Μια μελέτη που εξέτασε τα στομάχια 778 καρχαριών-τίγρεων στη Νότια Αφρική αποκάλυψε την εντυπωσιακά μεγάλη ποικιλία της διατροφής τους.

Από τα δείγματα που αναλύθηκαν, τα 628 περιείχαν τροφή, με τους ερευνητές να εντοπίζουν συνολικά 192 διαφορετικά είδη.
​
Οι καρχαρίες-τίγρεις είναι γνωστοί για την ευκαιριακή διατροφική τους συμπεριφορά, καθώς μπορούν να καταναλώσουν σχεδόν οτιδήποτε βρεθεί στον δρόμο τους. Στα στομάχια τους εντοπίστηκαν γαρίδες, κοχύλια, χελώνες, θαλασσοπούλια και αφρικανικοί πιγκουίνοι, αλλά και τμήματα από φυσητήρες και καμπουροφάλαινες.

Ακόμη πιο ασυνήθιστα ήταν τα ευρήματα από τη στεριά. Οι ερευνητές εντόπισαν υπολείμματα από τυφλοπόντικες, ακανθόχοιρους και ένα είδος αντιλόπης του δάσους. Σε δύο καρχαρίες μήκους άνω των δύο μέτρων βρέθηκαν, μάλιστα, ανθρώπινα οστά.

Στα στομάχια υπήρχαν επίσης σκουπίδια, όπως πλαστικές σακούλες, τσιγάρα, προφυλακτικά και δερμάτινα αντικείμενα. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι τα χερσαία ζώα και τα απορρίμματα πιθανότατα κατέληξαν στη θάλασσα, παρασυρόμενα από πλημμύρες.
Η μελέτη αναδεικνύει τον ιδιαίτερο ρόλο του καρχαρία-τίγρη στο θαλάσσιο οικοσύστημα. Η ευρεία διατροφή του σημαίνει ότι επηρεάζει πολλαπλά επίπεδα της τροφικής αλυσίδας, καθιστώντας την κατανόηση της διατροφικής του οικολογίας σημαντική για την προστασία του είδους.

Όλοι έχουμε τα μέρη του σώματος που είναι απολύτως απαραίτητα, όπως η καρδιά, ο εγκέφαλος, οι πνεύμονες, τα νεφρά, το στομάχι, κ.λπ., αλλά έχουμε επίσης και μέρη του σώματος που είναι λίγο πολύ, άχρηστα.

Ας ρίξουμε μια ματιά σε μερικά μέρη του ανθρώπινου σώματος που εξυπηρετούν πολύ λίγο ή καθόλου σκοπό:

Το τρίτο βλέφαρο ή ημισελινοειδής πτυχή
Βρίσκεται δίπλα στον δακρυϊκό πόρο. Αν και δεν είναι απαραίτητο για την επιβίωση ή την όραση, δεν εξυπηρετεί κάποιο σκοπό. Κατά τη διάρκεια της κίνησης των ματιών, το εξασφαλίζει την αποστράγγιση των δακρύων και σαρώνει τα σωματίδια μακριά από το μάτι.
Το σημείο του Δαρβίνου
Σημείο του Δαρβίνου, είναι μια μικρή πτυχή, ένα εξόγκωμα του δέρματος που εμφανίζεται στο αυτί των ανθρώπων. Η προέλευσή του είναι ασαφείς, όμως, η έρευνα δείχνει ότι πρόκειται για ένα εξελικτικό υπογεννητικό υπόλειμμα που εμφανίζεται σε λίγους ανθρώπους και αποτελεί μια ανάμνηση ενός μεγάλου πτερύγιου που υπήρχε κάποτε στον άνθρωπο.
Τρίχες στο σώμα
Τα μαλλιά στο κεφάλι μας αποτελούν «μονώσει» της θερμότητας, τα φρύδια κατακρατούν τον ιδρώτα μακριά από τα μάτια μας, και οι τρίχες στο πρόσωπο του άντρα θα μπορούσαν να διαδραματίσουν ρόλο στη σεξουαλική έλξη, αλλά για πιο λόγο χρειαζόμαστε τις τρίχες στο σώμα μας;
Υνιορρινικό όργανο
Το «υνιορρινικό όργανο του Jacobson», όπως είναι αλλιώς γνωστός στην ιατρική κοινότητα είναι ένας αισθητήρας, ένα μικροσκοπικό βαθούλωμα μέσα στη μύτη μας. Περιγράφεται ως χημειοϋποδοχείς και χρησιμοποιείται για την ανίχνευση χημικών ουσιών, στην περίπτωση των ανθρώπων, φερομόνες.
Φρονιμίτες
Πέρα το ότι είναι αρκετά επώδυνη η αφαίρεσή τους, οι φρονιμίτες δεν έχουν καμία χρήση. Οι φρονιμίτες συμπεριλαμβάνονται στα λεγόμενα ‘υπολειμματικά’ όργανα, τα οποία σήμερα θεωρούνται να έχουν ελάχιστη ή καμία χρησιμότητα,
Ωτική μυς
Μια τριάδα μυώνων έδιναν στους προγονούς μας την ικανότητα να ουνούν τα αυτιά τους. Ως εξελιγμένα όντα, -ικανότητα που διατηρούν πολλά ζώα-αυτός ο μυς είναι πια περιττός.
Κόκκυγας
Η κύστη κόκκυγα ή δερμοειδής κύστη ή τριχοφωλεακό συρίγγιο ή κοκκυγικό συρίγγιο είναι μία πάθηση που αφορά σε μεγάλο ποσοστό του εφηβικού, νεανικού πληθυσμού. Πρόκειται για μια χρόνια φλεγμονή στην περιοχή του κόκκυγα. Είναι δηλαδή ότι απέμεινε από την ουρά…
Ορθωτήρας μυς της τρίχας
Είναι μικροσκοπικοί μύες που συνδέονται με τους θύλακες των τριχών μας μέσω των λείων μυϊκών ινών. Όταν αυτοί οι μύες συσπώνται προκαλούν την «ανατάραξη» των τριχών, κάτι που συνήθως αναφέρεται ως ανατρίχιασμα.
Σκωληκοειδής απόφυση
Είναι ένα μικρό τμήμα του παχέος εντέρου, υπό τύπον ενός μικρού κινητού σωληνίσκου (μήκους 8–12 cm), ο οποίος κρέμεται από το αρχικό τμήμα του παχέος εντέρου (κοντά στο σημείο συνδέσεως λεπτού και παχέος εντέρου).
Οι θηλές στους άντρες
Γιατί οι άνδρες έχουν θηλές ούτως ή άλλως; Όλα τα ανθρώπινα έμβρυα αναπτύσσουν θηλές, ακόμη και πριν από αποφασιστεί το φύλο αλλά δεν υπάρχει καμία περίπτωση να θηλάσουν.

