19 Ιανουαρίου 1947 το ναυάγιο του «Χειμάρρα» στην Ελλάδα και ο υγρός τάφος για 338 ανθρώπους19/1/2026
 Η σφοδρή πρόσκρουση προκάλεσε εισροή υδάτων και σοβαρό πρόβλημα στο πηδάλιο του πλοίου, με αποτέλεσμα να παραμείνει ακυβέρνητο. Το πλήρωμα του «Χειμάρρα» δεν φρόντισε να διατηρήσει την τάξη κατά την εγκατάλειψη του σκάφους, που έγινε τελείως ανεξέλεγκτα.
 Σήμερα, 19 Ιανουαρίου, σύμφωνα με το Εορτολόγιο, τιμάται η μνήμη των Μάρκου Ευγενικού, Αγίας Ευφρασίας, Οσίου Μακαρίου του Αιγυπτίου.
Γιορτάζουν τα ονόματα: Ευφρασία, Ευφρασίτσα, Μακάριος, Μακάρης,Μακαράς, Μακαρία,Μακάρω, Μακαρίτσα, Μακαρούλα*. *Υπάρχουν και άλλες μέρες που γιορτάζει το όνομα αυτό Σαν σήμερα, στις 19 Ιανουαρίου
Θάνατοι στις 19 Ιανουαρίου
 Ο άνθρωπος από το Taured (μερικές φορές αναφέρεται ως το Μυστήριο Taured ή άνθρωπος χωρίς Χώρα ) είναι μια ιστορία για έναν άνθρωπο ο οποίος φτάνει σε ένα ιαπωνικό αεροδρόμιο από μια χώρα που δεν υπάρχει και ονομάζεται Taured.
 Επιστήμονες κατά νακατασκεύασαν το πρόσωπο του Kennewick Man («Άνθρωπος του Κένγουικ») που πήρε το όνομάτην πόλη της πολιτείας Ουάσιγκτον όπου ανακαλύφθηκαν τα λείψανά τoυ Μάλιστα, ήταν περίπου 40 ετών όταν πέθανε στις αρχές της Ολόκαινους εποχής. Ο συγκεκριμένος ήταν από τους σημαντικότερους ανθρώπινους σκελετούς που έχουν βρεθεί ποτέ στην Αμερική και για πρώτη φορά στην Ιστορία μπορεί κανείς να τον δει, όπως ήταν πριν από περισσότερα από 8.000 χρόνια. Ο σκελετός του, που ανακαλύφθηκε στις όχθες του ποταμού Κολούμπια το 1996, είναι ένας από τους πιο ολοκληρωμένους που έχουν βρεθεί ποτέ από αυτή την εποχή. Τώρα, το κρανίο του χρησιμοποιήθηκε για να ανακατασκευαστούν τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, για μια νέα μελέτη. Ο Cicero Moraes, κύριος συγγραφέας της νέας μελέτης, δήλωσε ότι το πρόσωπο του Kennewick Man δείχνει έναν «δυνατό και ανθεκτικό άνδρα», τα χαρακτηριστικά του οποίου αποκαλύπτουν «μια ζωή σημαδεμένη από συνεχή σωματική άσκηση και ανάγκη για επιβίωση». Η ανακατασκευή του προσώπου του επιτεύχθηκε συνδυάζοντας «ανατομικές γνώσεις με στατιστικά δεδομένα». «Πρώτα, αναλύσαμε το κρανίο του και τοποθετήσαμε βασικά χαρακτηριστικά όπως τα μάτια, η μύτη, τα χείλη και τα αυτιά, στην σωστή θέση. Στη συνέχεια, προσαρμόσαμε ανατομικά το κεφάλι ενός ψηφιακού δότη στο κρανίο του Kennewick ώστε να ταιριάζει με τη δομή του, επιτρέποντας στο πρόσωπο να διαμορφωθεί με τρόπο που ακολουθεί ρεαλιστικά βιολογικά πρότυπα. Το αποτέλεσμα ήταν μια βασική προσέγγιση ενός προσώπου», εξήγησε ο Moraes. Αυτή η διαδικασία απέδωσε ένα απλό και κοινό πρόσωπο, βασισμένο αποκλειστικά στο σχήμα του κρανίου, χωρίς να υπάρχουν υποκειμενικά χαρακτηριστικά όπως τα μαλλιά ή το χρώμα του δέρματος. Ωστόσο, μια δεύτερη προσπάθεια κατάφερε να ανασκευάσει μερικά από αυτά τα στοιχεία, προσδίδοντας στον Kennewick μια πιο ρεαλιστική όψη. Ο κ. Moraes είπε ότι οι δυσκολίες που υπέστη ο άνδρας του Kennewick στην ζωή του, δεν ήταν εμφανείς μόνο στο πρόσωπό του, αλλά και στα οστά του. «Καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του, το άτομο υπέστη πολλαπλά σωματικά τραύματα, συμπεριλαμβανομένων σπασμένων πλευρών, ενός κατάγματος στη δεξιά του ωμοπλάτη και ενός τραύματος από βέλος, όπου η πέτρινη αιχμή παρέμεινε ενσωματωμένη στο δεξί του λαγόνιο οστό του (λεκάνη)». Ο σκελετός έδειχνε επίσης σημάδια σημαντικής φθοράς των δοντιών και μια πάθηση που ονομάζεται «αυτί του σέρφερ», η οποία προκαλείται από την επαναλαμβανόμενη έκθεση σε κρύο νερό. Ο κ. Moraes πρόσθεσε: «Δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα τι οδήγησε στο θάνατό του, αλλά τα τραύματα στον ώμο του έχουν συμβεί κοντά στο χρόνο του θανάτου του». Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Άνθρωπος του Κέννγουικ είχε ύψος περίπου 1,73 μ. και βάρος μεταξύ 70 και 75 κιλών. Η διατροφή του αποτελούνταν από θαλάσσια είδη και έπινε νερό από τους πάγους που έλιωναν. Σήμερα, ο σκελετός του αποτελείται από 350 οστά και θραύσματα οστών. Ο κ. Moraes είπε ότι τα λείψανά του θεωρούνται ως «ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπινους σκελετούς που έχουν βρεθεί ποτέ στη Βόρεια Αμερική».  Ο Wiliam James Sidid είναι ο πιο έξυπνος άνθρωπος που περπάτησε ποτέ στη Γη καθώς είχε εκτιμώμενο δείκτη νοημοσύνης (IQ) μεταξύ 250 και 300.
 Η απώλεια της… τρίχας για τον άνθρωπο δεν είναι τυχαία, καθώς αποτελεί μία από τις σημαντικότερες εξελικτικές θυσίες στην ιστορία του είδους.
Δεν είχε στόχο να σπάσει τα στερεότυπα των φύλων ή να διαφημιστεί ως η μόνη γυναίκα στην ιστορία της Γιακούζα. «Ήμουν απλά σπουδαία στο να παλεύω».
