Ο Ιντί Αμίν Νταντά Ουμέ, όπως είναι το πλήρες όνομα του, υπήρξε δικτάτορας της Ουγκάντα κατά το χρονικό διάστημα 1971-1979. Τον έχουν αποκαλέσει και “Χίτλερ της Αφρικής”.

Ο πρώην πρωταθλητής μποξ και αργότερα υψηλόβαθμος στρατιωτικός Αμίν Νταντά, κατέλαβε με τη βία την εξουσία το 1971, από τον πρόεδρο Απόλο Μίλτον Ομπότε, γράφοντας μια από τις πιο αισχρές σελίδες στην ιστορία της χώρας.
Στη διάρκεια των 8 ετών που κυβέρνησε, μπήκαν στο στόχαστρό του όλοι οι πολίτες της χώρας. Περισσότεροι από 300 χιλιάδες εκτελέστηκαν και 70 χιλιάδες απελάθηκαν με κριτήρια «πολιτικά», «νομικά» και κυρίως ρατσιστικά.
Εκτός όλων των άλλων, παραμένει αδιευκρίνιστη η φήμη περί ανθρωποφαγίας, που τον συνόδευε.
Γινόταν λόγος για τη μανία του Αμίν να τρώει το συκώτι των θυμάτων του, πεπεισμένος ότι έτσι θα εμπόδιζε το πνεύμα τους να επιστρέψει για να ζητήσει εκδίκηση.
Ο δικτάτορας πίστευε με κλειστά τα μάτια, κάθε δοξασία που έβγαινε από το στόμα των μάγων που είχε στην υπηρεσία του. Λέγεται μάλιστα ότι κρατούσε στο ψυγείο του σπιτιού του τα κεφάλια μερικών από τους εχθρούς του, στα οποία πολλές φορές απευθυνόταν σαν να κουβέντιαζε.
Του άρεσε να μαστιγώνει τους εχθρούς του με μαστίγιο από δέρμα ιπποπόταμου, ή να προτείνει σε έναν μελλοθάνατο να τον ικετεύει για την επιείκειά του, προκειμένου να αποφύγει την εκτέλεση.
Οι καταδικασμένοι έκλαιγαν, βογκούσαν και σέρνονταν μπροστά στον Αμίν, όμως στο τέλος κατέληγαν στην αγχόνη.
Του άρεσε να ταπεινώνει τους ανθρώπους. Κάποτε υποχρέωσε μισή ντουζίνα δυτικούς επιχειρηματίες να τον μεταφέρουν επάνω σε φορητό κάθισμα, στη διάρκεια μιας γιορτής.
Στη συνέχεια έδωσε τις φωτογραφίες στη δημοσιότητα, για να αποδείξει «την υποταγή των λευκών στον Ιντι Αμίν Νταντά».
Για τα εγκλήματα που διέπραξε, δεν πλήρωσε ποτέ. Πέθανε σε ηλικία 78 ετών στον ύπνο του.
Τα έργα και οι ημέρες του δικτάτορα
Αμέσως μετά το επιτυχημένο πραξικόπημα, το πρώτο πράγμα που έκανε ο Αμιν Νταντά, ήταν να αλλάξει τον τίτλο του.
Πλέον έπρεπε να τον προσφωνούν ως «Εξοχότατος Πρόεδρος Αιωνίως, Στρατάρχης Αλ Χατζί Ντόκτορ Ίντι Αμίν, VC – DCO – MC (παράσημα), Άρχοντας των Θηρίων της Γης και των Ψαριών της Θάλασσας και Κατακτητής της Βρετανικής Αυτοκρατορίας Γενικώς και Ειδικώς για την Ουγκάντα».
Παράλληλα, προχώρησε σε εκτεταμένες εκκαθαρίσεις στον στρατό, στις υπηρεσίες ασφαλείας και στον δημόσιο τομέα, προκειμένου να εκμηδενίσει οποιαδήποτε κίνηση ανατροπής του.
Οι άνθρωποι που στήριζαν τον εξόριστο πρόεδρο, εξαφανίστηκαν. Τη θέση τους πήραν άτομα του περιβάλλοντος Νταντά, τα οποία αν και αγράμματα στην πλειοψηφία τους, ανέβηκαν σε υπουργικές και άλλες υψηλές καρέκλες.
Εξάλλου, δεν είχε σημασία, καθώς τις αποφάσεις τις έπαιρνε μόνο ο δικτάτορας και το Πολεμικό Συμβούλιο που είχε δημιουργήσει και φυσικά ήταν πρόεδρος.
Οι στρατιωτικοί νόμοι υπερίσχυαν του Συντάγματος και η Προεδρική Κατοικία της Καμπάλα μετονομάστηκε σε Κέντρο Διοίκησης.
Κατάργησε τις Μυστικές Υπηρεσίες και τα στελέχη τους και έφτιαξε το Κρατικό Γραφείο Ερευνών, σε ένα προάστιο της πρωτεύουσας. Εκεί, εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες της Ουγκάντα έζησαν φρικιαστικά βασανιστήρια και πολλοί εκτελέστηκαν.
Από τις πρώτες πληθυσμιακές ομάδες που εκκαθάρισε, ήταν οι φυλές Λάνγκο και Ατσόλι.
Η αρχή έγινε με όσους υπηρετούσαν στην κυβέρνηση και στο στράτευμα και αργότερα επεκτάθηκε σε όλη τη χώρα.
Μετανάστες, θρησκευτικοί ηγέτες, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, δικαστές, δικηγόροι, φοιτητές, διανοούμενοι, αλλοδαποί και άλλοι, έχασαν τη ζωή τους, εξαιτίας του μακελάρη.
Οι κατηγορίες εναντίον τους ήταν από ψευδείς ως ανύπαρκτες και τα πτώματα γέμιζαν καθημερινά το ποτάμι του Νείλου, όπου τα πετούσαν.