Ήταν 23 Μαΐου 1964 όταν ο Jim Templeton, πυροσβέστης και ερασιτέχνης φωτογράφος από το Carlisle της Αγγλίας, βγήκε με την οικογένειά του για μια συνηθισμένη εκδρομή στην περιοχή Burgh Marsh, κοντά στο Solway Firth. Μαζί του βρίσκονταν η σύζυγός του Annie και οι κόρες τους. Ο Templeton ήθελε απλώς να τραβήξει μερικές φωτογραφίες της πεντάχρονης Elizabeth, η οποία φορούσε το καινούργιο της φόρεμα και πόζαρε στο γρασίδι κρατώντας λουλούδια.
Τράβηξε τρεις φωτογραφίες. Εκείνη τη στιγμή, σύμφωνα με όσα υποστήριζε μέχρι το τέλος της ζωής του, δεν παρατήρησε τίποτα ασυνήθιστο πίσω από το παιδί. Όταν όμως εμφανίστηκε το φιλμ, μία από τις εικόνες έκρυβε μια τεράστια έκπληξη. Ακριβώς πίσω από το κεφάλι της Elizabeth φαινόταν μια ψηλή λευκή φιγούρα που έμοιαζε να φορά διαστημική στολή και κράνος. Η εικόνα έμελλε να γίνει γνωστή σε ολόκληρο τον κόσμο ως η φωτογραφία του «Solway Firth Spaceman».
«Δεν υπήρχε κανείς εκεί»
Αυτό ήταν το στοιχείο που μετέτρεψε μια παράξενη φωτογραφία σε μυστήριο. Ο Templeton επέμενε ότι όταν πάτησε το κουμπί της φωτογραφικής μηχανής δεν είδε κανέναν να στέκεται πίσω από την κόρη του. Η περιοχή ήταν ανοιχτή και επίπεδη, γεγονός που έκανε ακόμη πιο περίεργη την ιδέα ότι ένας άνθρωπος θα μπορούσε να βρίσκεται τόσο κοντά χωρίς να γίνει αντιληπτός.
Η φωτογραφία εξετάστηκε και δεν προέκυψε ότι είχε προστεθεί εκ των υστέρων η φιγούρα ή ότι το αρνητικό είχε υποστεί την επεξεργασία που θα περίμενε κανείς σε μια απάτη. Αυτό όμως αποδείκνυε μόνο ότι η φιγούρα είχε καταγραφεί πράγματι από τη φωτογραφική μηχανή – όχι ότι επρόκειτο για κάποιο ανεξήγητο ον.
Η εικόνα δημοσιεύτηκε στον βρετανικό Τύπο και σύντομα έκανε τον γύρο του κόσμου. Ήταν άλλωστε η δεκαετία του 1960: ο Ψυχρός Πόλεμος βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, η κούρσα του Διαστήματος είχε συναρπάσει το κοινό και οι αναφορές για UFO τροφοδοτούσαν συνεχώς τη λαϊκή φαντασία. Μια λευκή φιγούρα που έμοιαζε με αστροναύτη ήταν σχεδόν καταδικασμένη να γίνει θρύλος.
Ο «αστροναύτης» που δεν έμοιαζε να πατά κανονικά στο έδαφος
Αν κοιτάξει κανείς τη φωτογραφία απομονωμένη, η εντύπωση είναι πράγματι εντυπωσιακή. Πάνω από τον ώμο της μικρής Elizabeth εμφανίζεται κάτι που μοιάζει με ανθρώπινο κορμό ντυμένο στα λευκά. Στο επάνω μέρος υπάρχει ένα σκούρο σημείο που εύκολα μπορεί να ερμηνευθεί ως τμήμα κράνους ή προσωπίδας.
Η περίεργη γωνία της λήψης κάνει τη φιγούρα να μοιάζει ακόμη πιο αφύσικη. Αυτό ήταν αρκετό για να εμφανιστούν με τα χρόνια θεωρίες για εξωγήινους, επισκέπτες από το μέλλον ή ακόμη και κάποιο ον που η ανθρώπινη όραση δεν αντιλήφθηκε αλλά κατάφερε να καταγράψει το φιλμ.
Υπήρχε όμως μια πολύ πιο γήινη υποψία.
Μήπως ο «αστροναύτης» ήταν η μητέρα του κοριτσιού;
Χρόνια αργότερα, ερευνητές εξέτασαν και άλλες φωτογραφίες που είχαν τραβηχτεί την ίδια ημέρα. Σε μία από αυτές φαίνεται η Annie Templeton, η μητέρα της Elizabeth, φορώντας ένα ανοιχτό γαλάζιο φόρεμα. Η συγκεκριμένη λεπτομέρεια οδήγησε σε μια εξαιρετικά απλή εξήγηση: η μυστηριώδης φιγούρα ενδέχεται να είναι η ίδια η Annie, φωτογραφημένη από πίσω.
A Dating Website With No Apps RequiredGoldenAgeSouls
Η ισχιαλγία δεν προκαλείται από κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου. Γνωρίστε τον πραγματικό ένοχο.Kinzeno RollerΟ ερευνητής David Clarke υποστήριξε ότι το ανοιχτόχρωμο φόρεμά της υπερεκτέθηκε εξαιτίας του έντονου φωτισμού και αποτυπώθηκε σχεδόν λευκό. Τα σκούρα μαλλιά της μπορούσαν, λόγω γωνίας και απώλειας λεπτομερειών, να δημιουργήσουν την εντύπωση κράνους. Αν μάλιστα η εικόνα περιστραφεί ώστε να διορθωθεί ο ορίζοντας, η στάση της φιγούρας αρχίζει να θυμίζει πολύ περισσότερο έναν άνθρωπο που στέκεται με την πλάτη προς τον φακό παρά έναν αστροναύτη.
Και γιατί ο πατέρας δεν την είδε;
Εδώ βρίσκεται ίσως η λεπτομέρεια που κάνει την εξήγηση ιδιαίτερα πειστική. Η φωτογραφική μηχανή που χρησιμοποιούσε ο Templeton είχε σκόπευτρο το οποίο δεν του έδειχνε ολόκληρη την περιοχή που τελικά κατέγραφε το φιλμ. Σύμφωνα με την ανάλυση του Clarke, ο φωτογράφος έβλεπε περίπου το 70% του τελικού κάδρου.
Η Annie θα μπορούσε επομένως να βρίσκεται στην άκρη του πραγματικού κάδρου αλλά εκτός του τμήματος που έβλεπε ο Templeton μέσα από το σκόπευτρο. Έτσι είναι απολύτως πιθανό ο ίδιος να έλεγε την αλήθεια όταν επέμενε ότι δεν είχε δει κανέναν πίσω από την κόρη του τη στιγμή που τράβηξε τη φωτογραφία.
Μια φωτογραφία που έγινε πιο μυστηριώδης από αυτό που πιθανότατα έδειχνε
Η υπόθεση απέκτησε με τα χρόνια και άλλες ιστορίες – από υποτιθέμενες επισκέψεις μυστηριωδών ανδρών μέχρι συνδέσεις με στρατιωτικές εγκαταστάσεις και UFO. Όσο περισσότερο κυκλοφορούσε η φωτογραφία τόσο περισσότερες λεπτομέρειες προστίθεντο στον θρύλο, πολλές από τις οποίες είναι δύσκολο να επαληθευτούν σήμερα.
Η πιθανότερη εξήγηση είναι τελικά πολύ λιγότερο εξωγήινη: μια γυναίκα με ανοιχτόχρωμο φόρεμα, γυρισμένη με την πλάτη στον φακό, την οποία ο φωτογράφος δεν μπορούσε να δει ολόκληρη μέσα από το σκόπευτρο. Η υπερέκθεση, η παράξενη γωνία και η ανθρώπινη τάση να αναγνωρίζουμε γνώριμα σχήματα έκαναν τα υπόλοιπα.
Κι όμως, περισσότερο από έξι δεκαετίες μετά, η φωτογραφία εξακολουθεί να κυκλοφορεί ως ένα από τα κλασικά «ανεξήγητα» στιγμιότυπα της εποχής των UFO. Ίσως επειδή, πριν μάθεις την πιθανή εξήγηση, είναι σχεδόν αδύνατο να κοιτάξεις πίσω από το κεφάλι της μικρής Elizabeth και να μη δεις έναν λευκοντυμένο αστροναύτη να στέκεται εκεί που κανείς δεν θυμόταν ότι υπήρχε άνθρωπος.

Eίναι συχνό το φαινόμενο  να «βλέπουμε» κινητά τηλέφωνα εκεί που δεν πρέπει.
Τα smartphones έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας.
Αρκετοί είναι αυτοί που ξυπνούν το πρωί και πρώτα κοιτάζουν τα social media και μετά τα παιδιά, σκυλιά, γατιά κ.λπ. Πρόκειται για μια συνήθεια που μπήκε στη ζωή μας τα τελευταία χρόνια.
Μήπως, όμως, δεν είναι έτσι τα πράγματα; Μια λεπτομέρεια σε πίνακα του ζωγράφου Ουμπέρτο Ρομάνο έρχεται να δώσει μπόλικη τροφή για σκέψη σε συνωμοσιολόγους και σε όσους πιστεύουν στα ταξίδια στον χρόνο.
Ο πίνακας απεικονίζει τον ιδρυτή του Σπρίνγκφιλντ στη Μασαχουσέτη να περιβάλλεται από αυτόχθονες ινδιάνους.
Ο Γουίλιαμ Πίντσον ήταν έμπορος γούνας και εξερευνητής. Ανάμεσα στους Ινδιάνους υπάρχει και ένας άνδρας με φτερά στα μαλλιά που κρατά στο χέρι του ένα αντικείμενο που παραπέμπει σε… κινητό. Μάλιστα, δεν λείπουν και εκείνοι που κάνουν λόγο για… selfie, κρίνοντας από τη στάση του σώματος και το βλέμμα του ινδιάνου. Ο πίνακας είναι του 1937.
Πάντως, ιστορικοί τέχνης επισημαίνουν πως το πιθανότερο είναι να πρόκειται για έναν καθρέφτη. Σύμφωνα με μελετητές της αμερικανικής ιστορίας, οι Ευρωπαίοι άποικοι είχαν φέρει μαζί τους τέτοια αντικείμενα, εντυπωσιάζοντας τους αυτόχθονες. Μάλιστα, τα αντάλλαζαν με πολύτιμα μέταλλα.

Η Έμμα Όρμπαχ είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, όμως επέλεξε έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής από εκείνον που θα περίμενε κανείς με βάση το ακαδημαϊκό της υπόβαθρο.
​
Το 1994 εγκαταστάθηκε μαζί με τον τότε σύζυγό της σε μια απομονωμένη περιοχή της δυτικής Ουαλίας. Εκεί άρχισαν να καλλιεργούν τη γη και να γνωρίζουν ανθρώπους που αναζητούσαν μια πιο απλή ζωή, μακριά από τον καταναλωτισμό.

Μετά το διαζύγιό της, η Όρμπαχ αποφάσισε να παραμείνει στην περιοχή και να συνεχίσει τη ζωή που είχε επιλέξει, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο τη σχέση της με τη φύση.

Το 1999 κατασκεύασε με τα ίδια της τα χέρια το σπίτι όπου ζει μέχρι σήμερα. Το κτίσμα είναι φτιαγμένο από λάσπη, άχυρο και κοπριά και δεν διαθέτει ούτε ηλεκτρικό ρεύμα ούτε τρεχούμενο νερό.

Η καθημερινότητά της βασίζεται στην αυτονομία. Καλλιεργεί τα δικά της τρόφιμα, φροντίζει ζώα και περπατά μέχρι ένα κοντινό ρυάκι για να προμηθευτεί νερό.
Παρά τις συνθήκες που για πολλούς θα θεωρούνταν δύσκολες, η ίδια αντιμετωπίζει την επιλογή της ως έναν συνειδητό τρόπο ζωής και όχι ως στέρηση.

Η απλότητα, η αυτάρκεια και η επαφή με το φυσικό περιβάλλον αποτελούν για εκείνη βασικές αξίες. Αντί να ακολουθήσει μια ζωή που θα μπορούσε να της προσφέρει η εκπαίδευσή της, επέλεξε να απομακρυνθεί από την πόλη και να ζήσει σύμφωνα με τις δικές της ανάγκες και πεποιθήσεις.

Μπορεί να θυμίζουν σκηνικό από ταινία εποχής, όμως τα «θωρακισμένα» πρόβατα εμφανίστηκαν σε πραγματικό βοσκοτόπι της Αυστρίας.
​
Πρόκειται για μια ασυνήθιστη εφεύρεση του 72χρονου πρώην αγρότη και κυνηγού Rudolf Schaubach, ο οποίος προσπάθησε να βρει έναν τρόπο να προστατεύει τα κοπάδια από τους λύκους χωρίς να χρειάζεται να θανατώνονται τα άγρια ζώα.

Η ιδέα του είναι απλή αλλά ιδιαίτερα ασυνήθιστη: ένα ειδικό προστατευτικό πλέγμα καλύπτει τον κορμό και τον λαιμό του προβάτου και διαθέτει πλαστικές προεξοχές που μοιάζουν με αγκάθια.
Σύμφωνα με τον ίδιο, εάν ένας λύκος επιχειρήσει να δαγκώσει το ζώο, θα βρεθεί αντιμέτωπος με τις προεξοχές και θα εγκαταλείψει την προσπάθεια.