Η Nishimura Mako είναι μια μικροκαμωμένη γυναίκα, αρκετά πάνω από 50 ετών, με λεπτό πρόσωπο και μακριά μαλλιά. Χρειάζονται, όμως, μόλις λίγα λεπτά για να συνειδητοποιήσει αυτός που την κοιτάζει ότι δεν είναι μια παραδοσιακή Γιαπωνέζα, αφού το σώμα της είναι καλυμμένο με τατουάζ μέχρι το λαιμό και δεν έχει μικρό δάχτυλο στα χέρια της. Τα παραπάνω είναι τα κατεξοχήν σημάδια ένταξής στη Γιακούζα, το διαβόητο συνδικάτο εγκλήματος της Ιαπωνίας. Η Γιακούζα κυριαρχείται από άνδρες και αφήνει μόνο δεύτερους ρόλους στις γυναίκες. Συνήθως μια γυναίκα που εμπλέκεται στο οργανωμένο έγκλημα της Ιαπωνίας μπορεί να είναι anesan, δηλαδή η σύζυγος του αφεντικού που φροντίζει τους νεότερους συνεργάτες και μεσολαβεί μεταξύ αυτών και του συζύγου της. Οι σύντροφοι και οι σύζυγοι των μελών της Γιακούζα υποστηρίζουν την οργάνωση με περιφερειακό τρόπο. Ορισμένες εξ αυτών εμπλέκονται μέχρι του σημείου να διαχειρίζονται κλαμπ που ανήκουν στην οργάνωση ή να διακινούν ναρκωτικά. Η Nishimura μπλέχτηκε με τη Γιακούζα στα 20 της χρόνια και ανέλαβε και τους δύο αυτούς ρόλους. Προχώρησε, όμως, ένα βήμα παραπέρα, αφού είναι η μόνη γυναίκα που έχει συμμετάσχει ποτέ στην τελετή sakazuki, δηλαδή της ανταλλαγής φλιτζανιών σάκε. Πρόκειται για μια τελετουργία που επιβεβαιώνει την επίσημη ένταξη σε μια ομάδα της Γιακούζα, γράφει η Daily Mail. Η αρχή του κακού Γεννημένη σε μια αυστηρή οικογένεια κυβερνητικών αξιωματούχων, η παιδική ηλικία της Nishimura περιστρεφόταν γύρω από τον αυταρχικό πατέρα της και το ραβδί μπαμπού που εκείνος χρησιμοποιούσε για να την πειθαρχήσει. Κατά τη διάρκεια του γυμνασίου, αισθάνθηκε την ανάγκη να ξεφύγει από τον ζυγό της οικογένειάς της, οπότε έγινε φίλη με ανυπότακτους συνομηλίκους της και τελικά με συμμορίες μηχανόβιων, που της έμαθαν και πώς να παλεύει. Η επαναστατική της διάθεση την έφερε σε επαφή με ένα νεαρό μέλος της Γιακούζα, ο οποίος την πήρε υπό την προστασία του και της έδειξε πώς να εισπράττει χρήματα πουλώντας προστασία, να λύνει διαμάχες, να ασχολείται με εκβιασμούς και να βρίσκει κορίτσια για πορνεία. Η ζωή της πήρε αναπάντεχα μια ακόμη πιο άγρια τροπή όταν ένα βράδυ δέχτηκε το τηλεφώνημα ενός φίλου, που είχε μπλέξει σε καυγά και χρειαζόταν τη βοήθεια της. Εκείνη έτρεξε να τον σώσει και χρησιμοποιώντας ένα ρόπαλο μετέτρεψε τη σκηνή κυριολεκτικά σε λουτρό αίματος. Αυτό τράβηξε την προσοχή του αφεντικού της τοπικής ομάδας Γιακούζα, ο οποίος την κάλεσε στο γραφείο του. «Ακόμα και αν είσαι γυναίκα, πρέπει να γίνεις Γιακούζα», της είπε χαρακτηριστικά. Μέχρι τότε, είχε περάσει ήδη αρκετές φορές από κέντρα κράτησης ανηλίκων και η οικογένειά της είχε σταματήσει τις προσπάθειές της να τη σώσει. Μέσα στο αίμα Η Nishimura αποδέχτηκε την πρόσκληση του αφεντικού και άρχισε να ακολουθεί την αυστηρή ζωή μιας εκπαιδευόμενης στο συνδικάτο του εγκλήματος στη Ιαπωνία. Αφού εκτέλεσε με επιτυχία όλες τις αποστολές που της ζητήθηκαν υποβλήθηκε στην προαναφερόμενη τελετή sakazuki ντυμένη με ανδρικό κιμονό και ορκίστηκε ότι η ζωή της από τούδε και στο εξής θα ακολουθεί αποκλειστικά και μόνο το μονοπάτι της Γιακούζα. Ως συνεργάτης, διηύθυνε επιχειρήσεις πορνείας και ναρκωτικών, εισέπραττε χρέη και μεσολαβούσε σε διαφορές μεταξύ αντίπαλων ομάδων. Όταν έκοψε το μικρό της δάχτυλο για να ζητήσει συγγνώμη για ένα συλλογικό λάθος σε μια τελετουργία γνωστή ως yubitsume, συνειδητοποίησε ότι είχε ταλέντο σε αυτό. Τα μέλη που δεν μπορούσαν να προχωρήσουν οι ίδιοι στον ακρωτηριασμό ζητούσαν από τη Nishimura να το κάνει για λογαριασμό τους, γεγονός που της χάρισε το παρατσούκλι «μετρ στην κοπή δαχτύλων». Η απογοήτευση την πρόφτασε στα τριάντα της χρόνια, καθώς η μεθαμφεταμίνη έγινε το βασικό επάγγελμα της ομάδας της και ο δικός της εθισμός άρχισε να έχει βαρύ τίμημα. Αποφάσισε να το σκάσει και συνεχίσει να διευθύνει την επιχείρησή της ως ανεξάρτητη παίκτρια. Για τον λόγο αυτό, αποβλήθηκε από την ομάδα. Η ερωτική σχέση της με ένα μέλος μιας αντίπαλης ομάδας οδήγησε σε μια εγκυμοσύνη, εξαιτίας της οποίας έκοψε τους δεσμούς της με τη Γιακούζα με αντάλλαγμα μια ήσυχη ζωή για να μεγαλώσει το παιδί της. Ολοκληρωτική αλλαγή Όμως, παρά τις προσπάθειές της, το άγριο παρελθόν της, που φανέρωναν τα ατελείωτα τατουάζ της, την εμπόδιζε να βρει μια οποιαδήποτε κανονική δουλειά. Παντρεύτηκε τον πατέρα του παιδιού της, ο οποίος ήταν πλέον αφεντικό της Γιακούζα, και επέστρεψε στις επιχειρήσεις πορνείας και στη διακίνηση ναρκωτικών. Μετά από μια δεύτερη εγκυμοσύνη, οι καβγάδες με τον σύζυγό της γίνονταν όλο και πιο βίαιοι, με αποτέλεσμα να χωρίσουν κι εκείνος να καταφέρει να πάρει ην κηδεμονία των δύο γιων τους. Επανήλθε στην παλιά της ομάδα, αλλά τα πράγματα είχαν αλλάξει σημαντικά, οπότε μετά από δύο χρόνια έφυγε οριστικά. Η Nishimura έζησε ως άνδρας Γιάκουζα και αποσύρθηκε ανάλογα. Βρήκε δουλειά σε μια επιχείρηση κατεδαφίσεων και ένα ταπεινό σπίτι όπου πλέον ζει πλέον μόνη της με μόνο της μέλημα να γίνει αποδεκτή από την τοπική κοινότητα και να βοηθήσει τους άλλους. Με τη βοήθεια του Mr Fujimoto, επίσης πρώην Γιάκουζα, διευθύνει τον φιλανθρωπικό οργανισμό Gojinkai, που είναι αφιερωμένος στην παροχή στέγασης και βοήθειας σε πρώην μέλη του οργανωμένου εγκλήματος της Ιαπωνίας, πρώην κατάδικους και τοξικομανείς. Συχνά συγκεντρώνονται γύρω από ένα τραπέζι και μιλούν για τις παλιές ματωμένες μέρες. Εξακολουθεί να είναι η μόνη γυναίκα στο τραπέζι. Η ίδια δηλώνει ότι δεν ήταν στόχος της να σπάσει τα στερεότυπα των φύλων ή να διαφημιστεί ως η μόνη γυναίκα στην ιστορία της Γιακούζα. «Ήμουν απλά σπουδαία στο να παλεύω, δεν έχασα ποτέ από άνδρα», καταλήγει.
