γιαγιάς, η οποία κατέληξε στο σπίτι της, σήμερα 28 Μαρτίου 2026 στις 18:00».
Ποια ήταν η Μαρινέλλα
Η Μαρινέλλα, η σπουδαία Ελληνίδα τραγουδίστρια, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 19 Μαΐου 1938.
Σε ηλικία 17 ετών εντάχθηκε στον θίασο της Μαίρης Λωράνς, περιοδεύοντας σε όλη την Ελλάδα ως ηθοποιός. Μαζί της βρίσκονταν τότε νέοι ηθοποιοί όπως ο Κώστας Βουτσάς, η Μάρθα Καραγιάννη, η Σόνια Δήμου και ο Γιάννης Τζαννετάκος, ενώ η χορεύτρια Ντέπυ Φιλοσόφου ολοκλήρωνε την ομάδα. Ένα βράδυ, όταν η τραγουδίστρια του θιάσου αρρώστησε, η Μαρινέλλα, που γνώριζε όλα τα τραγούδια απ’ έξω, την αντικατέστησε, ερμηνεύοντας μεταξύ άλλων το «Ο άνθρωπός μου» της Σοφίας Βέμπο και το γερμανικό «Μαλαγκένια» της Κατοχής.

Το 1957 η Μαρινέλλα ξεκίνησε μια συνεργασία και προσωπική σχέση με τον Στέλιο Καζαντζίδη. Η γνωριμία τους έγινε μέσα από κοινή παρέα και κοινά ενδιαφέροντα, όπως η θάλασσα και το ψάρεμα. Μαζί γνώρισαν τεράστια επιτυχία, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, ερμηνεύοντας ντουέτα που παραμένουν αξεπέραστα μέχρι σήμερα. Το 1960 εμφανίστηκαν μαζί για πρώτη φορά στον ελληνικό κινηματογράφο και συμμετείχαν σε δέκα ταινίες που άφησαν εποχή.
Η Μαρινέλλα, όμως, δεν περιορίστηκε στο λαϊκό τραγούδι των δεκαετιών ’50 και ’60.
Στη δεκαετία του ’70 παντρεύτηκε τον Τόλη Βοσκόπουλο, με τον οποίο συνεργάστηκε δισκογραφικά και σκηνικά, αφήνοντας εποχή με κοινές εμφανίσεις και δίσκους, όπως τα Μαρινέλλα & Βοσκόπουλος και Εγώ κι εσύ. Ο γάμος τους διήρκησε μέχρι το 1981. Παράλληλα, συνεργάστηκε με κορυφαίους Έλληνες καλλιτέχνες, όπως ο Γιώργος Νταλάρας, ο Μανώλης Χιώτης, ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Χρήστος Νικολόπουλος.
Στον κινηματογράφο, η Μαρινέλλα ξεχώρισε από το 1968 με την ταινία Γοργόνες και Μάγκες, όπου ερμήνευσε ζωντανά το «Άνοιξε πέτρα», τραγούδι που έγραψε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος για εκείνη, ενώ είχε τραγουδήσει και το «Σταλιά-σταλιά» στην ταινία Ο πιο καλός μαθητής. Το ίδιο έτος συμμετείχε και σε διεθνή φεστιβάλ, όπως στο Ρίο ντε Τζανέιρο, αποσπώντας βραβεία για την καλλιτεχνική της παρουσία.
Η προσωπική της ζωή σημάδεψε την εποχή, καθώς έγινε ανύπαντρη μητέρα της μοναχοκόρης της, Τζωρτίνας (Γεωργία-Χριστίνα) Σερπιέρη, από τη σχέση της με τον πρωταθλητή ιππασίας, Φρέντυ Σερπιέρη.
Με περισσότερους από 60 δίσκους στην καριέρα της, η Μαρινέλλα έχει αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ελληνική μουσική παράδοση.

Αφού επέστρεψε στη σκηνή ερμηνεύοντας το «Hymne A L’Amour» της Εντίθ Πιάφ στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, η Σελίν Ντιόν ετοιμάζεται να επιστρέψει και επισήμως στις καθιερωμένες συναυλίες της, σύμφωνα με το Variety.