Ένα «αλεξίσφαιρο γιλέκο» για πρόβατα
Ο Schaubach χρειάστηκε περίπου τρία χρόνια για να αναπτύξει την κατασκευή, η οποία έχει κατοχυρωθεί με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας.
Το προστατευτικό έχει διαστάσεις περίπου 1,5 επί 1,6 μέτρα και ζυγίζει από δύο έως τρία κιλά. Τοποθετείται στο σώμα του ζώου με ελαστικούς ιμάντες, ενώ οι προεξοχές έχουν επενδυθεί με ελαστικό υλικό.
Ο σχεδιασμός επικεντρώνεται κυρίως στον λαιμό και τον κορμό, δηλαδή στα σημεία που θεωρείται ότι κινδυνεύουν περισσότερο σε μια επίθεση.
Σκοπός δεν είναι να τραυματιστεί ο λύκος, αλλά να αποθαρρυνθεί από το να συνεχίσει την επίθεση.

Το πρόβατο Ananas έγινε το «μοντέλο» της εφεύρεσης
Η πρώτη δοκιμή έγινε στην κοιλάδα Gail της Καρινθίας, σε περιοχή όπου είχαν καταγραφεί λύκοι.
Πρωταγωνίστρια ήταν ένα πρόβατο με το όνομα Ananas, μαζί με το αρνάκι της Cabanossi και ακόμη ένα ζώο. Τα πρόβατα φόρεσαν τον προστατευτικό εξοπλισμό και αφέθηκαν στον βοσκότοπο, ενώ ο εφευρέτης τοποθέτησε κάμερα προκειμένου να καταγράψει τυχόν προσέγγιση λύκου.
Μέχρι σήμερα, ωστόσο, δεν έχει υπάρξει επιβεβαιωμένη πραγματική επίθεση λύκου που να αποδεικνύει ότι η κατασκευή λειτουργεί όπως υποστηρίζει ο δημιουργός της.

Οι αντιδράσεις για την ευζωία των ζώων
Η ασυνήθιστη λύση προκάλεσε και αντιδράσεις.
Φιλοζωικές οργανώσεις εξέφρασαν ανησυχίες για το κατά πόσο ένα τέτοιο προστατευτικό μπορεί να επηρεάσει τη φυσιολογική συμπεριφορά των προβάτων. Μεταξύ άλλων, τέθηκαν ερωτήματα για την ελευθερία κινήσεων των ζώων, το ενδεχόμενο να μπλεχτούν σε βλάστηση και το κατά πόσο μπορούν να ξαπλώνουν και να σηκώνονται χωρίς δυσκολία.
Οι αρμόδιες Αρχές ζήτησαν μάλιστα να αφαιρεθεί το προστατευτικό πριν υπάρξει πραγματική δοκιμή με λύκο.
Ο Schaubach υποστηρίζει από την πλευρά του ότι τα ζώα μπορούν να κινούνται κανονικά και ότι στις δοκιμές του μπορούσαν να ξαπλώσουν, να σηκωθούν και να θηλάσουν χωρίς πρόβλημα.
Παράλληλα, δηλώνει ότι σκοπεύει να συνεχίσει να βελτιώνει την κατασκευή, ώστε να γίνει πιο ελαφριά και εύχρηστη.

Η επιστροφή των λύκων φέρνει ξανά αντιμέτωπους κτηνοτρόφους και άγρια φύση
Πίσω από την παράξενη εικόνα των προβάτων με «πανοπλίες» βρίσκεται ένα πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν αρκετές ευρωπαϊκές περιοχές.
Η επιστροφή και εξάπλωση του λύκου δημιουργεί νέες προκλήσεις για τους κτηνοτρόφους, οι οποίοι βλέπουν τα κοπάδια τους να γίνονται στόχος επιθέσεων.
Από την άλλη πλευρά, η προστασία του λύκου αποτελεί προτεραιότητα για περιβαλλοντικές οργανώσεις, με αποτέλεσμα η συζήτηση για το πώς θα συνυπάρξουν η κτηνοτροφία και η άγρια ζωή να γίνεται ολοένα πιο έντονη.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η αυστριακή «πανοπλία» αποτελεί μια από τις πιο παράξενες προσπάθειες να βρεθεί λύση χωρίς να θανατώνονται οι θηρευτές.
Το αν τελικά θα αποδειχθεί αποτελεσματική ή θα μείνει ως μια ευφάνταστη αλλά αμφιλεγόμενη ιδέα, μένει να φανεί. Προς το παρόν, πάντως, τα «θωρακισμένα» πρόβατα έχουν τραβήξει τα βλέμματα πολύ πέρα από τα αυστριακά βοσκοτόπια.

Μια ξεχασμένη συνταγή του 19ου αιώνα που εντοπίστηκε στα αρχεία του μοναστηριού Αγίου Μάρκου στη Φλωρεντία, έφερε στο φως ένα ποτό το οποίο παρουσιάζει ομοιότητες με τους μεταγενέστερους χυμούς τύπου κόλα.

Η ανακάλυψη έγινε κατά τη διάρκεια εργασιών ταξινόμησης των παλιών εγγράφων, με τους μοναχούς να εντοπίζουν αναφορά σε ένα «τονωτικό ελιξίριο» με φύλλα κόκας και ξηρούς καρπούς κόλα.
Σύμφωνα με τον Δομινικανό μοναχό Μανουέλ Ρούσο, το σκεύασμα χρησιμοποιούνταν για την αντιμετώπιση της κόπωσης, των πονοκεφάλων και της αδυναμίας.
Η συνταγή της Τοσκάνης είναι αρκετές δεκαετίες παλαιότερη από την έμπνευση του Πέμπερτον.
 Περιλάμβανε φύλλα κόκας από τη Βολιβία, καρπούς κόλα και αλκοολούχο μείγμα.
Παρότι η δημιουργία της Coca-Cola το 1886 έγινε αρκετές δεκαετίες αργότερα από τον Τζον Στιθ Πέμπερτον, οι ειδικοί ξεκαθαρίζουν πως δεν υπάρχει αποδεδειγμένη σύνδεση μεταξύ των δύο προϊόντων.

Η εύρεση ωστόσο, προσφέρει νέα στοιχεία για τη χρήση αυτών των συστατικών στην Ευρώπη του 19ου αιώνα.

Αντιδράσεις από γυναίκες πολιτικούς της Ιταλίας πυροδότησε η αποκάλυψη του αγάλματος La Spigolatrice στην παραλία του Σάπρι στην επαρχία του Σαλέρνο.
​
Το γλυπτό του Emanuele Stifano αναπαριστά το κεντρικό πρόσωπο του ποιήματος «La Spigolatrice di Sapri (Η Σταχυομαζώχτρα του Σάπρι)» του Luigi Mercantini, ποιήματος που συχνά διδάσκεται στα ιταλικά σχολεία.

Η αγρότισσα είχε με θάρρος βοηθήσει τον Ιταλό επαναστάτη Carlo Pisacane στην αποτυχημένη εξέγερση του 1857 κατά των Βουρβόνων του Βασιλείου της Νάπολης, η οποία άφησε πίσω της 300 νεκρούς. Το δημόσιο μνημείο προορίζεται να τιμήσει το ιστορικό γεγονός, ωστόσο, αντί του Pisacane ή των 300 που τον ακολούθησαν στην εξέγερση και στον θάνατο, αναπαρίσταται η αφηγήτρια του ποιήματος, φορώντας διαφανές ένδυμα που αποκαλύπτει ανάγλυφα τις καμπύλες του σώματός της (πλην του στήθους της το οποίο η «Σταχυομαζώχτρα» καλύπτει εν μέρει με το δεξί της χέρι).
​
Γυναίκες πολιτικοί, συμπεριλαμβανομένων της γερουσιαστού Monica Cirinnà και του μέλους του Δημοκρατικού Κόμματος Laura Boldrini κατέφυγαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να καταγγείλουν το γλυπτό και τη σεξουαλική αντικειμενοποίηση της ηρωίδας του ποιήματος.

Οι αντιδράσεις
​«Για μία ακόμη φορά, πρέπει να υποφέρουμε την ταπείνωση να βλέπουμε τους εαυτούς μας να αναπαρίστανται με τη μορφή ενός σεξουαλικά αντικειμενοποιημένου σώματος, χωρίς ψυχή και χωρίς καμία σχέση με τα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα της ιστορίας», είπαν, σε ανακοίνωση που έστειλαν στη βρετανική εφημερίδα The Independent, γυναίκες-μέλη του Δημοκρατικού Κόμματος στο Παλέρμο.
«Έχω πάντα την τάση να καλύπτω όσο το δυνατόν λιγότερο το ανθρώπινο σώμα, ανεξαρτήτως φύλου», έγραψε στη σελίδα του στο Facebook ο Ιταλός γλύπτης, διευκρινίζοντας ότι αν είχε δυνατότητα επιλογής, το άγαλμα θα ήταν «τελείως γυμνό… απλώς επειδή είμαι λάτρης του ανθρώπινου σώματος». «Εφόσον τοποθετείτο στην παραλία, “εκμεταλλεύτηκα” το θαλασσινό αεράκι που κινεί το μακρύ φόρεμα και με αυτό τον τρόπο αναδεικνύει το σώμα» συνέχισε ο Stifano σύμφωνα με το ΑΠΕ – ΜΠΕ. «Αυτό, για να υπογραμμίσω μια ανατομία που δεν θα ήταν μια πιστή φωτογραφία μιας αγρότισσας του 19ου αιώνα, αλλά μάλλον να αναπαραστήσω το ιδεώδες μιας γυναίκας, να ζωντανέψω μέσω της φαντασίας την υπερηφάνειά της, το ξύπνημα μια συνείδησης, όλα αυτά σε μια στιγμή μεγάλου πάθους».
Τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος έκανε ατάραχος ο πρώην Ιταλός πρωθυπουργός Τζουζέπε Κόντε.