12.000 ετών δαιδαλώδη τούνελ είναι αληθινά και εκτείνονται από τη Σκωτία μέχρι την Τουρκία18/1/2026
 Είναι δυνατόν Αρχαίοι πολιτισμοί να διασυνδέονται μεταξύ τους Χιλιάδες χρόνια πριν; Όπως δείχνουν χιλιάδες υπόγειες σήραγγες που εκτείνονται από τη Βόρεια Σκωτία προς τη Μεσόγειο, η απάντηση είναι ένα μεγάλο ΝΑΙ.
Ενώ ο λόγος ύπαρξης πίσω από αυτές τις εξελιγμένες σήραγγες παραμένει ένα μυστήριο, πολλοί ειδικοί πιστεύουν ότι αυτό το τεράστιο προϊστορικών ετών δίκτυο χτίστηκε ως προστασία από τα αρπακτικά και άλλους κινδύνους 12.000 χρόνια πριν! Ορισμένοι ειδικοί πιστεύουν ότι ήταν αυτές οι μυστηριώδεις σήραγγες που χρησιμοποιούνταν ως αυτοκινητόδρομοι σύγχρονοι, επιτρέποντας τη μετάβαση των ανθρώπων και τη σύνδεσή τους με μακρινά μέρη σε όλη την Ευρώπη. Στο βιβλίο Secrets Of The Underground Door To An Ancient World (γερμανικός τίτλος: Tore zur Unterwelt), ο Γερμανός αρχαιολόγος Δρ Χάινριχ Κους αναφέρει ότι τα στοιχεία του τεράστιου υπόγειου τούνελ έχουν βρεθεί κάτω από εκατοντάδες νεολιθικών οικισμών σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Αυτές οι σήραγγες είναι τεράστιες και συχνά αναφέρονται ως αρχαίοι αυτοκινητόδρομοι, εξ'ου και τη σύνδεσή τους με μακρινά μέρη σε όλη την Ευρώπη. Σύμφωνα με τον Δρ Kusch, το γεγονός ότι πολλές από αυτές τις σήραγγες εξακολουθούν να υπάρχουν μέχρι σήμερα 12.000 χρόνια μετά, υποδεικνύει ότι πρέπει να έχουν πολύπλοκες δομές και τεράστια μεγέθη. «Σε όλη την Ευρώπη υπήρχαν χιλιάδες από αυτές», λέει ο δρ Kusch, «Ανακαλύψαμε στη Γερμανία εκατοντάδες χιλιάδες μέτρα από υπόγειες σήραγγες. Στην Αυστρία Έχουμε εκατοντάδες περισσότερα τουνελ που βρέθηκαν. Αυτές οι υπόγειες σήραγγες μπορούν να βρεθούν παντού σε όλη την Ευρώπη και υπάρχουν αμέτρητες από αυτές που πρέπει να μετρήσουμε.» Είπε ο Γερμανός αρχαιολόγος. Ενώ μερικές από τις σήραγγες είναι σχετικά μικρών διαστάσεων με πάνω από ένα μέτρο σε πλάτος, υπάρχουν και άλλες σήραγγες που διαπίστωσαν αρχαιολόγοι και σπηλαιολόγοι ότι έχουν ακόμα και μυστήριους υπόγειους θαλάμους και αποθηκευτικούς χώρους. Το γεγονός είναι ότι αυτές οι σήραγγες μας έχουν δώσει έμφαση στην απίστευτη αρχαία εφευρετικότητα η οποια είναι ενα τίποτα απο τα βιβλία ιστορίας που μας λένε σήμερα, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Σπηλαιολογίας της ΕΕ. Η αρχαία ανθρωπότητα είχε τη γνώση και τα εργαλεία για τη δημιουργία πολύπλοκων δομών πάνω από δέκα χιλιάδες χρόνια πριν! (σ.σ υποτίθεται πως ο ανθρωπος δεν είχε εργαλεία και δεν είχε καν ανακαλύψει τον τροχό) Αποδεικτικά στοιχεία είναι π.χ οι Πυραμίδες της Βοσνίας στην Ευρώπη με τις απίστευτες υπόγειες σήραγγες τους, που συνεχιζονται για εκατοντάδες μίλια σε έδαφος που οι σημερινοί γεωπόντικες των ΜΕΤΡΟ αδυνατούν να τρυπίσουν επιτυχώς λόγω των ιδιαίτερα σκληρών πετρωμάτων της περιοχής. Ο Δρ Kusch και η ερευνητική του ομάδα αναφέρουν ότι «σε όλη την Ευρώπη υπάρχουν χιλιάδες από αυτά τα τούνελ - από τη βόρεια στη Σκωτία μέχρι τη Μεσόγειο.» Και συνεχίζει ο ίδιος λέγοντας «Είναι διανθισμένα με γωνίες, σε ορισμένα σημεία είναι μεγαλύτερα και υπάρχει καθιστικό, ή θάλαμοι αποθήκευσης και άγνωστων λειτουργιών δωμάτια. Δεν έχουν όλα σύνδεση μεταξύ τους, αλλά μαζί είναι ένα πραγματικά τεράστιο και ασύλληπτο υπόγειο δίκτυο. » Η Καππαδοκία στην Τουρκία είναι άλλο ένα απίστευτο παράδειγμα. Η υπόγεια πόλη του Derinkuyu είναι μια άλλη απόδειξη που τονίζει τη χαμένη τεχνολογία και μέθοδους κατασκευής των προγόνων μας. Η υπόγεια πόλη του Derinkuyu είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα στην υπόγεια κατασκευή μαζί με το τεράστιο δίκτυο σηράγγων. Τα γεωλογικά χαρακτηριστικά της πέτρας από Derinkuyu είναι κάτι που είναι πολύ σημαντικό γιατι εδώ είναι πολύ μαλακά. Έτσι, οι αρχαίοι κατασκευαστές του Derinkuyu έπρεπε να είναι πραγματικά πολύ προσεκτικοί για την κατασκευή αυτών των υπόγειων θαλάμων που παρέχουν τρομακτική δύναμη πυλώνα για να στηρίξουν τους ορόφους πιο πάνω. Εάν αυτό δεν είχε επιτευχθεί, ΟΛΟΚΛΗΡΗ η πόλη θα είχε καταρρεύσει, αλλά μέχρι στιγμής, οι αρχαιολόγοι βρήκαν στοιχεία του δεν έχουν οποιαδήποτε μορφης καθίζηση στο Derinkuyu! Άλλα αρχαία μνημεία όπως το Gobekli Tepe είναι ακόμα πιο ζωτικής σημασίας αποδείξεις προς αυτή την κατεύθυνση των απίστευτων ικανοτήτων και γνώσεων από ανθρώπους που κατοικούσαν τον πλανήτη μας πάνω από δέκα χιλιάδες χρόνια πριν και για πολλούς ειδικούς, αποτελούν «Ιστορικό Παράδοξο» Σύμφωνα με τον Δρ Kusch, παρεκκλήσια είναι συχνά χτισμένα στις εισόδους στις υπόγειες σήραγγες επειδή στην Καθολική Εκκλησία φοβόντουσαν την ειδωλολατρική κληρονομιά που οι σήραγγες μπορεί να αντιπροσωπεύουν, και όπως και πολλά άλλα πράγματα, η εκκλησία ήθελε να βεβαιωθεί πως οι σήραγγες κρατήθηκαν ως μυστικές. Το ακόμα πιο ενδιαφέρον, είναι πως σε ορισμένες από τις σήραγγες ανακάλυψαν γραπτά τα οποία αναφέρονται στα υπόγεια τούνελ που βρέθηκαν, ως πύλες στον κάτω κόσμο.  