Η είδηση, που μετέδωσε την Κυριακή, 23 Mαρτίου, η εφημερίδα La Presse, επιβεβαιώθηκε και επίσημα μια ημέρα αργότερα, μέσω μιας παιχνιδιάρικης καμπάνιας που παρουσίαζε αφίσες με τίτλους από εμβληματικά τραγούδια της Ντιόν, όπως το «Pour que tu m’aimes encore» και το «Power of Love», σε διάφορους δρόμους του Παρισιού.


Όσα γνωρίζουμε
Η Σελίν Ντιόν αναμένεται να δώσει μια σειρά συναυλιών στο Παρίσι, ξεκινώντας αυτό το φθινόπωρο στο Paris La Défense Arena.


Σύμφωνα με την εφημερίδα La Presse, η Ντιόν θα δώσει οχτώ συναυλίες τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο στην αρένα χωρητικότητας 40.000 θέσεων.
Όπως αναφέρει δε, η ιστοσελίδα του Paris La Défense Arena δεν έχει ανακοινώσει καμία παράσταση για την έναρξη της φθινοπωρινής σεζόν, κάτι που αποτελεί σαφή ένδειξη ότι ετοιμάζεται κάποια μυστική μουσική εκδήλωση.


Ωστόσο, μια δημόσια ανακοίνωση σχετικά με αυτή τη σύντομη παραμονή της Σελίν Ντιόν στη γαλλική πρωτεύουσα αναμένεται πολύ σύντομα, για να ξεκινήσει η πώληση των εισιτηρίων.


Η μεγάλη επιστροφή
Οι συναυλίες της Ντιόν στο Παρίσι είχαν αρχικά προγραμματιστεί για το 2020 στο Paris La Défense Arena, στο πλαίσιο της παγκόσμιας περιοδείας της «Courage World Tour», αλλά αναβλήθηκαν λόγω της πανδημίας και στη συνέχεια λόγω προβλημάτων υγείας της καλλιτέχνιδας.
Το 2022, στη Ντιόν διαγνώστηκε με σύνδρομο δύσκαμπτου ατόμου (SPS), μια σπάνια νευρολογική και αυτοάνοση διαταραχή που προκαλεί μυϊκή δυσκαμψία, περιορίζοντας την ικανότητα του ατόμου να περπατά και να τραγουδά.
Ο αγώνας της ενάντια σε αυτή την ασθένεια καταγράφηκε στο ντοκιμαντέρ του 2024 «I Am: Celine Dion», σε σκηνοθεσία της Άιριν Τέιλορ.
Η Ντιόν εμφανίστηκε επίσης πρόσφατα για ένα ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε στο γαλλικό κανάλι M6 σχετικά με τη δημιουργική της συνεργασία με τον παραγωγό Ζαν-Ζακ Γκολντμάν.
*Με πληροφορίες από: Variety

Ο Ντέιβιντ Γκλίμορ χρησιμοποίησε την κιθάρα στα άλμπουμ των Pink Floyd «The Dark Side of the Moon» το 1973, «Wish You Were Here» το 1975, «Animals» το 1977 και «The Wall» το 1979.