Κάθε μέρα εκατομμύρια άνθρωποι χρησιμοποιούν πληκτρολόγια σε υπολογιστές και κινητές συσκευές, όμως λίγοι έχουν αναρωτηθεί γιατί τα γράμματα δεν είναι τοποθετημένα με αλφαβητική σειρά.
Η απάντηση βρίσκεται στην ιστορία των πρώτων γραφομηχανών και σε ένα πρόβλημα που αντιμετώπιζαν οι μηχανικοί πριν από περισσότερο από έναν αιώνα.
Η εποχή των πρώτων γραφομηχανών
Η διάταξη QWERTY πήρε το όνομά της από τα πρώτα έξι γράμματα της επάνω σειράς του πληκτρολογίου.
Δημιουργήθηκε τον 19ο αιώνα, όταν οι πρώτες εμπορικές γραφομηχανές άρχισαν να γίνονται δημοφιλείς.
Στα πρώτα μοντέλα, τα πλήκτρα ήταν τοποθετημένα με διαφορετικό τρόπο, όμως οι μηχανικοί αντιμετώπισαν ένα σοβαρό πρόβλημα.
Το πρόβλημα με τα πλήκτρα που κολλούσαν
Οι πρώτες γραφομηχανές λειτουργούσαν με μεταλλικούς βραχίονες που χτυπούσαν το χαρτί όταν ο χρήστης πατούσε ένα γράμμα.
Όταν κάποιος πληκτρολογούσε πολύ γρήγορα, ιδιαίτερα συνδυασμούς γραμμάτων που βρίσκονταν κοντά μεταξύ τους, οι μηχανισμοί μπορούσαν να μπλοκάρουν.
Η νέα διάταξη σχεδιάστηκε ώστε να απομακρύνει ορισμένους συχνούς συνδυασμούς γραμμάτων και να μειώνει τα κολλήματα.
Πώς επικράτησε το QWERTY
Το QWERTY δεν έγινε δημοφιλές επειδή ήταν απαραίτητα η πιο γρήγορη διάταξη, αλλά επειδή υιοθετήθηκε από τις εταιρείες που κατασκεύαζαν γραφομηχανές.
Όσο περισσότεροι άνθρωποι μάθαιναν να πληκτρολογούν με αυτό το σύστημα, τόσο δυσκολότερο ήταν να αλλάξει.

Η συνήθεια εκατομμυρίων χρηστών και η εκπαίδευση σε αυτή τη διάταξη την έκαναν το παγκόσμιο πρότυπο.
Υπήρχαν καλύτερες εναλλακτικές;
Με τα χρόνια δημιουργήθηκαν άλλες διατάξεις πληκτρολογίου που υποσχέθηκαν μεγαλύτερη ταχύτητα και άνεση.
Μία από τις πιο γνωστές είναι η διάταξη Dvorak, η οποία σχεδιάστηκε ώστε να μειώνει τις κινήσεις των δακτύλων.
Ωστόσο, το QWERTY είχε ήδη γίνει τόσο διαδεδομένο που οι εναλλακτικές δεν κατάφεραν να το αντικαταστήσουν.
Ένα σχέδιο που έμεινε για πάντα
Αν και δημιουργήθηκε για τις ανάγκες των παλιών μηχανικών γραφομηχανών, το QWERTY συνεχίζει να χρησιμοποιείται στην ψηφιακή εποχή.
Από τους υπολογιστές μέχρι τα smartphones, η ίδια λογική παραμένει σχεδόν αναλλοίωτη.
Ένα καθημερινό αντικείμενο που χρησιμοποιούμε χωρίς σκέψη κρύβει πίσω του μια ιστορία τεχνολογίας, μηχανικής και ανθρώπινης συνήθειας που διαρκεί πάνω από έναν αιώνα.

Ένα «πέπλο» μυστηρίου συνεχίζει να καλύπτει το «Φαράγγι των Σφαιρών» στο Καζακστάν, το οποίο έχει γίνει ένα από τα πιο γνωστά σημεία για φωτογράφους και ερευνητές που εξιτάρονται με μυστικιστικά τοπία, με τους επιστήμονες να ισχυρίζονται πως έχουν βρει την απάντηση.

Μέχρι και σήμερα, το «Φαράγγι των Σφαιρών» με τις τέλεια σχηματισμένες πέτρες, παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της Κεντρικής Ασίας.

Κάπου στις άγονες εκτάσεις του δυτικού Καζακστάν, μέσα στην έρημο του Μανγκιστάου, βρίσκεται ένα τοπίο που μοιάζει βγαλμένο από ταινία επιστημονικής φαντασίας.

Χιλιάδες τεράστιες πέτρες σε σχήμα σφαίρας είναι σκορπισμένες σε μια κοιλάδα που οι ντόπιοι ονομάζουν «Torysh», δηλαδή το Φαράγγι των Σφαιρών.

Κάποιες έχουν διάμετρο λίγων εκατοστών, άλλες φτάνουν τα έξι μέτρα. Κι όλες έχουν κάτι το εξωπραγματικά τέλειο.
Για χρόνια, οι θεωρίες γύρω από την προέλευσή τους έδιναν και έπαιρναν.

Εξωγήινοι, αρχαίοι πολιτισμοί, χαμένοι ναοί ή μυστικά όπλα;
Κι όμως, πίσω από αυτό το θέαμα, οι επιστήμονες βλέπουν κάτι πολύ πιο… γήινο. Αλλά όχι λιγότερο συναρπαστικό.

Από τον βυθό του ωκεανού στα βάθη της στέπας Οι γεωλόγοι πιστεύουν ότι οι πέτρες αυτές σχηματίστηκαν πριν από περίπου 60 εκατομμύρια χρόνια, όταν η περιοχή βρισκόταν κάτω από τη θάλασσα.
Τα ορυκτά που υπήρχαν στο βυθό συγκεντρώνονταν γύρω από μικρούς πυρήνες (όπως κομμάτια οστράκων ή φυτών) και σιγά σιγά «φούσκωναν» με στρώσεις πετρώματος, μέχρι να πάρουν το απόλυτα στρογγυλό τους σχήμα.

Όταν η θάλασσα υποχώρησε, έμειναν πίσω, έτοιμες να «σκαλώσουν» όποιον τις δει.
Κι όμως, η εξαιρετική συμμετρία και λεία επιφάνειά τους, έχουν κάνει πολλούς να αμφισβητήσουν την καθαρά φυσική τους προέλευση.
Ορισμένες σφαίρες έχουν γεωμετρικά μοτίβα ή εσωτερικές κοιλότητες που θυμίζουν έργα τέχνης, γεγονός που ενισχύει τη θεωρία περί «τεχνητής» δημιουργίας από κάποιον αρχαίο, άγνωστο λαό.
Το μυστήριο παραμένει. Οι συνθήκες της ερήμου δυσκολεύουν την έρευνα, τα δείγματα είναι λίγα, και η πρόσβαση περιορισμένη.
Όμως κάθε χρόνο, περισσότεροι επιστήμονες, φωτογράφοι και περίεργοι ταξιδιώτες φτάνουν στο Torysh, ψάχνοντας απαντήσεις. Ή απλώς να φωτογραφηθούν με αυτές.
Μέχρι να δοθεί οριστική εξήγηση, το Φαράγγι των Σφαιρών παραμένει ένα μέρος όπου η φύση κάνει… επίδειξη τελειότητας.

Τι κρύβεται πίσω από μια ζωή που ξεπερνά τα 100 χρόνια; Το ερώτημα αυτό προσπαθούν να απαντήσουν επιστήμονες που μελετούν την περίπτωση τριών αδελφών από τη Βραζιλία, οι οποίες θεωρούνται από τις γηραιότερες εν ζωή αδελφές στον κόσμο, με συνολική ηλικία 316 ετών.
Πρόκειται για τις Zulina de Deus Nunes, 103 ετών, Zoraide de Deus Mota, 104 ετών, και Levita de Deus Nunes, 109 ετών, οι οποίες ζουν στο Ρίο ντε Τζανέιρο και έχουν αποτελέσει αντικείμενο επιστημονικού ενδιαφέροντος λόγω της εξαιρετικής μακροζωίας τους.
Οι τρεις γυναίκες ακολούθησαν διαφορετικές διαδρομές στη ζωή τους, εργάστηκαν, δημιούργησαν οικογένειες και παρέμειναν ενεργές για πολλά χρόνια. Παρά τις διαφορετικές εμπειρίες τους, διατήρησαν στενούς δεσμούς και η αλληλοϋποστήριξη μεταξύ τους φαίνεται πως αποτέλεσε σημαντικό κομμάτι της ζωής τους.
Η περίπτωσή τους εξετάζεται στο πλαίσιο του ερευνητικού προγράμματος DNA Longevo Project, υπό την επιστημονική καθοδήγηση της Mayana Zatz από το Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο. Οι ερευνητές μελετούν τους γενετικούς και βιολογικούς παράγοντες που ενδέχεται να συμβάλλουν στη διατήρηση της υγείας σε πολύ προχωρημένες ηλικίες.
Ο οργανισμός LongeviQuest συμμετείχε στη διαδικασία επιβεβαίωσης των ηλικιών των τριών αδελφών, ενώ οι επιστήμονες εξετάζουν κατά πόσο η κληρονομικότητα μπορεί να προσφέρει προστασία απέναντι σε ασθένειες που συνδέονται με τη γήρανση.

Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η μακροζωία δεν εξαρτάται από έναν μόνο παράγοντα. Η γενετική προδιάθεση, η διατροφή, η σωματική δραστηριότητα, οι κοινωνικές σχέσεις και η ψυχική ισορροπία φαίνεται να παίζουν σημαντικό ρόλο στη γήρανση με καλύτερη ποιότητα ζωής.
Οι ίδιες οι τρεις αδελφές αποδίδουν τη μακρά τους ζωή σε έναν απλό τρόπο ζωής, παραδοσιακές διατροφικές συνήθειες και ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς, στοιχεία που συνεχίζουν να αποτελούν αντικείμενο μελέτης για την επιστήμη της γήρανσης.