Γράφει η Φανούλα Αργυρού Ερευνήτρια, δημοσιογράφος * Γρ. Αποικιών: To Δημοψήφισμα του 1950 αποτελεί αντιπροσωπευτική έκφραση του κυπριακού λαού. Μετά το Δημοψήφισμα της 15ης Ιανουαρίου 1950 για Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ εξέφρασε την άποψη προς τη βρετανική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον, πως αν πιεζόταν το τμήμα του για το Δημοψήφισμα, θα επικαλούνταν π.χ. πως «το Δημοψήφισμα δεν αντιπροσώπευε μια έγκυρη έκφραση των επιθυμιών του κυπριακού λαού». Η βρετανική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον ενημέρωσε αμέσως το Γραφείο Αποικιών, το οποίο απάντησε διά της αξιωματούχου του, Μαίρη Φίσερ, τονίζοντας: «Είμαι εναντίον οποιουδήποτε – είτε αυτό είναι το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ή οποιοσδήποτε άλλος – που ισχυρίζεται πως το Δημοψήφισμα δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως αντιπροσωπευτική έκφραση των επιθυμιών του κυπριακού λαού, αλλά εισηγούμαι να μη λεχθεί κάτι τέτοιο προς το παρόν, μέχρι να μάθουμε ποια τακτική θ’ ακολουθήσουμε αναφορικά με το Δημοψήφισμα». Και δεύτερος ανώτερος αξιωματούχος του Γρ. Αποικιών, ο Φλέτσερ Κουκ, δήλωνε: «Είναι στρατηγικοί οι λόγοι που η Βρετανία δεν δέχεται την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα». Η απόφαση της Βουλής των Ελλήνων Στις 26 Ιουλίου 1950, ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων έστειλε στον αρχηγό του βρετανικού Κοινοβουλίου την ομόφωνη απόφαση της Βουλής των Ελλήνων: «Τα μέλη της Ελληνικής Βουλής, τα οποία αντιπροσωπεύουν όλο το φάσμα της κοινής γνώμης, ομόφωνα απευθύνονται στα μέλη του βρετανικού Κοινοβουλίου και ζητούν όπως η Κύπρος μη στερηθεί εκείνο που παραχωρείται σε άλλους λαούς κάτω από βρετανική κατοχή. Εκφράζουν την πεποίθησή τους ότι η πατροπαράδοτη βρετανική έννοια της δικαιοσύνης θα επιβληθεί και στην περίπτωση της Κύπρου. »Πιστεύουν πως τα μέλη της βρετανικής Βουλής θα εξυπηρετήσουν τη Δικαιοσύνη, αν υψώσουν τις φωνές τους και υποστηρίξουν την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Με μια τέτοια πράξη θα εξασφαλίσουν και τα κοινά συμφέροντα των χωρών μας και θα ενδυναμώσουν τις πολύχρονες φιλίες μεταξύ των δύο χωρών μας». Στις 2 Μαΐου 1951, ο Έλληνας πρέσβης στο Λονδίνο μετέφερε προφορικό διάβημα της ελληνικής Κυβέρνησης προς τον Βρετανό Υπ. Εξωτερικών για σεβασμό του αποτελέσματος του Δημοψηφίσματος και Ένωση της νήσου με την Ελλάδα, δηλώνοντας ότι «η Ελλάδα θα έθετε στη διάθεση της Κυβέρνησης της Α. Μεγαλειότητας της Βρετανίας όποιες στρατηγικές Βάσεις ήθελε στην Κύπρο και σε άλλα μέρη της ελληνικής επικρατείας. Ο Βρετανός Υπ. Εξωτερικών απέρριψε, όμως, κάθε συζήτηση των ελληνικών προτάσεων…». Στις 11 Μαΐου 1951 ακολούθησε απάντηση του Έλληνα τότε Πρωθυπουργού, Σοφοκλή Βενιζέλου, ο οποίος σημείωνε μεταξύ άλλων ότι «αν η βρετανική απάντηση δημοσιοποιηθεί, θα έχει δυσάρεστες επιπτώσεις… Η Βρετανία θα μπορούσε να προβεί σε μια τέτοια χειρονομία με μεγάλη ευκολία… Για την ελληνική Κυβέρνηση το θέμα παρέμενε ανοικτό». Η βρετανική Κυβέρνηση αποφάσισε να ΜΗΝ απαντήσει στο εμπιστευτικό διάβημα του Βενιζέλου… Η ελληνική πρόταση προς τους Βρετανούς επαναλήφθηκε το 1953, ενώ το Λονδίνο απάντησε με την ίδια αδιάλλακτη γραμμή. Τον δε Ιανουάριο του 1954, όταν ο Στρατάρχης Αλ. Παπάγος ήθελε να επισκεφθεί το Λονδίνο, η βρετανική Κυβέρνηση τού διεμήνυσε ότι, αν είχε σκοπό να εγείρει το θέμα της Ενώσεως της Κύπρου με την Ελλάδα, να το ξεχνούσε… Το υπόμνημα J.M. Addis Το γιατί το Φόρεϊν Όφις καταπάτησε την αντιπροσωπευτική εκείνη έκφραση των επιθυμιών του κυπριακού λαού καυτηρίασε o αξιωματούχος του Φόρεϊν Όφις, J.M. Addis, στις 30 Απριλίου 1958, καθώς ετοιμαζόταν το σχέδιο Μακμίλαν (και δεύτερο σχέδιο με βάση στην Τουρκία) σε συνεργασία με τον Δρα Νιχάτ Ερίμ, που μασκαρεύτηκε αργότερα σε συμφωνίες Ζυρίχης. Έγραψε μεταξύ άλλων: Mισητή πολιτική – «odious policy» «Η γενική πολιτική μας για τις μη αυτο-κυβερνούμενες περιοχές είναι να τις οδηγήσουμε προς τον δρόμο της αυτοκυβέρνησης και στα επίπεδα εκείνα που θα μπορούν ν’ αποφασίσουν μόνες τους για το μέλλον τους. Είναι σφόδρα ενάντια στις παραδόσεις μας να περιορίζουμε την ελευθερία επιλογής, όταν έρχεται η ώρα της ανεξαρτησίας. Στρατηγικές ανάγκες και άλλες καταστάσεις μπορούν να καθυστερήσουν αυτήν τη διαδικασία, όπως π.