Οικονομικός πόλεμος και ρατσιστικές απελάσεις
Το 1972, κήρυξε οικονομικό πόλεμο στους Ασιάτες της Ουγκάντα.
Παρά το γεγονός ότι είχαν εγκατασταθεί πριν από πολλές δεκαετίες στη χώρα και είχαν αφομοιωθεί από την κοινωνία, θεωρήθηκαν ξένοι που εκμεταλλεύονταν τον ιδρώτα του λαού. Οι Ασιάτες όμως αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά του εμπορίου. Ινδοί και Πακιστανοί έχασαν τις επιχειρήσεις και τις περιουσίες τους, οι οποίες με συνοπτικές διαδικασίες δημεύτηκαν.
Μέσα σε 90 ημέρες, κάπου 70.000 άνθρωποι εγκατέλειψαν την Ουγκάντα, αφήνοντας πίσω τους όλα τους τα υπάρχοντα.

Το μόνο που τους επετράπη, ήταν να πάρουν 100 δολάρια. Τα καταστήματα και τα εργοστάσια δόθηκαν από τον Νταντά σε δικούς του ανθρώπους, που κατάφεραν μέσα σε λίγες ημέρες να τα κλείσουν οριστικά.
Το ίδιο έκανε και με 85 βρετανικές επιχειρήσεις, διακόπτοντας οριστικά τις διπλωματικές σχέσεις με την Αγγλία. Η οικονομία της Ουγκάντας, που εκείνη την εποχή ήταν πολλά υποσχόμενη, κατέρρευσε.
Στην κοινωνία, επικρατούσε ένα ανεπανάληπτο αλαλούμ. Ο Νταντά υποσχόταν λαγούς με πετραχήλια, ενώ οι υπηρεσίες του κράτους υπολειτουργούσαν και δεν υπήρχαν λεφτά.
Όσο για την αρχική του δέσμευση, ότι θα οδηγούσε τη χώρα σε εκλογές, όταν θα ομαλοποιούνταν η κατάσταση, δεν υπήρχε πλέον ούτε σαν ανάμνηση. Στον στρατό, όποιος ήθελε έδινε προαγωγή στον εαυτό του και το ίδιο ίσχυε και στον δημόσιο τομέα.
Έτσι, με διάφορα ονομαστικά αξιώματα, καταληστευόταν το βιός των ανθρώπων.
Η καθημερινότητα περιελάμβανε σταθερά βιασμούς, βασανιστήρια, εξαφανίσεις, ακρωτηριασμούς, εκτελέσεις, εκβιασμούς, διωγμούς, αίμα.