Η κιθάρα «Black Strat» των Pink Floyd, η οποία κάποτε άνηκε στον Ντέιβιντ Γκίλμορ, πωλήθηκε σε δημοπρασία του οίκου Christie’s στη Νέα Υόρκη την Πέμπτη 12 Μαρτίου, έναντι 14,55 εκατομμυρίων δολαρίων, σύμφωνα με την εφημερίδα New York Times.
Η πώληση, η οποία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της δημοπράτησης ολόκληρης της συλλογής του Αμερικανού δισεκατομμυριούχου Τζιμ Ίρσεϊ, ξεπέρασε σε τιμή την Martin D-18E του Κερτ Κομπέιν, η οποία άγγιξε τα 6 εκατομμύρια δολάρια το 2020.
Ο Γκλίμορ χρησιμοποίησε την κιθάρα στα άλμπουμ των Pink Floyd «The Dark Side of the Moon» το 1973, «Wish You Were Here» το 1975, «Animals» το 1977 και «The Wall» το 1979, σύμφωνα με τον οίκο Christies.
Powered by:
Ο σκοπός
Η κιθάρα αποκτήθηκε από τον Τζιμ Ίρσεϊ μέσω δημοπρασίας του οίκου Christie’s τον Ιούνιο του 2019 για σχεδόν 4 εκατομμύρια δολάρια. Εκείνη την εποχή, ο Ντέιβιντ Γκλίμορ μίλησε στο Rolling Stone για την πώληση του μουσικού όργανου.
«[Όλες μου] οι κιθάρες, μου έχουν προσφέρει πολλά», είπε στο περιοδικό. «Είναι φίλες μου. Μου έχουν δώσει τόνους μουσικής. Απλά πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να φύγουν και να υπηρετήσουν κάποιον άλλο».
«Εγώ μπορώ να την αποχωριστώ. Αυτή η πώληση σίγουρα θα ενδιαφέρει πολλούς ανθρώπους  που θα την δουν, και θα εκπληρώσει τον σκοπό της. Είναι μια υπέροχη κιθάρα», συνέχισε.
«Βρίσκεται [πίσω από] σχεδόν όλα τα άλμπουμ των Pink Floyd της δεκαετίας του ’70. Είναι σε τόσα πολλά κομμάτια, αλλά η Fender έχει φτιάξει αντίγραφα που πουλάει, και έχω δύο ή τρία από αυτά που είναι τέλεια», κατέληξε.

Η πολύτιμη συλλογή
Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του οίκου, τα αντικείμενα από την συλλογή του επιχειρηματία «αποτελούν πολιτιστικά κειμήλια που καταγράφουν μία από τις σημαντικότερες συλλογές αναμνηστικών αντικειμένων από τον χώρο της μουσικής, του κινηματογράφου και του αθλητισμού».
«Ένα μέρος των εσόδων από αυτές τις πωλήσεις θα διατεθεί σε φιλανθρωπικούς σκοπούς που υποστήριζε ο Τζιμ Ίρσεϊ κατά τη διάρκεια της ζωής του», συνεχίζει η ανακοίνωση.
Εκτός από την κιθάρα των Pink Floyd, τα μουσικά όργανα που παρουσιάζονται στη δημοπρασία ανήκαν επίσης σε μεγάλους καλλιτέχνες όπως ο Έρικ Κλάπτον, ο Μπομπ Ντίλαν, ο Τζέρι Γκαρσία, ο Έλτον Τζον, ο Τζόνι Κας, η Τζάνις Τζόπλιν και ο Μάιλς Ντέιβις.
​
*Με πληροφορίες από: People / in.gr

Ο Κώστας Τουρνάς, σε συνέντευξη που παραχώρησε, αποκάλυψε ποιο τραγούδι πρότεινε στον Γιώργο Μαρίνο αλλά εκείνος το απέρριψε.

Ανάμεσα σε άλλα, δε, ο δημοφιλής καλλιτέχνης αναφέρθηκε στη διαχρονικότητα των τραγουδιών του και σε εκείνο στο οποίο και έφερε μια αρχική αντίσταση η σύζυγος του.

Πιο συγκεκριμένα, ο Κώστας Τουρνάς σημείωσε χαρακτηριστικά «πως ο πρώτος άνθρωπος που άκουγε ένα τραγούδι που έγραφα ήταν η γυναίκα μου. Πάντα. Ήταν σίγουρη ότι δεν έπρεπε να πω τον “Αχιλλέα απ’ το Κάιρο” γιατί ήταν ένα δύσκολο τραγούδι θεματικά και πίστευε ότι πιθανόν να μην με ωφελεί.
​
Αν ακούσεις τον στίχο και τον προσέξεις λίγο, είναι ένα τραγούδι που στην ουσία φέρεται ενάντια σε οποιαδήποτε διαφορετικότητα ανθρώπινη. Αυτή η οποία είναι η αιτία από το να τσακωθούν δυο φίλοι έως να τσακωθούν δυο κράτη και να ξεσπάσει πόλεμος.

Το πρότεινα αυτό το τραγούδι στον Γιώργο Μαρίνο, να το πει στο πρόγραμμα που κάναμε τότε στη Μέδουσα. Μου είπε όμως… δεν έχει καμία δύναμη το τραγούδι να το πω εγώ όση δύναμη αποκτά να το πεις εσύ» πρόσθεσε, ακόμα, ο Κώστας Τουρνάς.