χ. το Χονγκ -Κονγκ, αλλά δεν μπορούν να την σταματήσουν για πάντα. »Η αρχή της “ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗΣ”, την οποία περιγράφει η δήλωση της 19ης Δεκεμβρίου 1956, είναι ΜΙΣΗΤΗ (odious), γιατί αρνείται την ενότητα σε μια μεικτή κοινότητα… Ο διαχωρισμός είναι ιδιαίτερα αρνητικός σε μια περιοχή τόσο μικρή όσο η Κύπρος και μάλιστα σε μεσογειακό περιβάλλον. »Γι’ αυτούς τους λόγους η δική μου άποψη είναι πως η μόνη σωστή λύση για την Κύπρο είναι η αυτοδιάθεση που οδηγεί στην ένωση. Αντιλαμβάνομαι, βέβαια, ότι είναι εντελώς αδύνατο για τη σημερινή Κυβέρνηση (Μακμίλαν) να διακηρύξει αυτήν τη λύση ως τον σωστό στόχο, αν όχι για τίποτε άλλο για τη δήλωσή μας της 19ης Δεκεμβρίου 1956… »Δεν πιστεύω ότι οι δυσκολίες αυτές θα είναι μεγαλύτερες από εκείνες που θα δημιουργηθούν, αν εγκριθούν τα σχέδια που έχουμε ετοιμάσει. Αν δεν τα εφαρμόσουμε, τουλάχιστον θα βρισκόμαστε στον δρόμο για μια μόνιμη και σταθερή λύση, η οποία θα βασίζεται στις βασικές αρχές της γενικής μας πολιτικής». Ποιος, άραγε, μπορεί ν’ αμφισβητήσει τα όσα προνοητικά έγραψε ο κ. Addis το 1958 και ότι οι δυσκολίες, που τόσο σοφά προέβλεψε, ακόμα βασανίζουν αυτό το νησί με τη μισητή δικοινοτική αυτοδιάθεση (σχεδιασμός Δρος Νιχάτ Ερίμ/Βρετανών), που δεν είναι άλλη από τη ρατσιστική δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία; Δυστυχώς, τα ‘‘ΜΙΣΗΤΑ ΣΧΕΔΙΑ’’ εγκρίθηκαν. Εκμεταλλευόμενοι οι Βρετανοί την ενυπόγραφη και μονομερή μεταστροφή του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου από την Ένωση στην Ανεξαρτησία… (Από το βιβλίο της γράφουσας «Από την Ένωση στην Κατοχή», Λευκωσία 1995, με χρηματοδότηση της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου).  Έστησε από το μηδέν ένα στόλο από πετρελαιοφόρα και φορτηγά, μεγαλύτερο από τους εθνικούς στόλους πολλών κρατών.
Η επέτειος του Ενωτικού Δημοψηφίσματος 1950 – Όταν όλη η Κύπρος ψήφισε Ένωση με την Ελλάδα15/1/2026
 Στις 15 Ιανουαρίου '50 οι Κύπριοι προσήλθαν στις κάλπες για να ψηφίσουν υπέρ ή κατά της Ένωσης με την Ελλάδα. Στο δημοψήφισμα πήραν μέρος για πρώτη φορά και οι γυναίκες άνω των 18 ετών, αλλά και οι τ/κ του νησιού, πολλοί από τους οποίους έδωσαν θετική ψήφο. Το αποτέλεσμα ήταν συντριπτικό.
 Σημαντική έκθεση στο Μανχάταν, με αρχαίους Ελληνικούς και ρωμαϊκούς χάρτες, αποκαλύπτει ότι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι γνώριζαν για την ύπαρξη ηπείρου στους Αντίποδες της Γης.
Χάρτης του 1487 από τη λατινική μετάφραση της Γεωγραφίας του Πτολεμαίου, που περιέχει τους ανέμους και την πρωτοποριακή για την εποχή προοπτική της επιφάνειας της Γης. ΠΟΛΥ ΠΡΙΝ ο άνθρωπος φτάσει στο Διάστημα για να παρατηρήσει τη Γη από μακριά, Έλληνες και Ρωμαίοι προσπάθησαν να συνειδητοποιήσουν το σχήμα και το μέγεθος του κόσμου. Οι προσεγγίσεις τους υπήρξαν διαφορετικές: οι Έλληνες μέτρησαν τον κόσμο με βάση τα άστρα, ενώ οι Ρωμαίοι με βάση τις χιλιομετρικές αποστάσεις των οδών τους. Η έκθεση, διοργανώθηκε στο Institute for the Study of the Ancient World της Νέας Υόρκης, άνοιξε τις πύλες της την Παρασκευή 4 Οκτωβρίου 2013 και διληρκεσε έως τις 5 Ιανουαρίου 2014. Σε αυτή, ο κόσμος του Έλληνα γεωγράφου Στράβωνα (64 π.X.-24 μ.Χ.) ξεδιπλώνεται μπροστά στον επισκέπτη. «Η έκθεση επιτρέπει να κατανοήσουμε πώς οι αρχαίοι αντιλαμβάνονταν τον χώρο και πώς τον απεικόνιζαν. Η γεωγραφία δεν είναι μόνο χάρτες, αξίζει να εξετάσουμε τη διανοητική διεργασία πίσω από αυτούς», λέει η Ρομπέρτα Κιμ, επικεφαλής της έκθεσης. Ο Στράβων είναι ο πρώτος που με τα “Γεωγραφικά” του δημιούργησε τον πρώτο Παγκόσμιο Γεωγραφικό Άτλαντα, έργο ακριβές και ποιοτικό. Πριν από αυτόν, οι ανακαλύψεις του Αριστοτέλη στα τέλη του 4ου π.Χ. αιώνα γύρω από τις σεληνιακές εκλείψεις και τον ορίζοντα, προσφέρουν τις πρώτες ενδείξεις για τη σφαιρικότητα της Γης. Ο Ερατοσθένης (276-194), που εργαζόταν στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, είναι αυτός που υπολόγισε το μέγεθος της Γης και κατασκεύασε ένα σύστημα συντεταγμένων με παράλληλους και μεσημβρινούς όπως το σημερινό. Η Γη είναι σφαιρική Ο Ερατοσθένης γνώριζε ότι η Γη είναι σφαιρική και υπολόγισε την περιφέρειά της σε 252.000 στάδια. Δεν ξέρουμε όμως την ακρίβεια της μέτρησης, καθώς δεν ξέρουμε ποιο είδος σταδίου χρησιμοποίησε. Αν πάντως χρησιμοποίησε το οδοιπορικό στάδιο (157,50 μέτρα) τότε την υπολόγισε σε 39.690 χιλιόμετρα που είναι αρκετά καλός υπολογισμός, με δεδομένο ότι σήμερα υπολογίζεται σε 40.007,86 χιλιόμετρα. Έλληνες και Ρωμαίοι εντόπισαν τον Αρκτικό Κύκλο, το βόρειο εύκρατο ημισφαίριο, τον τροπικό του Καρκίνου και τον Νότιο Πόλο. Ο σημαντικότερος πάντως από τους Έλληνες γεωγράφους είναι ο ερευνητής στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας του 2ου αιώνα μ.Χ. Κλαύδιος Πτολεμαίος. Δύο από τα συγγράμματά του, ένα περί αστρονομίας και ένα για τη γεωγραφία, μεταφράστηκαν στα λατινικά τον Μεσαίωνα, επηρεάζοντας καθοριστικά τη μετέπειτα ευρωπαϊκή επιστημονική έρευνα. Αντίποδες = Αμερική Η “Γεωγραφία” του Πτολεμαίου προσφέρει πλήθος στοιχείων για αρχαίους τόπους και πόλεις και επέτρεψε στους χαρτογράφους του Μεσαίωνα να σχεδιάσουν τον πρώτο σχεδόν σύγχρονο χάρτη. Η χαρτογραφική μέθοδος του Πτολεμαίου, γνωστή και ως Mappa Mundi (Παγκόσμιος Χάρτης), έγινε ο κανόνας για τους επόμενους δύο αιώνες. Οι χάρτες αυτοί ήταν διακοσμημένοι με τα σύμβολα των οκτώ ανέμων, καθώς και με σύμβολα που παρέπεμπαν στον διαχωρισμό του Αριστοτέλη για τα πέντε θεμελιώδη στοιχεία: τη φωτιά, τη γη, το νερό, τον αέρα και τον αιθέρα. Να σημειωθεί ότι όσοι από τους αρχαίους επιστήμονες και γεωγράφους δέχονταν την σφαιρικότητα της Γης, γνώριζαν για την ύπαρξη μιας αντίθετης διαμετρικά διακείμενης ηπείρου, την οποία ονόμαζαν “Αντίποδες της Γης”. Για τους Αντίποδες είχε γράψει εκτενώς ο στωικός φιλόσοφος Κράτης από την Μάλλο της Κιλικίας, τον δεύτερο αιώνα π.