Το παραλήρημα του παρανοϊκού δικτάτορα είχε μόλις αρχίσει.
Η διεθνής κοινότητα, παρά τις καταγγελίες, δεν έδινε καμία σημασία και ο Αμίν Νταντά σκότωνε ανεξέλεγκτα, χωρίς να φοβάται κανέναν και τίποτα.
Παρά ταύτα, το 1975 κατάφερε να εκλεγεί πρόεδρος του Οργανισμού Αφρικανικής Ένωσης. Πλέον μιλούσε δημόσια εναντίον του Ισραήλ, εκτοξεύοντας απειλές και συμμαχούσε με τον Καντάφι για την προμήθεια όπλων. Εμφανιζόταν ως υπέρμαχος των Παλαιστινίων, στους οποίους προσέφερε για αρχηγείο τους την πρεσβεία των Ισραηλινών.
Τον Ιούλη του 1976, επετράπη σε 2 μέλη του Παλαιστινιακού μετώπου, που είχαν κάνει αεροπειρατεία σε ένα αεροσκάφος της Air France, στο οποίο επέβαιναν αρκετοί Ισραηλινοί, να το προσγειώσουν στο αεροδρόμιο Εντέμπε. Το αποτέλεσμα ήταν να γίνει πολύνεκρη επιχείρηση από Ισραηλινούς κομάντος. Πλέον, είχε απέναντί του όλη τη διεθνή κοινότητα.
Ο φόνος της γυναίκας του
Απόκτησε τουλάχιστον 40 απογόνους με τις πέντε συζύγους και τις 20 επίσημες ερωμένες του, χώρια τις γυναίκες που πέρασαν ευκαιριακά από το κρεβάτι του, με ή χωρίς τη θέλησή τους.
Η αγριότητά του όμως δεν σταματούσε. Ο δικτάτορας ζήτησε διαζύγιο από τις τρεις πρώτες συζύγους του -τις Μαλιάμου, Κέι και Νόρα- όταν έμαθε ότι δεν του ήταν πιστές.
Η ζωή τους μετατράπηκε αμέσως σε εφιάλτη, αφού ο απατημένος σύζυγος και οι μπράβοι του δεν σταμάτησαν να τις ενοχλούν.
Στο τέλος, η Κέι βρέθηκε νεκρή και τεμαχισμένη στο πορτμπαγκάζ ενός αυτοκινήτου.
Η Μαλιάμου και η Νόρα κατάφεραν να φύγουν από τη χώρα. Ο τύραννος είχε τότε πλέον αποκτήσει άλλες δύο συζύγους, τις Μαντίνα και Σάρα, που συχνά εμφανίζονταν με μελανιές, τις οποίες απέδιδαν σε οικιακά ατυχήματα.
Απείλησε με μακελειό, για να κοπούν σκηνές από ντοκιμαντέρ
Στα ντοκιμαντέρ που γυρίζονταν για αυτόν, ήταν εμφανές ότι ο άνθρωπος έπασχε. Μιλούσε για τη στρατηγική που θα ακολουθούσε εναντίον του Ισραήλ στο πεδίο της μάχης, βασάνιζε κροκόδειλους και γελούσε με ανοησίες που μόνο ο ίδιος καταλάβαινε.
Το 1974, γυρίστηκε ακόμη ένα ντοκιμαντέρ για τον πρόεδρο της Ουγκάντας, Ιντι Αμίν Νταντά. Ο σκηνοθέτης, Μπάρμπετ Σρέντερ, υποχρεώθηκε από τον δικτάτορα να λογοκρίνει αυστηρά το ντοκιμαντέρ. Ο πραξικοπηματίας ήθελε να αφαιρεθούν από την ταινία, οι σκηνές με τις οποίες διαφωνούσε και τον έπεισε με ένα βάναυσο τρόπο.
Τηλεφώνησαν στον Σρέντερ Γάλλοι υπήκοοι, που τους είχαν κλείσει σε ένα ξενοδοχείο άντρες του Νταντά. Υπό την απειλή όπλων, ικέτευσαν τον σκηνοθέτη να κάνει ότι του πουν, αλλιώς θα εκτελούνταν.Ο Σρέντερ συμφώνησε.
Οι ιστορίες για έναν από τους πιο βάναυσους δικτάτορες είναι ατελείωτες. Και σε όλες πρωταγωνιστούν το αίμα, οι ακρότητες και οι δολοφονίες.
Η πτώση
Ο Αμίν Νταντά εγκατέλειψε την εξουσία τον Ιανουάριο του 1979, λίγους μήνες μετά την παραβίαση των συνόρων με την Τανζανία από τον στρατό της Ουγκάντας, που προκάλεσε την εισβολή των τανζανικών στρατευμάτων στη χώρα.
Ο τανζανικός στρατός, έχοντας στο πλευρό του τους αντάρτες της Ουγκάντα, που είχαν καταφέρει να ξεφύγουν από το θανατηφόρο καθεστώς, συνέτριψαν το ανοργάνωτο στράτευμα του Νταντά.
Ο Νταντά ζήτησε άσυλο πρώτα στη Λιβύη, έπειτα στο Ιράκ και τέλος εγκαταστάθηκε στη Σαουδική Αραβία. Το χάος που άφησε πίσω του, έγινε παγκόσμιο παράδειγμα προς αποφυγή και η χώρα από τότε ακόμη παλεύει για να τα καταφέρει.

Σήμερα, 16 Αυγούστου, σύμφωνα με το Εορτολόγιο, τιμάται η μνήμη των Αγίου Αλκιβιάδου μάρτυρος, Οσίου Γερασίμου Νέου ασκητού, Αγίου Διομήδου μάρτυρος, Εύρεση Τιμίων Λειψάνων Αγίων Σεραφείμ και Σαράντη, Άγιος Απόστολος ο Νέος (Άγιος Λαυρέντιος Πηλίου), Αγίου Σταματίου από Βόλο.
Play Video

Γιορτάζουν σήμερα τα ονόματα:
Αλκιβιάδης, Άλκης, Άλτσος,
Γεράσιμος, Μάκης, Μικές, Μίκης, Γερασιμούλα*,
Διομήδης,
Σεραφείμ, Σεραφειμία, Σεραφείμα, Σεραφίνα, Σεραφειμή, Σεραφειμούλα, Σεραφειμίτσα*,
Σαράντης, Σαράντος, Σαράντω, Σαραντούλα*,
Απόστολος, Τόλης, Αποστόλης, Λάκης, Αποστολία, Λία, Αποστολίνα, Πολίνα, Λίνα*,
Σταμάτης, Σταμάτιος, Στάμος, Σταμούλης, Σταμέλος, Σταμέλης, Σταμελάς, Σταματία, Μάτα, Ματούλα, Ματίνα, Σταματίνα, Σταμάτα, Σταμέλα, Σταμούλα, Σταματή, Μάτω, Σταματέλλα*.
*Αυτά τα ονόματα γιορτάζουν και άλλες ημερομηνίες