Οι φυλακές θεωρούνται συνήθως χώροι αυστηρής πειθαρχίας, ελέγχου και περιορισμού. Ωστόσο, σε διάφορες χώρες του κόσμου υπάρχουν σωφρονιστικά ιδρύματα που απέχουν πολύ από την κλασική εικόνα που έχουμε στο μυαλό μας.
​
Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι κανόνες είναι τόσο ασυνήθιστοι που θυμίζουν περισσότερο κοινωνικά πειράματα παρά φυλακές.
Από «ανοιχτά» συστήματα εμπιστοσύνης μέχρι φυλακές που λειτουργούν σχεδόν σαν μικρές πόλεις, το παγκόσμιο σωφρονιστικό τοπίο κρύβει εκπλήξεις που δύσκολα θα έβλεπε κανείς σε ταινία.
Φυλακές εμπιστοσύνης στη Σκανδιναβία
Σε ορισμένες σκανδιναβικές χώρες, το σωφρονιστικό μοντέλο βασίζεται στην επανένταξη και όχι στην τιμωρία. Υπάρχουν εγκαταστάσεις όπου οι κρατούμενοι ζουν σε μικρές αυτόνομες μονάδες, μαγειρεύουν μόνοι τους, εργάζονται και κινούνται με σχετικά μεγάλη ελευθερία εντός των ορίων του χώρου.
Οι φρουροί σε αρκετές περιπτώσεις δεν φέρουν όπλα, ενώ η λογική του συστήματος βασίζεται στην προσωπική ευθύνη και την εμπιστοσύνη, με στόχο τη σταδιακή επιστροφή των κρατουμένων στην κοινωνία.
Όταν τα παιδιά μένουν μέσα στη φυλακή
Σε ειδικές περιπτώσεις στην Ισπανία, μικρά παιδιά επιτρέπεται να ζουν μαζί με τους γονείς τους εντός της φυλακής, σε διαμορφωμένα οικογενειακά κελιά. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα που αφορά κυρίως βρέφη και πολύ μικρές ηλικίες, με σκοπό να μη διακόπτεται πλήρως ο δεσμός γονέα–παιδιού.
Παρότι η εικόνα προκαλεί εύλογα ερωτήματα, οι αρχές υποστηρίζουν ότι είναι προτιμότερο το παιδί να μεγαλώνει κοντά στους γονείς του, παρά σε πλήρη απομάκρυνση από αυτούς.
Πολιτικές που σοκάρουν στις ΗΠΑ
Στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν κατά καιρούς εφαρμοστεί ιδιαίτερες πρακτικές σε τοπικό επίπεδο, όπως ενιαίες στολές ή αυστηρά μέτρα «αποτροπής», που προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις για τον χαρακτήρα τους.
Ορισμένες από αυτές τις πολιτικές παρουσιάστηκαν ως μέτρα πειθαρχίας, ωστόσο επικρίθηκαν ως υπερβολικές και περισσότερο τιμωρητικές παρά σωφρονιστικές.
Φυλακές–πόλεις στη Νότια Αμερική
Υπάρχουν επίσης περιπτώσεις, κυρίως στη Λατινική Αμερική, όπου οι φυλακές λειτουργούν σχεδόν ως αυτόνομες κοινότητες. Οι κρατούμενοι ζουν σε κελιά που αγοράζονται ή ενοικιάζονται, δημιουργούνται μικρές «γειτονιές» μέσα στο σωφρονιστικό ίδρυμα και αναπτύσσεται ακόμη και εσωτερική οικονομία.
Σε τέτοιου τύπου εγκαταστάσεις, η καθημερινότητα μοιάζει λιγότερο με αυστηρή φυλακή και περισσότερο με άτυπη κοινωνία υπό περιορισμό, με τους ίδιους τους κρατούμενους να αναλαμβάνουν σε μεγάλο βαθμό την οργάνωση της ζωής τους.

Αίσθηση προκαλεί στην Τουρκία μια από τις πιο ασυνήθιστες υποθέσεις διαζυγίου που έφτασαν σε οικογενειακό δικαστήριο της Κωνσταντινούπολης.
​
Πρωταγωνιστές είναι ένας άνδρας με αρχικά Z.T. και η σύζυγός του N.T., οι οποίοι είχαν παντρευτεί το 2004 και έχουν αποκτήσει δύο παιδιά. Ο γάμος τους οδηγήθηκε στα δικαστήρια, όχι μόνο με ισχυρισμούς για απιστία και οικονομικές διαφωνίες, αλλά και με καταγγελίες για «ξόρκια θανάτου» και φυλαχτά που εντοπίστηκαν μέσα στο σπίτι.

«Έκοβε τα μαλλιά της για να μου κάνει μάγια»
Σύμφωνα με όσα υποστήριξε ο σύζυγος στο δικαστήριο, η υπόθεση ξεκίνησε όταν ένα πρωί είδε τη γυναίκα του με ψαλίδι στο χέρι να κόβει τα μαλλιά της.
Όταν τη ρώτησε γιατί το κάνει, εκείνη φέρεται, σύμφωνα πάντα με τον ισχυρισμό του, να του απάντησε ότι χρησιμοποιεί τα μαλλιά σε τελετουργία ώστε να αρρωστήσει και να πεθάνει.
Ο άνδρας υποστήριξε ότι σοκαρίστηκε από την απάντηση και άρχισε να ψάχνει το σπίτι. Όπως κατέθεσε, βρήκε 5 με 6 φυλαχτά κρυμμένα σε διαφορετικά σημεία της κατοικίας, τα οποία θεώρησε ότι συνδέονταν με τις υποτιθέμενες τελετουργικές πρακτικές.
Στη συνέχεια, όπως ανέφερε, άρχισε να παρακολουθεί πιο στενά τη σύζυγό του και ισχυρίστηκε ότι εντόπισε μηνύματα στο κινητό της με άλλον άνδρα.

Τα φυλαχτά μπήκαν στη δικογραφία
Ο Z.T. κατέθεσε αίτηση διαζυγίου στο Οικογενειακό Δικαστήριο της Κωνσταντινούπολης, προσκομίζοντας ως στοιχεία τα φυλαχτά που είπε ότι βρήκε στο σπίτι, καθώς και μηνύματα που, κατά τον ίδιο, αποδείκνυαν την απιστία της συζύγου του.
Στην αγωγή του φέρεται να υποστήριξε ότι η γυναίκα του τον απατούσε, του έκανε συνεχώς μάγια, περνούσε χρόνο με τον εραστή της, κατανάλωνε αλκοόλ και δεν ασχολούνταν με το σπίτι και τα παιδιά.
Ζήτησε διαζύγιο και αποζημίωση 700.000 τουρκικών λιρών, υποστηρίζοντας ότι υπέστη ηθική βλάβη από τη συμπεριφορά της συζύγου του.

Η απάντηση της γυναίκας: «Δεν ήταν μάγια, ήταν προσευχή για ευημερία»
Η N.T. αρνήθηκε τις κατηγορίες περί μαγείας και απιστίας.
Σύμφωνα με την πλευρά της, τα φυλαχτά δεν είχαν σχέση με «ξόρκια θανάτου», αλλά ήταν απλές προσευχές για ευημερία και καλοτυχία.
Η ίδια κατηγόρησε τον σύζυγό της ότι ήταν υπερβολικά φιλάργυρος και ότι της ζητούσε συνεχώς αποδείξεις και τιμολόγια ακόμη και για βασικές ανάγκες του σπιτιού ή προσωπικές της δαπάνες.
Υποστήριξε ότι η συμβίωση είχε γίνει αφόρητη και ότι ο πραγματικά υπαίτιος για τη διάλυση του γάμου ήταν ο σύζυγός της. Από την πλευρά της ζήτησε αποζημίωση 200.000 τουρκικών λιρών.

Ο πραγματογνώμονας δεν τα «διάβασε» – Ζητήθηκε βοήθεια από ιμάμη
Το πιο παράδοξο σημείο της υπόθεσης ήταν η εξέταση των φυλαχτών.
Το δικαστήριο όρισε πραγματογνώμονα για να εξετάσει τα αντικείμενα που είχαν προσκομιστεί ως αποδεικτικά στοιχεία. Σύμφωνα με τα τουρκικά δημοσιεύματα, ο πραγματογνώμονας δεν μπόρεσε να ερμηνεύσει μόνος του τα γραπτά και ζήτησε τη βοήθεια ιμάμη.
Η γνωμάτευση που κατατέθηκε στο δικαστήριο ανέφερε ότι τα κείμενα παρέπεμπαν σε πρακτικές που συνδέονται με «büyü», δηλαδή μαγεία ή τελετουργικές επικλήσεις.
Το ακριβές περιεχόμενο των φυλαχτών δεν δημοσιοποιήθηκε πλήρως, όμως η εμπλοκή ιμάμη στην ανάγνωσή τους ήταν αρκετή για να κάνει την υπόθεση πρωτοσέλιδο στα τουρκικά μέσα.

Η απόφαση: Διαζύγιο, αλλά χωρίς αποζημιώσεις
Παρά τον θόρυβο γύρω από τα φυλαχτά και τους ισχυρισμούς περί «μαγείας θανάτου», το δικαστήριο δεν δικαίωσε οικονομικά καμία από τις δύο πλευρές.
Το Οικογενειακό Δικαστήριο έκρινε ότι και οι δύο σύζυγοι είχαν ευθύνη για την κατάρρευση του γάμου και τους θεώρησε ισότιμα υπαίτιους.
Έτσι, αποφάσισε το διαζύγιο, αλλά απέρριψε τόσο την απαίτηση του άνδρα για 700.000 τουρκικές λίρες όσο και το αίτημα της γυναίκας για 200.000 τουρκικές λίρες.
Με απλά λόγια, το δικαστήριο αναγνώρισε ότι ο γάμος είχε διαλυθεί, όμως δεν δέχθηκε να επιδικάσει αποζημίωση σε κανέναν.