Χ. Ο Κράτης ήταν από τους πρώτους που κατασκεύασε υδρόγειο σφαίρα, με σημειωμένη την ήπειρο που αποκαλούσε Αντίποδες (σχέδιο επάνω). Αυτό και το γεγονός ότι ο Πτολεμαίος αντί να διατηρήσει την ακριβή εκτίμηση του Ερατοσθένη για το μέγεθος της Γης, προτίμησε δική του, πολύ μικρότερη εκδοχή, ενθάρρυναν τον Χριστόφορο Κολόμβο στην επιδίωξή του να ταξιδέψει προς δυσμάς αναζητώντας τη μυστηριώδη ήπειρο.  Μετά τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια, η Ελλάδα βυθίστηκε σε πολιτική αστάθεια, διοικητική διάλυση και βαθύ διχασμό, με τη σύγκρουση κυβερνητικών και συνταγματικών να οδηγεί σε εμφύλιες συγκρούσεις και δύο παράλληλες κυβερνήσειςΗ δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια, την 27η Σεπτεμβρίου 1831, καθιστούσε την εσωτερική κατάσταση της χώρας αρκετά κρίσιμη.
Η Ελλάδα βρισκόταν ακόμη σε περίοδο διαπραγματεύσεων και εργασιών για την ανάδειξη βασιλιά, τον οριστικό καθορισμό των συνόρων της και την επικοινωνία με την Πύλη για την τελική συνθήκη. Η μετακαποδιστριακή περίοδος, με τις διαδοχικές κυβερνήσεις μέχρι την άφιξη του βασιλιά Όθωνα, χαρακτηρίζεται από αναρχία και διοικητική αθλιότητα. Έμοιαζε με έναν ασθενή, που στην θεραπεία του στεκόταν εμπόδιο ένας ατέρμονος κύκλος επιπλοκών. Οι πρώτες ταραχές, που σημειώθηκαν στο άκουσμα της δολοφονίας, αμβλύνθηκαν χάρη στην ψυχραιμία των διοικητών των μονάδων του τακτικού στρατού και του τυπικού τάγματος, που κατάφεραν να ελέγξουν και να κατευνάσουν τις στασιαστικές εκδηλώσεις. Ταυτόχρονα, αγήματα του αγγλικού και του γαλλικού στόλου μερίμνησαν για την ασφάλεια των οικιών των αντιπρέσβεων. Η φαινομενική ηρεμία, όμως, δεν θα διαρκούσε. Η νέα κυβέρνηση, μετά τον χαμό του Κυβερνήτη, είχε στην ίδια της τη σύσταση τον πυρήνα της διάβρωσης. Ο Αυγουστίνος Καποδίστριας, αδερφός του χαμένου Κυβερνήτη, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Ιωάννης Κωλέττης σχημάτισαν το νέο κυβερνητικό σώμα. Αμέσως μετά τον σχηματισμό αυτό, ξεκίνησε η αντιπολίτευση των συγκεντρωμένων στην Ύδρα αντικυβερνητικών. Οι τελευταίοι συνέστησαν επιτροπή, με σκοπό να γνωστοποιήσουν στη νέα τριμελή κυβέρνηση τις ενστάσεις τους. Ζητούσαν να προστεθούν στην κυβερνητική επιτροπή δύο ακόμη μέλη, προερχόμενα από την αντιπολίτευση, να δοθεί πλήρης αμνηστία για τα πολιτικά αδικήματα και κυρίως να συγκληθεί άμεσα η εθνική συνέλευση και να συμμετέχουν σε αυτή και οι εβδομήντα εκλεγμένοι, από τις εκλογές της συνταγματικής επιτροπής της Ύδρας, πληρεξούσιοι. Κανένα, όμως, από τα αιτήματά τους δεν έγινε δεκτό. Έτσι, άρχιζε η διαίρεση του ελληνικού λαού και μαζί της η αποσύνθεση του κρατικού οργανισμού. Ταυτόχρονα, η ανάμειξη του ξένου παράγοντα στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας φαινόταν καθαρότερα από ποτέ, με τη Γαλλία να τάσσεται στο πλευρό των συνταγματικών και τη Ρωσία στο πλευρό των κυβερνητικών. Ξεκίνησαν να δημιουργούνται, λοιπόν, δύο «στρατόπεδα». Όλοι οι στρατιωτικοί της Ρούμελης, ο Κ. Μπότσαρης, ο Δ. Κοντογιάννης, οι Γριβαίοι και άλλοι, υποστήριζαν τον Κωλέττη, ενώ η πλευρά των κυβερνητικών, που ήταν κυρίως υπάλληλοι και διάφοροι αξιωματούχοι, είχε την πρόθεση να στηρίξει με κάθε τρόπο το κυβερνητικό καθεστώς. Ο Αυγουστίνος πίστευε ότι θα κατάφερνε να πετύχει την ενότητα του λαού μέσω της κυβερνητικής δύναμης, απορρίπτοντας την επιλογή του συμβιβασμού. Διέταξε, έτσι, να σταλούν τα εθνικά πλοία και επιτροπή από τους Ανδρ. Μεταξά, Δημ. Τσαμαδό, Χρυσόγελο και Παξιμάδη στην Ύδρα, με απαίτηση δήλωσης υποταγής των αντιπολιτευομένων στο καθεστώς. Την ίδια κιόλας στιγμή, ο Ζαΐμης σε επιστολή του στον Κολοκοτρώνη έγραφε μεταξύ άλλων: «Καιρός δεν είναι ούτε να μας φοβερίσητε ούτε να σας φοβερίσωμεν. Καιρός είναι να προλάβωμεν τόν εμφύλιον πόλεμον, ο οποίος θα ετοιμάση τήν καταστροφήν μας». Οι αποφάσεις του Αυγουστίνου, και κυρίως ο σχηματισμός ελεγκτικής επιτροπής, η οποία απέκλειε τους συνταγματικούς της Ύδρας, χαρακτηρίζονταν από τον Κωλέττη φατριασμοί. Παρ’ όλα αυτά, ο τελευταίος αρκούνταν μόνο στην απόδοση χαρακτηρισμών, καθώς δεν σημειώθηκε καμία απομάκρυνσή του από την κυβερνητική επιτροπή. Η 5η Δεκεμβρίου είχε οριστεί ως ημερομηνία έναρξης των εργασιών της Συνέλευσης στο Άργος. Η οργή της αντιπολίτευσης, που κατηγορούσε τον Αυγουστίνο για επιβολή τυραννίας, εκδηλώθηκε τόσο έντονα εκείνη την ημέρα, που δόθηκε διαταγή από την κυβέρνηση να οχυρωθεί ο χώρος γύρω από το οίκημα, που θα γινόταν η συνέλευση, και να τοποθετηθούν ακόμα και κανόνια. Ο Γεώργιος Λασσάνης γράφει χαρακτηριστικά: «το Άργος επαράσταινε μάλλον στρατόπεδον παρά τόπον εθνικής συνελεύσεως». Η συνεχής, μάλιστα, μετακίνηση κυβερνητικών