Σαν σήμερα, στις 16 Αυγούστου

• 963: Ο Νικηφόρος Β’ Φωκάς στέφεται αυτοκράτορας και θα παραμείνει στο θρόνο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας έως τις 10 Δεκεμβρίου 969. Ο Βασίλειος Β’ και ο Κωνσταντίνος Η’ παραμένουν συναυτοκρότορες.
• 1916: Οι στρατιωτικές μονάδες της περιοχής της Θεσσαλονίκης παύουν να αναγνωρίζουν την κυβέρνηση των Αθηνών, συνιστούν την Επιτροπή Εθνικής Αμύνης και αποφασίζουν να πάρουν μέρος στον πόλεμο στο πλευρό των συμμάχων της Αντάντ.
• 1936: Τελετή λήξης των 11ων Ολυμπιακών Αγώνων στο Βερολίνο. Αθλητής των αγώνων αναδεικνύεται ο Τζέσε Όουενς, που κερδίζει τέσσερα χρυσά μετάλλια. Η Ελλάδα έμεινε χωρίς μετάλλιο.
• 1936: Βιβλία με «ανθελληνικό» περιεχόμενο καίγονται σε κεντρικές πλατείες ελληνικών πόλεων από ανθρώπους της δικτατορίας Μεταξά. Ανάμεσά τους, βιβλία των Γκαίτε, Σω, Φρόιντ, Τολστόι.
• 1960: Επίσημη ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πρόεδρος αναλαμβάνει ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος, με αντιπρόεδρο τον τουρκοκύπριο Κιουτσούκ.
• 1969: Ο γιατρός Βασίλης Τσιρώνης καταλαμβάνει αεροπλάνο της Ολυμπιακής, που εκτελεί το δρομολόγιο Αθήνα – Αγρίνιο – Ιωάννινα με 28 επιβαίνοντες και το οδηγεί στα Τίρανα της Αλβανίας, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να εκφράσει τη διαμαρτυρία του για το δικτατορικό καθεστώς της Ελλάδας.

​
Γεννήσεις στις 16 Αυγούστου

• 1888: Τόμας Έντουαρντ Λόρενς, άγγλος στρατιωτικός, αρχαιολόγος και συγγραφέας, γνωστότερος ως «Λόρενς της Αραβίας». Ηγήθηκε της εξέγερσης των Αράβων εναντίον των Οθωμανών. (Θαν. 19/5/1935)
• 1919: Αντώνης Σαμαράκης, έλληνας συγγραφέας. («Ζητείται Ελπίς», «Το Λάθος») (Θαν. 8/8/2003)
• 1920: Τσαρλς Μπουκόφσκι, Αμερικανός συγγραφέας. (Θαν. 9/3/1994)

​
Θάνατοι στις 16 Αυγούστου

• 1971: Σπύρος Σκούρας, μεγαλοπαράγων του Χόλιγουντ, πρόεδρος της «20th Century – Fox» από το 1942 έως το
• 1962. (Γεν. 28/3/1893)
• 1977: Έλβις Πρίσλεϊ, Αμερικανός τραγουδιστής, ο «βασιλιάς» του rock ’n’ roll. (Γεν. 8/1/1935)
• 2005: Βίκυ Μοσχολιού, Ελληνίδα λαϊκή τραγουδίστρια. (Γεν. 17/5/1943)

Μαρτυρίες και ντοκουμέντα από Ελληνοκύπριες που έπεσαν θύματα βιασμού στην τουρκική εισβολή το 1974. Μια δημοσιογραφική έρευνα του Λουκιανού Λυρίτσα με αφορμή την επέτειο της επιχείρησης Αττίλας ΙΙ στην Κύπρο.
​
«Μας βάλανε σε αίθουσα του σχολείου στη Βώνη, μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια. Εκεί έμπαιναν όποτε ήθελαν, διάλεγαν και μας πήγαιναν για να ικανοποιήσουν τις σεξουαλικές τους επιθυμίες. Δεν έβγαινα να πάρω συσσίτιο. Φορούσα συνέχεια τα ρούχα της γιαγιάς για να φαίνομαι γριά αλλά έβλεπαν το πρόσωπο.
Έβγαινα έξω μόνο όταν πήγαινα τουαλέτα. Ήμουν συνέχεια τυλιγμένη με ένα πάπλωμα και καθόντουσαν όλα τα πιτσιρίκια από πάνω μου για να μην με τραβάνε συνέχεια και να με βιάζουν οι Τούρκοι. Αυτό κράτησε τρεις μήνες, πριν έρθει ο Ερυθρός Σταυρός».
Πρόκειται για μία από τις λιγοστές μαρτυρίες γυναικών θυμάτων βιασμού κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, που δημοσιεύτηκαν από κυπριακά Μέσα Ενημέρωσης (Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, 2016) σπάζοντας τη σιωπή που επικρατούσε για χρόνια γύρω από το θέμα. Το έγκλημα που περιγράφεται συνέβη στο κατεχόμενο χωριό Βώνη στην επαρχία Λευκωσίας, το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί από τον τουρκικό στρατό ως στρατόπεδο κράτησης γυναικόπαιδων.