Γιατί προκάλεσε τόσο θόρυβο στην Τουρκία
Η υπόθεση έγινε αντικείμενο έντονης συζήτησης επειδή συνδύασε τρία στοιχεία που τραβούν την προσοχή: απιστία, οικογενειακή σύγκρουση και υπερφυσικούς ισχυρισμούς.
Στα τουρκικά μέσα παρουσιάστηκε ως «υπόθεση με φυλαχτά», με ιδιαίτερη έμφαση στο ότι ο φάκελος του διαζυγίου δεν περιορίστηκε σε οικονομικές διαφορές ή σε ισχυρισμούς απιστίας, αλλά έφτασε μέχρι την εξέταση αντικειμένων που ο ένας σύζυγος θεωρούσε μέρος τελετουργίας εναντίον του.
Το δικαστήριο, πάντως, κινήθηκε στο πεδίο του οικογενειακού δικαίου: εξέτασε αν η συμπεριφορά των συζύγων είχε οδηγήσει σε ανεπανόρθωτη διάρρηξη της έγγαμης συμβίωσης και όχι αν πράγματι υπήρξε οποιαδήποτε «υπερφυσική» επίδραση.

Ο Δρ. Χαλ Πούθοφ, γνωστός φυσικός, πρώην σύμβουλος του προγράμματος AAWSAP του Πενταγώνου και ερευνητής με ιστορικό συνεργασίας με CIA και NSA, προκάλεσε σάλο σε πρόσφατη συνέντευξή του στο podcast The Diary of a CEO (Μάιος 2026) καθώς ισχυρίστηκε ότι οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες των ΗΠΑ έχουν ανακτήσει μη ανθρώπινα βιολογικά λείψανα από συντρίμμια UFO σε πολλαπλά περιστατικά.

Ισχυρίστηκε ότι «άνθρωποι που συμμετείχαν σε προγράμματα ανάκτησης» του έχουν περιγράψει τουλάχιστον τέσσερις διαφορετικούς τύπους ζωής.

Ο μακροχρόνιος συνεργάτης του Πούθοφ, Δρ. Έρικ Ντέιβις, είχε περιγράψει προηγουμένως τις εξής:
Nordics — Όντα με ανθρωποειδή εμφάνιση, πολύ όμοια με ανθρώπους (συχνά περιγράφονται ως ψηλοί και ξανθοί).
Grays (Γκρίζοι) — Τα κλασικά μικρόσωμα, άτριχα πλάσματα με μεγάλα μαύρα μάτια.
Reptilians (Ερπετοειδή) — Πλάσματα με ερπετικά χαρακτηριστικά, λέπια και ουρά.
Insectoids (Εντομοειδή) — Όντα που θυμίζουν γιγάντιες μάντισσες ή έντομα.
Όλες οι περιγραφές κάνουν λόγο για ανθρωποειδή μορφή (δύο χέρια, δύο πόδια).

Ο Πούθοφ τόνισε: «Με το επίπεδο τεχνολογίας που διαθέτουν, αν δεν ήθελαν να γίνουν αντιληπτοί, δεν θα τους βλέπαμε».
Ο Πούθοφ ξεκαθάρισε ότι δεν έχει δει ο ίδιος τα λείψανα, αλλά βασίζεται σε «πιστούς insiders» από προγράμματα ανάκτησης.
Οι ισχυρισμοί έρχονται ενώ η κυβέρνηση Τραμπ προωθεί μεγαλύτερη διαφάνεια για τα UAP (Άγνωστα Εναέρια Φαινόμενα), με πρόσφατες αποκαλύψεις εγγράφων.
Παρόμοιες καταθέσεις είχε κάνει και ο πρώην αξιωματικός πληροφοριών Ντέιβιντ Γκρους το 2023, μιλώντας για «μη ανθρώπινα βιολογικά δείγματα».

Πρόκειται για μη επαληθευμένους ισχυρισμούς βασισμένους σε δεύτερο μαρτυρίες από «δεύτερο χέρι».

Το Πεντάγωνο και οι επίσημες υπηρεσίες δεν έχουν επιβεβαιώσει την ύπαρξη εξωγήινης ζωής ή τέτοιων ανακτήσεων.
Πολλοί επιστήμονες και αναλυτές τα χαρακτηρίζουν ως μέρος της μακροχρόνιας συζήτησης για UAP, χωρίς φυσικά αποδεικτικά στοιχεία που να έχουν δοθεί στη δημοσιότητα.

Οι δηλώσεις Πούθοφ έχουν πυροδοτήσει νέο κύμα συζητήσεων για διαφάνεια, αλλά μέχρι στιγμής παραμένουν στο επίπεδο των προσωπικών ισχυρισμών έμπειρων ερευνητών με πρόσβαση σε classified προγράμματα.
Πάντως δεν είναι λίγοι στον πλανήτη που πιστεύουν ότι ο κόσμος μας έχει και άλλους «κατοίκους» που δεν είναι «αυτόχθονες» όπως εμείς και ήρθαν εδώ πολύ παλιά, όταν οι άνθρωποι ήταν ακόμα πρωτόγονοι, ή ακόμα χειρότερα, όταν ακόμα δεν είχαν δημιουργηθεί με την σημερινή μορφή τους.
Θεωρούν μάλιστα πως ο σημερινός άνθρωπος «κατασκευάστηκε» σε εργαστήριο για να έχει την χρησιμότητα σκλάβου, κάτι το οποίο επί της ουσίας διατηρήθηκε σε όλη την ανθρώπινη ιστορία, με την μόνη διαφορά πως η δουλεία στην σημερινή εποχή με μία μετατόπιση του τόνου, ονομάζεται «δουλειά».
Υποτίθεται μάλιστα πως οι «εξωγήινες» αυτές «φυλές» έχουν μία συμφωνία συνύπαρξής τους μεταξύ τους αν και δεν συμπαθούν η μία τις άλλες.
Αυτές οι θεωρίες προκύπτουν εν πολλοίς από τον τρόπο γραφής των αρχαίων κειμένων σε όλες τις θρησκείες.
Το σίγουρο είναι πως η μυθολογία των εξωγήινων φυλών έχει αναπτυχθεί ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια και πλέον όλοι απαιτούν πειστικές απαντήσεις.
Είτε αποδεικτικές, είτε το αντίθετο. Ο κόσμος θέλει να μάθει την αλήθεια για το σύνολο της παγκόσμιας Ιστορίας ακόμα και για τις αρχαίες ιστορίες της Ατλαντίδας, της Μου και της Λεμούρια (όπου πολλοί λένε πως αν υπήρχαν είχαν ιδρυθεί από… εξωγήινους).

​pronews.gr

Ρωσίδα καλλονή έφερε σε δύσκολη θέση αστυνομικό στο Βλαδιβοστόκ.

Όπως φαίνεται και στο παρακάτω βίντεο διάρκειας λίγων δευτερολέπτων, η γυναίκα ανέβηκε πάνω του και δεν τον άφηνε.

Ο αστυνομικός διατηρώντας την ψυχραιμία του, την έβαλε ξανά στο αυτοκίνητο, παρά την «αντίσταση» που πρόβαλε η γυναίκα.

Μετά τις διαστάσεις που έλαβε το περιστατικό, εκπρόσωπος της τοπικής Αστυνομίας ανέφερε ότι η γυναίκα βρισκόταν υπό την επήρεια μέθης, με άνδρες της ασφάλειας να κάνουν έλεγχο στο αυτοκίνητο.

​Δείτε το βίντεο:

Βίντεο έχει καταγράψει έναν άνδρα ο οποίος περπατάει… σα να μην συμβαίνει τίποτα ανάμεσα στο πλήθος ενώ στο κεφάλι του ήταν καρφωμένο ένα τεράστιο μαχαίρι, τύπου «koita».
​
Όλα συνέβησαν στα επείγοντα νοσοκομείου της Βομβάης, με τους ανθρώπους που περίμεναν να μην πιστεύουν σε αυτό που έβλεπαν, τον άνδρα να περιμένει τη σειρά του με μία μεγάλη λεπίδα να προεξέχει από το κρανίο του.

Ο άνδρας, που είναι γνωστός μόνο με το όνομα Ίσμα, είχε δεχθεί επίθεση, τα ξημερώματα του Σαββάτου.
Αμέσως μετά πήγε στο νοσοκομείο της Βομβάης, όπου εκεί και οι γιατροί έμειναν έκπληκτοι όταν βρήκαν ότι ο ασθενής είχε πλήρη συνείδηση και ήταν σε εγρήγορση, χωρίς να παρουσιάζει σημάδια εγκεφαλικής βλάβης παρά το εμφανές τραύμα στο κεφάλι.
Οι ακτινογραφίες αποκάλυψαν αργότερα ότι η λεπίδα από βαρύ μέταλλο είχε εισχωρήσει σχεδόν 2,5 εκατοστά βαθιά στον εγκέφαλό του.
Μια ομάδα νευροχειρουργών με επικεφαλής τον Δρ Μπατούκ Ντιόρα αγωνίστηκε ενάντια στον χρόνο για να πραγματοποιήσει μια επείγουσα επέμβαση.
Οι χειρουργοί κατάφεραν το θαύμα να αφαιρέσουν με επιτυχία το όπλο.
Σε δήλωσή τους, οι τοπικές αρχές επιβεβαίωσαν ότι «η επέμβαση ήταν επιτυχής» και ότι ο γενναίος ασθενής βρίσκεται πλέον σε πορεία ανάρρωσης.
Αυτή τη στιγμή βρίσκεται υπό παρακολούθηση σε μονάδα εντατικής θεραπείας τραυμάτων, όπου η κατάστασή του θεωρείται σταθερή και βελτιώνεται καθημερινά.
Ο άνδρας είχε με ένα «koita» – μία ειδική λεπίδα που χρησιμοποιείται συνήθως για να σπάει καρύδες ή να καθαρίζει πυκνή βλάστηση.