στρατευμάτων στο Άργος, με πρόσχημα την τήρηση της τάξεως, διόγκωνε τους φόβους για ενδεχόμενη αιματηρή ρήξη. Συμφωνήθηκε, μεταξύ άλλων, ότι έπρεπε να τεθεί σε προτεραιότητα η αναθεώρηση του Συντάγματος. Επιπλέον, στις 8 του ίδιου μήνα, επήλθε η οριστική διάσπαση της Διοικητικής Επιτροπής, με τους κυβερνητικούς να ανακηρύττουν τον Αυγουστίνο «Πρόεδρο της Ελληνικής Κυβερνήσεως». Η ανάληψη της εξουσίας από τον Αυγουστίνο ως μονομελές όργανο προκάλεσε την οργή του Κωλέττη και δίχασε ακόμη περισσότερο τις δύο παρατάξεις. Την επόμενη ημέρα, το σκηνικό στην περιοχή του Άργους περιγράφεται από τον Νικόλαο Κασομούλη χειρότερο και από την εποχή που έφτασε στην Τριπολιτσά η είδηση της αφίξεως του Ιμπραήμ. Πολλοί κάτοικοι, διαισθανόμενοι τον κίνδυνο, αναχώρησαν πανικόβλητοι για το Ναύπλιο. Οι συγκρούσεις ξέσπασαν στις 2 το μεσημέρι και ακολούθησε πραγματική μάχη. Οι αντικυβερνητικοί αναγκάστηκαν να απομακρυνθούν, ενώ πολλοί περικυκλώθηκαν. Οι απώλειες ήταν πολλές και για τις δύο μεριές, μεταξύ των οποίων και αυτή του Αποστόλη, πολιτάρχη του Άργους. Μία καταρρακτώδης βραδινή βροχόπτωση έβαλε τέλος στην ένοπλη διαμάχη, μετά από την οποία πρόβαλε αχνά ένα ουράνιο τόξο με τα χρώματα του συμβιβασμού και τις συμφιλίωσης. Για άλλη μια φορά, όμως, το χάσμα δεν γεφυρώθηκε. Ο Κώστας Μπότσαρης ήταν αυτός που έπεισε τον Αυγουστίνο να αφήσει τους Ρουμελιώτες να φύγουν, για να σταματήσει η αιματοχυσία και να μην ταλαιπωρηθεί ο τόπος από τη διασπορά των Ρουμελιωτών στη χώρα. Έτσι, οι συνταγματικοί αναχωρούν πέρα από τον Ισθμό, όπου προχωρούν στη δημιουργία δεύτερης κυβέρνησης. Προκύπτουν, λοιπόν, ταυτόχρονα δύο συνελεύσεις και δύο κυβερνήσεις, μία στο Ναύπλιο με τον Αυγουστίνο και μία στην Περαχώρα, με κύριο εκπρόσωπο τον Κωλέττη. Οι συνταγματικοί με γρήγορες και στοχευμένες κινήσεις κατάφεραν να προσελκύσουν ορισμένα κυβερνητικά στρατεύματα στην ανατολική και δυτική Ελλάδα, γεγονός που επέφερε άγριες συγκρούσεις στην περιοχή των Σλώνων με πολλά θύματα. Στα νησιά του Αιγαίου, υπήρχε η ίδια ακαταστασία και ανησυχία. Όλα έδειχναν πως η εμφύλια αυτή διαμάχη δεν θα έληγε ποτέ. Την επόμενη χρονιά, ένα πρωτόκολλο ήρθε να δώσει και πάλι ώθηση στον εμφύλιο, που είχε προηγηθεί. Το πρωτόκολλο της 7ης Ιανουαρίου 1832 παράγγελνε στους αντιπρέσβεις και τους αξιωματικούς των τριών Μεγάλων Δυνάμεων να αναγνωρίσουν ως προσωρινή εθνική κυβέρνηση την κυβέρνηση που είχε σχηματίσει η Συνέλευση του Άργους, δηλαδή την κυβέρνηση του Αυγουστίνου. Επιπλέον, έπρεπε οι ίδιοι να μεριμνήσουν για την καλή συνεργασία μεταξύ των κομμάτων και να φροντίσουν για την ενίσχυση του κύρους της νέας κυβέρνησης. Κήρυξαν, λοιπόν, αμνηστία και έκαναν δηλώσεις που υπαγόρευε το πρωτόκολλο. Οι κινήσεις των πρέσβεων έφεραν το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα και όξυναν τις αντιθέσεις. Οι συνταγματικοί της Ύδρας και της Στερεάς έβλεπαν ως μόνη λύση πλέον την εισβολή στην Πελοπόννησο με πραξικόπημα. Η ιδέα αυτή ωρίμασε και εξαπλώθηκε γρήγορα. Με την προσχώρηση, μάλιστα, του Χατζηχρήστου και των 87 ιππέων του στη μεριά των συνταγματικών, η ιδέα της εισβολής τονώθηκε ακόμη περισσότερο. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο, όμως, δεν ήταν καθόλου αρεστό στον Ζαΐμη, ο οποίος προέβλεπε δεινά χειρότερα από εκείνα του δευτέρου εμφυλίου πολέμου (1824). Ήταν τόσο μεγάλη η αγωνία του, ώστε άρχισε να επικοινωνεί με την κυβέρνηση του Ναυπλίου. Η κατάσταση ήταν όντως πολύ κρίσιμη, διότι οι Ρουμελιώτες είχαν καταλάβει τα Σάλωνα και τη Ναύπακτο, είχαν κυκλώσει το Μεσολόγγι, είχαν απωθήσει τα κυβερνητικά στρατεύματα προς την Ελευσίνα και είχαν προωθήσει τις δυνάμεις τους προς τον Ισθμό. Ταυτόχρονα, οι Μανιάτες στην Πελοπόννησο ήταν έτοιμοι να ξεχυθούν προς τη Λακωνία. Η εισβολή των Μανιατών αποτράπηκε, δεν έγινε όμως το ίδιο με τους Ρουμελιώτες. Περίπου 1.200 Ρουμελιώτες κατευθύνθηκαν προς τον Ισθμό και εισόρμησαν στην Πελοπόννησο. Κυβερνητικοί στρατιώτες, όμως, περίπου 900 στον αριθμό, τους υποδέχθηκαν με πυροβολισμούς. Τα κυβερνητικά στρατεύματα στελεχώνονταν ως επί το πλείστον από απείθαρχους χωρικούς της Πελοποννήσου, με εξαίρεση τους στρατιώτες του τυπικού τάγματος και του ιππικού. Η μάχη εξελίχθηκε με ήττα για τους κυβερνητικούς, οι οποίοι σκορπίσθηκαν με μεγάλη αταξία, άλλοι στο κάστρο του Ακροκορίνθου και άλλοι στο εσωτερικό της χώρας. Οι συνταγματικοί, συνεπώς, προχωρούσαν τώρα νικητές προς το Ναύπλιο. Το κλίμα θα εξακολουθήσει να είναι το ίδιο για αρκετό καιρό ακόμα. Οι εμφύλιες διαμάχες θα στέκονται εμπόδιο στα πολιτικά πράγματα και τη διαμόρφωση ενός ανεξάρτητου ελληνικού κράτους δυτικά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Θα μπορούσαμε να πούμε, πως θα ήταν μαθηματικά σίγουρη μια πιο γρήγορη ανάκαμψη και επέκταση του νεοσύστατου κράτους, εάν οι προσωπικές φιλοδοξίες και οι φανατισμοί παραμερίζονταν για το καλό της πατρίδας.  Τα τιτανοτεράστια μακρινάρια της γλώσσας μας!