Τέτοιου τύπου στρατόπεδα είχαν δημιουργηθεί επίσης στα χωριά της επαρχίας Αμμοχώστου Βιτσάδα, Μαραθόβουνο και Γύψου και εκεί, σύμφωνα με μαρτυρίες, διαπράχθηκαν συστηματικοί βιασμοί από τον τουρκικό στρατό. Οι γυναίκες απελευθερώνονταν κατά διαστήματα μετά τη συμφωνία για κατάπαυση του πυρός της 16ης Αυγούστου του 1974.
Η απελευθέρωσή τους διήρκεσε μέχρι και τα μέσα Οκτωβρίου εκείνου του έτους. Φτάνοντας στις ελεύθερες περιοχές, όπως όλοι οι εγκλωβισμένοι εκείνης της περιόδου, οι γυναίκες καλούνταν να δώσουν καταθέσεις είτε σε κρατικούς λειτουργούς είτε στον Ερυθρό Σταυρό για τις εμπειρίες τους. Πολλές από εκείνες τις καταθέσεις εγκλωβισμένων επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν χρόνια μετά για τον εντοπισμό αγνοουμένων Ελληνοκυπρίων που θανατώθηκαν κατά την προέλαση του τουρκικού στρατού.
Για τις γυναίκες του πολέμου, εκείνες που έπεσαν θύματα βιασμού, η ομολογία του τραύματος κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν, αφού θα σήμαινε εξοστρακισμό τους από το κοινωνικό περιβάλλον της αγροτικής τότε Κύπρου και επιπλέον αποκλεισμό τους από τη δυνατότητα να παντρευτούν. Ως εκ τούτου, πολλές ήταν αυτές που ούτε καν στις καταθέσεις τους στον Ερυθρό Σταύρο δεν παραδέχτηκαν τα δεινά τους. Παρά ταύτα πολλές ομολόγησαν και μαζί με τις εξ ακοής μαρτυρίες, οι γυναίκες θύματα του πολέμου υπολογίζονται σήμερα σε τριψήφιους αριθμούς.

Μαζικές εκτρώσεις
Εκατοντάδες ήταν και οι εκτρώσεις που μαζικά διενεργήθηκαν το δεύτερο μισό του 1974 στην Κύπρο. Σύμφωνα με μαρτυρίες γιατρών οι οποίες καταγράφονται στο βιβλίο του Χρύσανθου Χρυσάνθου «Ο άλλος πόλεμος των γιατρών το 1974», εκατοντάδες βάναυσα κακοποιημένες γυναίκες έμειναν έγκυες και χρειάστηκε να ψηφιστεί ειδική νομοθεσία προκειμένου να μπορέσουν να διακόψουν την εγκυμοσύνη τους. Πολλές αμβλώσεις έγιναν σε ιδιωτικές κλινικές, αρκετές στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, ενώ λόγω της πληρότητας του εν λόγω νοσοκομείου από τους τραυματίες του πολέμου, πολλές εκτρώσεις αναλήφθηκαν από γιατρούς στα νοσοκομεία των Αγγλικών Βάσεων σε Δεκέλεια και Ακρωτήρι.
Προηγουμένως, πολλές άλλες γυναίκες είχαν αποβάλει με τη χρήση φαρμάκων διακοπής κύησης, τα οποία τους διένειμε ο Ερυθρός Σταυρός ενόσω βρίσκονταν ακόμα στα στρατόπεδα κράτησης του τουρκικού στρατού, γεγονός που επιτρέπει το συμπέρασμα ότι οι βιαιότητες των τούρκων στρατιωτών ήταν γνωστές πριν ακόμα την απελευθέρωση των γυναικών-αιχμαλώτων. Σημειώνεται ότι προκειμένου να διευκολυνθεί η διαδικασία των μαζικών αμβλώσεων, ακόμα και η Εκκλησία της Κύπρου είχε συναινέσει διά της ανοχής της στην τροποποίηση της νομοθεσίας το 1974, ούτως ώστε οι εκτρώσεις εκείνης της περιόδου να καταστούν νόμιμες.

Θυματοποίηση ξανά
Ο γολγοθάς πολλών γυναικών θυμάτων του πολέμου, δεν σταμάτησε ούτε στην ασφάλεια των περιοχών που μετά την λήξη των εχθροπραξιών ήλεγχε η Κυπριακή Δημοκρατία. Εντός της ελληνοκυπριακής κοινότητας οι γυναίκες αυτές αντιμετωπίστηκαν σε πολλές περιπτώσεις ως ατιμασμένες. Ενδεικτικές του κοινωνικού στίγματος που τις συνόδευε μετά τον τερματισμό του πολέμου είναι μαρτυρίες που συγκέντρωσε η τέως βουλεύτρια του ΑΚΕΛ Σκεύη Κουκουμά, η οποία ήταν η πρώτη πολιτικός που ήγειρε το 2015 εντός του κοινοβουλίου το ζήτημα της υποχρέωσης του κράτους για πολιτική μέριμνα και στήριξη αυτών των γυναικών.
Μιλώντας στην DW, η κ. Κουκουμά αναφέρεται στις περιπτώσεις γυναικών που εγκαταλείφθηκαν από τους συζύγους τους αλλά και από τις ίδιες τις οικογένειες τους, αμέσως μετά την διαπίστωση του βιασμού τους. Το φαινόμενο της εγκατάλειψης κακοποιημένων γυναικών στιγμάτισε εξάλλου και σε ένα από τα γνωστότερα ποιήματά του ο ποιητής Παντελής Μηχανικός.
Στο “Ίτε” ο Ελληνοκύπριος ποιητής γράφει το 1975: “Και τι περιμένεις από ανθρώπους / που τους βιάσανε τις γυναίκες μπροστά στα μάτια τους / και δεν τράβηξαν τον σουγιά τους. / Απαθώς / τότε / κι απαθώς / σήμερα / ζητάνε απλώς / διαζύγιο…” Η κ. Κουκουμά τονίζει πάντως ότι η πλειοψηφία των βιασθεισών γυναικών αποκρύπτει μέχρι και σήμερα το τραυματικό βίωμα ενώ πολλές οικογένειες κρατούν τα γεγονότα του ‘74 θαμμένα ως οικογενειακό μυστικό. Πολλές είναι εξάλλου και οι γυναίκες που υπό το βάρος του κοινωνικού στίγματος εγκατέλειψαν την Κύπρο.