Το «koita» είναι ένα διαβόητο όπλο στην Ινδία, το οποίο συχνά φτάνει σε μήκος τα εντυπωσιακά 90 έως 180 εκατοστά.
Οι λεπίδες αυτές χρησιμοποιούνται συχνά σε ταινίες δράσης της Νότιας Ινδίας κατά τη διάρκεια δραματικών σκηνών μάχης.
Στον πραγματικό κόσμο, όμως, οι «συμμορίες koita» έχουν μια πολύ πιο σκοτεινή φήμη, καθώς τρομοκρατούν τους δρόμους της ινδικής πολιτείας Μαχαράστρα.
Η αστυνομία εξακολουθεί να αναζητά τους υπεύθυνους για την ανατριχιαστική επίθεση.

Στο Μακάο, η αστυνομία συνέλαβε ένα ανθρωποειδές ρομπότ Unitree G1 μετά από καταγγελία ενός περαστικού, αναφέρει η Bild!
​
Το ρομπότ τρόμαξε μια 70χρονη γυναίκα στον δρόμο — την πλησίασε και αρνήθηκε να απομακρυνθεί.
Η γυναίκα άρχισε να ουρλιάζει και αργότερα παραπονέθηκε για ναυτία και ταχυπαλμία, μετά την οποία μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο για εξετάσεις.
Αργότερα αποδείχθηκε ότι το ρομπότ χρησιμοποιούνταν από εκπαιδευτικό ίδρυμα για διαφημιστικούς σκοπούς.
Αφού έλεγξε τη συσκευή, η αστυνομία επέστρεψε το ρομπότ στον ιδιοκτήτη και τον προειδοποίησε να είναι πιο προσεκτικός όταν χρησιμοποιεί τέτοιες μηχανές σε δημόσιους χώρους.

Ιταλοί ερευνητές ισχυρίζονται πως εντόπισαν μεγάλες υπόγειες δομές σε μεγάλο βάθος κάτω από τη Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας.
​
Η μελέτη, με τίτλο «Τι βρίσκεται πραγματικά κάτω από τις πυραμίδες;», αναφέρει ότι η ομάδα κατάφερε να ταυτοποιήσει έως και οκτώ κυλινδρικούς άξονες κάτω από το μνημείο.
Στο κατώτερο άκρο μπορούν να παρατηρηθούν δύο μεγάλες αίθουσες σε σχήμα κύβου, ενώ στο εσωτερικό της ίδιας της πυραμίδας διακρίνονται πέντε κάθετα κενά.
Για την πραγματοποίηση της ανακάλυψης χρησιμοποιήθηκε Ραντάρ Συνθετικού Διαφράγματος (SAR), το οποίο εκπέμπει σήματα από δορυφόρους σε τροχιά.
Τα σήματα αυτά ανακλώνται στο έδαφος και στη συνέχεια επεξεργάζονται μέσω μαθηματικών μοντέλων για τη δημιουργία εικόνων. Αντί να προχωρήσουν σε ανασκαφές, οι ερευνητές επέλεξαν αυτή τη μέθοδο, χρησιμοποιώντας δεδομένα ραντάρ συνθετικού διαφράγματος από δορυφόρους και τα επεξεργάστηκαν ώστε να παραχθούν εικόνες που απεικονίζουν την πυκνότητα του υπεδάφους.
Οι πιο ακαδημαϊκοί κύκλοι αντιμετωπίζουν τα ευρήματα με επιφύλαξη, καθώς οι αιγυπτιολόγοι προειδοποιούν ότι οι εικόνες ραντάρ μπορεί να δημιουργούν σχήματα που μοιάζουν με δομές, χωρίς να επιβεβαιώνεται η υλική τους φύση. Χωρίς ανασκαφή που να διεισδύει στο έδαφος, είναι δύσκολο να προσδιοριστεί τι ακριβώς υπάρχει από κάτω.

Ορισμένοι ερευνητές επισημαίνουν ότι τα αποτελέσματα αυτά θα μπορούσαν να αντιστοιχούν σε φυσικούς γεωλογικούς σχηματισμούς και όχι σε τεχνητά φρεάτια, δεδομένου ότι τα κενά είναι συνηθισμένα σε ασβεστολιθικά εδάφη.
Στο οροπέδιο της Γκίζας έχουν ήδη πραγματοποιηθεί παρόμοιες ανακαλύψεις, καθώς το έδαφος δεν αποτελείται από συμπαγή πέτρα.
Το ασβεστολιθικό υπόβαθρο περιέχει φυσικές κοιλότητες και ρωγμές, και προηγούμενες γεωφυσικές μελέτες είχαν ήδη εντοπίσει κενά κάτω από τις πυραμίδες.

Ένα σπάνιο και εντυπωσιακό θαλάσσιο πλάσμα βρέθηκε πρόσφατα ξεβρασμένο στις ακτές της Σικελία, προκαλώντας το ενδιαφέρον επιστημόνων και κατοίκων.

Πρόκειται για το λεγόμενο ψάρι λοφώτος (Lophotus lacepede), ένα είδος που σπάνια εμφανίζεται στη Μεσόγειο και μοιάζει περισσότερο με πλάσμα μυθολογίας παρά με συνηθισμένο ψάρι.
Το ζώο εντοπίστηκε την Πέμπτη στην παραλία του Μιλάτσο.
Σύμφωνα με τον βιολόγο Carmelo Isgrò, διευθυντή και ιδρυτή του MuMa, η εικόνα του ψαριού ήταν εντυπωσιακή:
«Μοιάζει να έχει βγει από τη μυθολογία», δήλωσε χαρακτηριστικά, τονίζοντας τη σπάνια ομορφιά αλλά και το μυστήριο που περιβάλλει τα πλάσματα των μεγάλων θαλάσσιων βάθων. 

Ένα ψάρι από «τη ζώνη του λυκόφωτος»Επιστημονικά, το ψάρι αυτό ανήκει στα μεσοπελαγικά είδη.
Αυτό σημαίνει ότι ζει στη λεγόμενη «ζώνη του λυκόφωτος» των θαλασσών, σε βάθη από 200 έως 1.000 μέτρα, όπου το φως του ήλιου είναι ελάχιστο.
Σε αυτή τη ζώνη ζουν και άλλα ασυνήθιστα ψάρια, όπως η πεσκαντρίτσα («φανάρι») και το ψάρι Maurolicus muelleri,, το οποίο πήρε το όνομά του από τον φυσιοδίφη Francesco Maurolico. Τα μεσοπελαγικά ψάρια περνούν τη μέρα τους σε μεγάλο βάθος για να προστατεύονται από θηρευτές και ανεβαίνουν πιο κοντά στην επιφάνεια τη νύχτα, όταν αναζητούν τροφή.

Δυστυχώς, παρά τις προσπάθειες να επιστραφεί το ζώο στο νερό, δεν κατάφερε να επιβιώσει.

Τη στιγμή που ξεβράστηκε, απελευθέρωσε ένα πυκνό υγρό από έναν σάκο του σώματός του, μια αμυντική συμπεριφορά που θυμίζει εκείνη των κεφαλόποδων, όπως τα καλαμάρια.
Στη συνέχεια, το δείγμα μεταφέρθηκε στη Ζωολογικός Σταθμός Anton Dohrn στη Μεσσήνη, όπου ο Isgrò και ο ερευνητής Pietro Battaglia ξεκίνησαν τις απαραίτητες επιστημονικές αναλύσεις.
Το ψάρι, γνωστό και ως «λιόκορνο», πήρε το όνομά του από την προεξοχή στο κεφάλι του που μοιάζει με κέρατο, θυμίζοντας θαλάσσιο μονόκερο.
​
Έχει μακρύ, ταινιοειδές σώμα, έντονη κόκκινη ραχιαία πτερύγιο και πολύ μεγάλα μάτια, προσαρμοσμένα στο σκοτάδι των βαθών. Τα αιχμηρά του δόντια το βοηθούν να συλλαμβάνει μικρούς οργανισμούς της ανοιχτής θάλασσας.
Το δείγμα θα προετοιμαστεί και θα εκτεθεί στο MuMa, ώστε να συνεχίσει να «αφηγείται» στο κοινό τη γοητεία και τα μυστήρια των βαθιών νερών της Μεσογείου.

Για πολλούς ανθρώπους στον κόσμο, η Ρωσία στο μεγαλύτερο μέρος της είναι μία πολύ παγωμένη χώρα και έχουν δίκιο.
Οι πάγοι αποτελούν μέρος της ψυχής των Ρώσων γι΄αυτό και έχουν μάθει να ζουν με αυτούς ακόμα και να κάνουν και διακοπές.
Στο βίντεο που ακολουθεί Ρώσοι κάνουν μπάνιο στους πάγους (είτε θάλασσα, είτε λίμνη, είτε ποταμός) σα να είναι στο… Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας.
Όλοι οι υπόλοιποι τουρτουρίζουμε που τους βλέπουμε!

Ένα σπάνιο φαινόμενο είχαν την ευκαιρία να παρατηρήσουν κάτοικοι στη Σαουδική Αραβία όταν δύο Ήλιοι έκαναν την εμφάνισή τους στον ουρανό.
Το φαινόμενο ερμηνεύεται ως ένα σπάνιο ατμοσφαιρικό φαινόμενο που προκαλείται από τη διάθλαση του ηλιακού φωτός μέσω κρυστάλλων πάγου στην ατμόσφαιρα.
Παρόμοια συμβάντα έχουν αναφερθεί στο παρελθόν, όπως οι «δύο ήλιοι» που εντοπίστηκαν στην Κίνα το 2011, οι οποίοι επίσης αποδώθηκαν σε ατμοσφαιρικά οπτικά φαινόμενα.