Η γλωσσολογική δυνατότητα της Ελληνικής να σχηματίζει τερατωδώς πολυσύνθετες λέξεις είναι ένα φαινόμενο καλά πιστοποιημένο στο διάβα στο ιστορικού χρόνου.  Ανθρωπόμορφο ποντίκι, σύμβολο της Disney και μία από τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες παγκοσμίως. Δημιουργός του, ο Γουόλτ Ντίσνεϊ, που εμψύχωνε με τη φωνή του τον Μίκυ στα πρώτα του βήματα.
 Ποιητής, δοκιμιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας, διηγηματογράφος και θεατρικός συγγραφέας, από τις σπουδαιότερες πνευματικές φυσιογνωμίες του νέου Ελληνισμού.
 Υπάρχει η πεποίθηση ότι η ιστορία είναι βαρετή και ότι το μέλλον κρύβει πιο ενδιαφέρουσες εκπλήξεις. Ωστόσο, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, άγνωστοι σε εμάς, που διαμόρφωσαν τον κόσμο όπως τον ξέρουμε σήμερα και άλλαξαν την ροή της ιστορίας.
 Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο ούγγρος Πολ Κερν βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του μετώπου ως δόκιμος στρατιώτης. Μια σφαίρα όμως του εχθρού τον πέτυχε στο κεφάλι. Ο Κερν επέζησε, αλλά όχι αλώβητος. Mέχρι τον θάνατό του, 40 χρόνια αργότερα, δεν κατάφερε να κοιμηθεί ούτε μια στιγμή!
Στο ξέσπασμα του Μεγάλου Πολέμου, ο Πολ Κερν κατατάχθηκε εθελοντικά στον ουγγρικό στρατό στην πρώτη γραμμή του πολέμου. Παρασημοφορήθηκε για την ανδρεία του και το 1915 μεταφέρθηκε στο Ανατολικό Μέτωπο όπου υπηρέτησε ως αξιωματικός. Στα χαρακώματα, πολέμησε εναντίον των στρατιωτών του Τσάρου. Η σύγκρουση άφησε ηττημένες τις κεντρικές δυνάμεις και ξεκλήρισε τον αυστροουγγρικό στρατό. Όσοι έμειναν ζωντανοί τις μάχες, πέθαιναν με μια ρώσικη σφαίρα στο κεφάλι. Ο Κερν είχε σχεδόν θαφτεί ολόκληρος κάτω από τα χαρακώματα, όταν ένας ρώσος στρατιώτης τον ανακάλυψε και τον πυροβόλησε στο κεφάλι. Για καλή του τύχη, ο στρατιώτης δεν σημάδεψε σωστά και ο Κερν επέζησε.  Από τους ελάσσονες έλληνες ποιητές, που παραμένει αρκετά δημοφιλής χάρις στο Θάνο Μικρούτσικο, που μελοποίησε ποιήματά του στον εμβληματικό του δίσκο «Σταυρός του Νότου».
 Όταν κάποιος θέλει να παρομοιάσει κάποιον που απολαμβάνει τον έρωτα με περίεργους τρόπους, μπορεί να τον αποκαλέσει με το όνομα του αυτοκράτορα Καλιγούλα!
11 Ιανουαρίου του 532: Η αιματηρή «Στάση του Νίκα» - Όταν ο Ιουστινιανός κατέσφαξε 30.000 ανθρώπους11/1/2026
 Στάση του Νίκα: Με αυτή την ονομασία έμεινε στην ιστορία η λαϊκή εξέγερση που συνέβη στο Βυζάντιο την εποχή του Ιουστινιανού και πνίγηκε στο αίμα από τον αυτοκράτορα. Πληροφορίες από «πρώτο χέρι» μας δίνει ο σύγχρονος του Ιουστινιανού, ιστορικός Προκόπιος, στο βιβλίο του «Η ιστορία των Πολέμων» (εκδόσεις Λιβάνη).
 Σχεδόν 2.000 χρόνια πριν, η επίλεκτη 9η Λεγεώνα χάθηκε κάπου στα μακρινά σύνορα της Βρετανίας. Ο μύθος της 9ης Λεγεώνας αποτελεί ένα μεγάλο γρίφο για την ιστορία: Πώς 5.000 άριστα εκπαιδευμένοι στρατιώτες έγιναν άφαντοι.
 Ο Ντέιβιντ Μπόουι (David Bowie) ήταν άγγλος τραγουδοποιός, από τους επιδραστικότερους της ροκ μουσικής.
 Tο 1850 έφτασε στο Περού ο Ιταλός ερευνητής-περιηγητής Αντόνιο Ραϊμόντι. Για σαράντα ολόκληρα χρόνια έμεινε εκεί, ερευνώντας κάθε σπιθαμή της μακρινής και «περίεργης» -ιστορικά- αυτής χώρας και είναι οι δικές του περιηγήσεις και έρευνες πάνω στις οποίες βασίσθηκε ο φυσικομαθηματικός- ερευνητής συμπατριώτης του Ενρίκο Μάτιεβιτς, ώστε να φτάσει στο συμπέρασμα ότι οι ναυτικοί του Αιγαίου πολλές χιλιετίες προ του Κολόμβου έφτασαν στην Κεντρική και Νότιο Αμερική.
 Σε απόσπασμα από την Πολιτεία του Πλάτωνα, διαβάζουμε τα λόγια του Σωκράτη σχετικά με του άξιους και ικανούς ανθρώπους, και τη θεωρία του πως εκείνοι, στην ουσία, αναγκάζονται να παίρνουν την εξουσία στα χέρια τους από τιμωρία...
|
APXEIO
January 2026
Click to set custom HTML
|
RSS Feed