Συζήτηση 41 χρόνια μέτα
Το δράμα γυναικών που έπεσαν θύματα βιασμών κατά την τουρκική εισβολή αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά από την κυπριακή πολιτεία το 2015, οπότε και αποφασίστηκε η παραχώρηση επιδόματος ύψους χιλίων ευρώ μηνιαίως σε γυναίκες που θα θεωρούνταν «παθούσες της τουρκικής εισβολής» σύμφωνα με τον «περί παθόντων νόμο». Η κρατική φροντίδα σε αυτές τις γυναίκες πάντως δεν έφτασε χωρίς την υποβολή τους σε μια ακόμα δοκιμασία. Ενδεικτικά, λίγο πριν την υλοποίηση της απόφασης από το Υπουργείο Εργασίας, ζητήθηκαν αποδεικτικά στοιχεία ότι πράγματι οι γυναίκες που αιτούνταν επιδόματος είχαν πέσει θύματα βιασμού.
Τέτοια στοιχεία θα ήταν μόνο βεβαιώσεις των καταθέσεων των γυναικών αυτών στον Ερυθρό Σταυρό το 1974. Η απαίτηση του κράτους τελικά αποσύρθηκε χάρη στην παρέμβαση της τότε βουλεύτριας του ΑΚΕΛ Σκεύης Κουκουμά, η οποία ανέλαβε η ίδια την συγκέντρωση αιτήσεων από βιασθείσες γυναίκες, και της αποθανούσας Υπουργού Εργασίας Ζέτας Αιμιλιανίδου που παρέκαμψε τις γραφειοκρατικές διαδικασίες.

Μιλώντας σήμερα στην DW, ως γενική γραμματέας πλέον του Γυναικείου Κινήματος ΠΟΓΟ, η κ Κουκουμά εξήγησε πως εξακολουθεί να βοηθά γυναίκες θύματα στη διαδικασία υποβολής αίτησης για λήψη επιδόματος. Σήμερα το επίδομα στήριξης λαμβάνουν συνολικά 76 γυναίκες, την ώρα που μαρτυρίες που φτάνουν συνέχεια, καταδεικνύουν ότι τα θύματα των σεξουαλικών εγκλημάτων πολέμου που διαπράχθηκαν στην Κύπρο κατά την τουρκική εισβολή, είναι κατά πολλές εκατοντάδες περισσότερα.