Μερικές φορές, αυτό που ακούς από τα μεγάφωνα ή στα σύντομα σχόλια της αεροσυνοδού στο πέρασμά της, είναι κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που νομίζεις.
​
Πίσω από τα χαμόγελα και τις ευγένειες του πληρώματος καμπίνας, υπάρχει ένας ολόκληρος μικρόκοσμος χιούμορ, φλερτ και μυστικής επικοινωνίας που λίγοι επιβάτες αντιλαμβάνονται.
Σύμφωνα με αποκαλύψεις που έκανε μία αεροσυνοδός στην Huffington Post, αρκετοί από τους «επαγγελματικούς»  όρους που ακούγονται μέσα στο αεροπλάνο, χρησιμοποιούνται και για διαφορετικούς λόγους – και συχνά περιλαμβάνουν υπονοούμενα ή πειράγματα. Μάλιστα, πολλές φορές, τα μέλη του πληρώματος ανταλλάσσουν πληροφορίες για επιβάτες που τους κινούν το ενδιαφέρον, χρησιμοποιώντας λέξεις που για τους υπόλοιπους περνούν απαρατήρητες.
«Όταν αποβιβάζεστε από το αεροσκάφος, αν η αεροσυνοδός σας πει “cheerio”, αυτό θα μπορούσε επίσης να είναι κώδικας ότι έχουν ένα κρυφό φλερτ!», αποκαλύπτει η ίδια.
Σύμφωνα με την ίδια πηγή, μόλις εντοπιστεί ένας ελκυστικός επιβάτης, γίνεται αμέσως… briefing στην κουζίνα της καμπίνας.
«Πάντα τρέχουμε πίσω στο μαγειρείο και ενημερώνουμε το υπόλοιπο πλήρωμα για το πού κάθεται ο σέξι επιβάτης, θα είμαστε ιδιαίτερα ευγενικοί μαζί του και θα του δώσουμε δωρεάν πράγματα».
«Μπορώ να επιβεβαιώσω ότι σίγουρα έχουν γραφτεί αριθμοί τηλεφώνων σε χαρτοπετσέτες!», αναφέρει.

Εάν νομίζατε ότι όλα είναι αυστηρά επαγγελματικά μεταξύ αεροσυνοδών και επιβατών, μάλλον ήρθε η ώρα να αναθεωρήσετε. Όπως φαίνεται, σε συγκεκριμένες πτήσεις, η διάθεση είναι ανεβασμένη – και το φλερτ στον αέρα είναι κάτι παραπάνω από σύνηθες.
«Το πλήρωμα της αεροπορικής εταιρείας λατρεύει να διασκεδάζει με τους επιβάτες, ειδικά στο Λας Βέγκας. Οι αριθμοί πάντα ανταλλάσσονται σε μια πτήση, οπότε να είστε γενναίοι και να ζητήσετε από μια αεροσυνοδό να βγείτε, γιατί μπορεί απλά να πουν “ναι” και να ξέρουν τα καλύτερα μέρη για να πάτε!».
Όπως αποκάλυψε, χρησιμοποιούν ακόμα και ακρωνύμια για να μεταφέρουν… κρίσιμες πληροφορίες χωρίς να γίνονται αντιληπτοί από τους επιβάτες.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το «BOB», που σημαίνει «Babe On Board» – ή αλλιώς, ένας/μία ιδιαίτερα ελκυστικός/ή επιβάτης σε αυτή την πτήση.

Σύμφωνα με κάποιους θρύλους των ιθαγενών της αμερικανικής ηπείρου υπάρχουν 13 κρυστάλλινα κρανία φτιαγμένα από ατόφιο ορυκτό κρύσταλο (χαλαζία) και τα οποία είναι σε φυσιολογικό μέγεθος και λέγεται ότι μιλούν και μεταδίδουν πληροφορίες.
Φημολογείται ότι τα κρανία αυτά «περιέχουν» σημαντικές πληροφορίες σχετικά με την προέλευση , το σκοπό και το πεπρωμένο της ανθρωπότητας καθώς και απαντήσεις για τα μεγαλύτερα μυστήρια της ζωής και του σύμπαντος.
Μάλιστα λέγεται ότι οι πληροφορίες αυτές δεν είναι μόνο σημαντικές για το μέλλον αυτού του πλανήτη αλλά ζωτικές και για την ίδια την επιβίωση του ανθρώπινου γένους.
Σύμφωνα λοιπόν με αυτον τον θρύλο τα 13 αυτά κρανία θα ανακαλυφθούν και θα συγκεντρωθούν για να δώσουν τη συλλογική τους σοφία ΜΟΝΟ όταν το ανθρώπινο είδος είναι έτοιμο και εξελιγμένο πνευματικά ώστε να μην κάνει κακή χρήση αυτής της γνώσης…
Παραλλαγές του θρύλου αυτού βρίσκουμε σε πολλές φυλές ιθαγενών της Αμερικής ξεκινώντας από την Κεντρική Αμερική στους απογόνους των Μάγια και των Αζτέκων μέχρι τους ινδιάνους του Πουέμπλο και τους Ναβάχο στις νοτιοδυτικές Η.Π.Α και τους Τσερόκι και Σενέκα στα Β.Α.
Στην πραγματικότητα έχουν «ανακαλυφθεί» πολλά τέτοια κρυστάλλινα κρανία, κάποια μάλιστα από αυτά είναι και σε μεγάλα μουσεία όπως το Σμισθόνιαν, το Βρεττανικό και του Παρισίου αλλά πάντα υπάρχει η υποψία ότι τα εκθέματα μπορεί να μην είναι γνήσια αρχαία μιας και ο χαλαζίας σαν υλικό δεν μπορεί να εκτιμηθεί χρονολογικά με καμμιά γνωστή επιστημονική μέθοδο… Υπάρχουν περίπου 350 γνωστά κρανία στον κόσμο άλλα υπερμεγέθη και άλλα μινιατούρες όμως ελάχιστα από αυτά είναι σε φυσικό μέγεθος και ακόμη λιγότερα θεωρούνται αυθεντικά.
Το πρώτο κρανίο που ανακαλύφθηκε το 1920 από έναν Βρεττανό ερασιτέχνη αρχαιολόγο σε μη επίσημη ανασκαφή θεωρείται και το τελειότερο από άποψη τεχνοτροπίας και ανατομίας…
Οι έρευνες που διεξήχθηκαν στο συγκεκριμένο κρανίο από την εταιρεία Hewlett-Packard το 1970 είχαν πολύ εντυπωσιακά αποτελέσματα…
Τα τεστ στο κρυστάλλινο κρανίο Mίτσελ-Χέτζες (το πρώτο που ανακαλύφθηκε και το πιο γνωστό αφού είναι και το πιο τέλειο ανατομικά) έγιναν το 1970 στα εργαστήρια κρυστάλλων της Hewlett-Packard στην Σάντα Κλάρα της Καλιφόρνιας στην καρδιά της περιβόητης Σίλικον Βάλλεϋ.
Στα τεστ πρωτοεπιστάτησε ο Tζίμ Προύετ που τότε ήταν διευθυντικό στέλεχος του τμήματος ερευνών. Στην αρχή η ομάδα των επιστημόνων που ανέλαβε να κάνει τα τεστ δεν ήταν καν πεπεισμένη ότι το κρανίο ήταν κατασκευασμένο από καθαρό κρύσταλλο κι αυτό γιατί υπάρχουν και κάποια άλλα υλικά που με γυμνό μάτι φαίνονται ολόιδια με τον κρύσταλλο μεταξύ των οποίων και διάφορα είδη πλαστικών και γυαλιού.

Το «Δάσος του Τρόμου» στο Ιμπαντάν – γνωστό και ως το «Σπίτι του Τρόμου» στο Ιμπαντάν – ήταν ένα ετοιμόρροπο κτίριο που πιστεύεται ότι χρησιμοποιούνταν για απαγωγές, δολοφονίες και τελετουργικές θυσίες, το οποίο βρισκόταν στο δάσος Soka στο Ιμπαντάν, στην πολιτεία Oyo της Νιγηρίας.
​
Ανακαλύφθηκε τον Μάρτιο του 2014, όταν μια ομάδα οδηγών ταξί με μοτοσικλέτα πήγε να αναζητήσει έναν συνάδελφό της που είχε εξαφανιστεί μυστηριωδώς.
Η αστυνομία ερεύνησε το εγκαταλελειμμένο κτίριο για να βρει σκελετούς, πτώματα σε αποσύνθεση, κρανία, οστά και αιματοβαμμένα πατώματα, μαζί με ανθρώπους αλυσοδεμένους με σίδερα στα πόδια.
Τότε, η εκπρόσωπος της αστυνομίας Olabisi Ilobanafor δήλωσε στο AFP: «Όταν φτάσαμε στο εγκαταλελειμμένο κτίριο στην κοινότητα Soka του Ibadan χθες (Σάββατο), είδαμε αποσυντεθειμένα πτώματα, σκελετούς και κρανία στο κτίριο και στους γύρω θάμνους. Περίπου επτά υποσιτισμένα ανθρώπινα όντα που έμοιαζαν με ζωντανούς σκελετούς διασώθηκαν επίσης στους θάμνους γύρω από το κτίριο».

Ο Ilobanafor δήλωσε ότι οι οδηγοί ταξί είχαν πέσει πάνω στη φρίκη μετά από καταγγελία στην αστυνομία για την εξαφάνιση συναδέλφων τους υπό ύποπτες συνθήκες.
«Δεν είναι συνηθισμένο φαινόμενο στο Ibadan ή στην πολιτεία [Oyo]”, πρόσθεσε. «Η αστυνομία θα διερευνήσει αυτό το έγκλημα σε όλες του τις διακλαδώσεις».

Η αστυνομία συνέλαβε έξι άτομα στον τόπο του εγκλήματος, μεταξύ των οποίων πέντε φρουρούς ασφαλείας που φέρονται να είχαν όπλα όπως πιστόλια, τόξα και βέλη, με τον κυβερνήτη της πολιτείας Όγιο, Abiola Ajimobi, να δηλώνει αργότερα στους ντόπιους ότι οι υπεύθυνοι θα τιμωρηθούν.
Σύμφωνα με την νιγηριανή εφημερίδα The Nation, τα θύματα που διασώθηκαν και μεταφέρθηκαν στο κρατικό νοσοκομείο για “ιατρική περίθαλψη”, αργότερα επανενώθηκαν με τις οικογένειές τους.
Ένας εργαζόμενος του νοσοκομείου δήλωσε στο δημοσίευμα ότι ορισμένα από τα θύματα έπασχαν για χρόνια από ψυχική διαταραχή και παραπέμφθηκαν στο ψυχιατρικό νοσοκομείο για περαιτέρω ιατρική περίθαλψη.