​Source:pronews.gr 

1096: Ξεκινά η Α’ Σταυροφορία, με σκοπό την κατάληψη των Αγίων Τόπων.
1519: Ιδρύεται η πόλη του Παναμά.
1534: Ιδρύεται στο Παρίσι από τον Ιγνάτιο Λογιόλα το θρησκευτικό Τάγμα των Ιησουϊτών.
1858: Ο βασιλιάς Όθωνας θεσπίζει με το βασιλικό διάταγμα «περί συστάσεως των Ολυμπίων» γενικούς αθλητικούς διαγωνισμούς κάθε 4 χρόνια με την επωνυμία «Ολύμπια» μέσα στο πλαίσιο διεθνών εκθέσεων που θα γίνονται στο Ζάππειο. Τον θεσμό αυτό τον χρηματοδοτεί ο Ευάγγελος Ζάππας και οι αγώνες μένουν γνωστοί στην ιστορία ως Ζάππειες Ολυμπιάδες.
1877: Ο Τόμας Έντισον πραγματοποιεί την πρώτη ηχογράφηση στην ανθρώπινη ιστορία, με το παιδικό τραγούδι «Mary had a little lab».
1903: Ο εκδότης Τζόζεφ Πούλιτζερ παραχωρεί 2 εκατ. δολάρια στο πανεπιστήμιο της Κολούμπια για να ιδρύσει σχολή δημοσιογραφίας.
1909: Δημοσιεύεται στις αθηναϊκές εφημερίδες η διακήρυξη του «Στρατιωτικού Συνδέσμου», που μιλάει για την ανάγκη ριζικής αλλαγής και οδηγεί στην εξέγερση στο Γουδί.
1914: Ανοίγει η διώρυγα του Παναμά.
1939: Κάνει πρεμιέρα στο Χόλυγουντ η πρώτη κινηματογραφική μεταφορά του «Μάγου του Οζ» του Φράνκ Μπάουμ.
1940: Γεγονός συγκλονιστικό σκιάζει τη γιορτή της Μεγαλόχαρης στην Τήνο, όταν το καταδρομικό του ελληνικού πολεμικού ναυτικού «Έλλη» τορπιλίζεται από τους Ιταλούς.
1945: Έπειτα από 35 χρόνια ιαπωνικής κατοχής, η Κορέα απελευθερώνεται και χωρίζεται σε δύο κράτη: την κομουνιστική Βόρεια και τη δημοκρατική Νότια.
1947: Η Ινδία κερδίζει την ανεξαρτησία της από τη Βρετανία. Η πρώην βρετανική αποικία χωρίζεται σε δύο χώρες: την Ινδία και το Πακιστάν.
1960: Η Δημοκρατία του Κονγκό κερδίζει την ανεξαρτησία της από τη Γαλλία.
1960: Αρχίζουν στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ οι εγγραφές των πρώτων μαύρων σε σχολεία λευκών.
1965: Οι Μπιτλς παίζουν μπροστά σε 60000 θεατές στο Shea Stadium της Νέας Υόρκης.
1967: Το Ηνωμένο Βασίλειο θεσπίζει νομοθεσία για τους πειρατικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς. Όλοι οι σταθμοί συμμορφώνονται, εκτός από τον Radio Caroline.
1969: Αρχίζει το θρυλικό μουσικό φεστιβάλ του Γούντστοκ, το οποίο έσπευσαν να παρακολουθήσουν χιλιάδες άνθρωποι. Ανάμεσα στους μουσικούς, που συμμετείχαν ήταν ο Κάρλος Σαντάνα, ο Τζίμι Χέντριξ, ο Τζο Κόκερ, ο Stills, ο Nash και πολλοί άλλοι.
1971: Ο Αμερικανός πρόεδρος Νίξον αναγγέλλει την εφαρμογή ενός προγράμματος μονεταριστικής και οικονομικής εξυγίανσης των ΗΠΑ, με την οποία τερματίζει την ισοδυναμία του δολαρίου με το απόθεμα της χώρας σε χρυσό.
1973: Οι ΗΠΑ παύουν να βομβαρδίζουν την Καμπότζη.
1979: Ο Γιώργος Βαμβακάς κερδίζει κατά τη διάρκεια του Πανευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Εφήβων στο Μπίντγκοζ της Πολωνίας τα 400μ. εμπόδια με 50.67 δίνοντας στην Ελλάδα το πρώτο της χρυσό μετάλλιο σε μεγάλους διεθνείς αγώνες στίβου.
1980: Η Ελλάδα επανέρχεται στο ΝΑΤΟ, με ανοικτό το θέμα του Αιγαίου.
1993: Στην Ταϊλάνδη, πάνω από 100 νεκροί είναι ο τραγικός απολογισμός από την κατάρρευση ξενοδοχείου.
1994: Συλλαμβάνεται ο τρομοκράτης Ίλιτς Ραμίρες Σάντσες, γνωστός με το ψευδώνυμο «Κάρλος».
1994: Η εθνική ομάδα μπάσκετ της Ελλάδας κατακτά την τέταρτη θέση στο Μουντομπάσκετ που διεξήχθη στον Καναδά.
1996: Η UEFA αποφασίζει την αύξηση των ομάδων του Champions League από 16 σε 24 την περίοδο 1997-98. Η διοργάνωση είχε ξεκινήσει με οκτώ ομάδες την περίοδο 1992-93.
1996: Τη συμμετοχή των Γκρίζων Λύκων στα βίαια επεισόδια στην Κύπρο, που είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο δύο Ελληνοκυπρίων, επιβεβαιώνει ο ΟΗΕ.
1998: Πραγματοποιείται ο βομβαρδισμός της πόλης Όμαζ, στη Νότια Ιρλανδία, κατά τον οποίο σκοτώθηκαν 29 άνθρωποι. Πρόκειται για τη χειρότερη επίθεση από το 1960-1990, οπότε ήταν η περίοδος τεταμένων σχέσεων μεταξύ τους παραστρατιωτικούς οργανισμούς, την αστυνομία και το βρετανικό στρατό.
2010: Έπειτα από 89 χρόνια πραγματοποιείται η ιστορική πατριαρχική Θεία λειτουργία στην Παναγία Σουμελά του Πόντου.

pronews.gr 
​

Δεκαπενταύγουστος αποκαλείται συχνά το «Πάσχα του καλοκαιριού». Από τα ορεινά χωριά μέχρι τα μικρότερα νησιά, η γιορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου συνοδεύεται από έθιμα που έχουν επιβιώσει για γενιές.
​

Κάποια μάλιστα είναι τόσο ιδιαίτερα, ώστε δύσκολα συναντώνται οπουδήποτε αλλού.

Κεφαλονιά – Τα μυστηριώδη «φιδάκια της Παναγίας»
Στο Μαρκόπουλο της Κεφαλονιάς, μικρά φίδια συνδέονται εδώ και χρόνια με τον εορτασμό της Παναγίας.
Τα λεγόμενα «φιδάκια της Παναγίας» εμφανίζονται κοντά στον ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου τις ημέρες γύρω από τον Δεκαπενταύγουστο και οι πιστοί τα αντιμετωπίζουν ως ευλογία.
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, όταν πειρατές επιχείρησαν να εισβάλουν σε παλιό μοναστήρι της περιοχής, οι μοναχές προσευχήθηκαν στην Παναγία να τις σώσει και ο θρύλος συνδέει την εμφάνιση των φιδιών με εκείνο το γεγονός.

Σιάτιστα – Οι καβαλάρηδες της Παναγίας
Τα χαράματα της 15ης Αυγούστου, καβαλάρηδες με στολισμένα άλογα ξεκινούν από τη Σιάτιστα με προορισμό το μοναστήρι της Παναγίας στο Μικρόκαστρο.
Μετά το προσκύνημα επιστρέφουν στην πόλη, όπου ακολουθούν παρέλαση και μεγάλο γλέντι. Το έθιμο έχει βαθιές ρίζες και συνδέεται με την περίοδο της Τουρκοκρατίας.
Κύθνος – Η εικόνα φτάνει στη θάλασσαΣτην Παναγία Κανάλα της Κύθνου, η παράδοση συναντά κυριολεκτικά το Αιγαίο.
Η εικόνα περιφέρεται στην περιοχή και πραγματοποιείται αναπαράσταση της εύρεσής της από ψαράδες στη θάλασσα, στο κανάλι ανάμεσα στην Κύθνο και τη Σέριφο – από όπου συνδέεται και η ονομασία «Κανάλα».

Πάτμος – Ο «Επιτάφιος» της Παναγίας
Ένα από τα πιο ιδιαίτερα έθιμα συναντάται στην Πάτμο.
Οι μοναχοί πραγματοποιούν περιφορά χρυσοποίκιλτου επιταφίου της Παναγίας στα σοκάκια του νησιού, δημιουργώντας μια τελετουργία που θυμίζει σε αρκετά σημεία τη Μεγάλη Παρασκευή.

Κουφονήσια – Στο πανηγύρι με τα καΐκια
Στα Κουφονήσια, ακόμη και η μετάβαση στο πανηγύρι αποτελεί μέρος της εμπειρίας.
Τον Δεκαπενταύγουστο οι κάτοικοι ταξιδεύουν με καΐκια προς το Κάτω Κουφονήσι για το μεγάλο πανηγύρι της Παναγίας.
​
Κάρπαθος – Ο Δεκαπενταύγουστος με χαρακτήρα πένθους
Στην Όλυμπο της Καρπάθου ο εορτασμός διατηρεί έναν διαφορετικό χαρακτήρα. Η θρησκευτική τελετουργία συνδέεται έντονα με το πένθος της Κοίμησης και ο παραδοσιακός εορτασμός κορυφώνεται με τον Κάτω Χορό στην πλατεία μπροστά από την εκκλησία.
Από τα φίδια της Κεφαλονιάς μέχρι τα άλογα της Σιάτιστας και τα καΐκια των Μικρών Κυκλάδων, ο Δεκαπενταύγουστος παραμένει ένα ζωντανό μωσαϊκό τοπικών παραδόσεων.
Έθιμα που μπορεί να μοιάζουν παράξενα στον επισκέπτη, αλλά για τις τοπικές κοινωνίες αποτελούν κομμάτι της ιστορίας και της ταυτότητάς τους.

Πολλοί στην Ελλάδα δεν έχουν κατανοήσει ότι οι Τούρκοι κατά την εισβολή του 1974 δεν ήθελαν απλά να καταλάβουν μέρος της Κύπρου αλλά ολόκληρο το νησί και η Λευκωσία αποτελούσε στρατηγικό στόχο για την Άγκυρα.
​
Ακόμα λιγότεροι έχουν καταλάβει ότι η Λευκωσία σώθηκε κυριολεκτικά λόγω των νικηφόρων μαχών στρατηγικής σημασίας που έλαβαν χώρα στο αεροδρόμιο της πρωτεύουσας και στο Πυρόι.

Ήταν ξημέρωμα της 23ης Ιουλίου 1974, οι Τούρκοι εκμεταλλευόμενοι την εκεχειρία και την κατάπαυση του πυρός, από την προηγουμένη ημέρα έχουν αποβιβάσει πολλές χιλιάδες στρατιωτών, τουλάχιστον 400 άρματα μάχης και προωθούνται σε όλα τα μέτωπα.

Σαν σήμερα, στις 14 Αυγούστου 2005, μία συγκλονιστική αεροπορική τραγωδία σημάδεψε Ελλάδα και Κύπρο.

Ένα αεροσκάφος Boeing 737-300 της κυπριακής Helios Airways, εκτελώντας την πτήση ZU522 από Λάρνακα προς Πράγα με ενδιάμεσο σταθμό την Αθήνα, συνετρίβη σε ορεινή, ακατοίκητη περιοχή του Γραμματικού Αττικής, σκοτώνοντας και τους 121 επιβαίνοντες. Ήταν η χειρότερη αεροπορική τραγωδία που σημειώθηκε ποτέ στην ελληνική επικράτεια.

Λίγα μόλις λεπτά μετά την απογείωση από τη Λάρνακα, το πλήρωμα ανέφερε προβλήματα με το σύστημα κλιματισμού. Στην πραγματικότητα, το σύστημα ρύθμισης της πίεσης της καμπίνας είχε τοποθετηθεί λανθασμένα σε χειροκίνητη λειτουργία από το πλήρωμα εδάφους πριν από την πτήση. Το σφάλμα δεν εντοπίστηκε στον προέλεγχο, με αποτέλεσμα η καμπίνα να μην πιεστεί σωστά. Η έλλειψη οξυγόνου (υποξία) κατέστησε αναίσθητους πιλότους και επιβάτες, ενώ το αεροσκάφος συνέχισε να πετά στον αυτόματο πιλότο.

Οι προσπάθειες των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας να επικοινωνήσουν με το πιλοτήριο απέβησαν άκαρπες. Δύο μαχητικά F-16 απογειώθηκαν για αναγνώριση και βρέθηκαν μπροστά σε μια εικόνα παγωμένη στον χρόνο: το πλήρωμα και οι επιβάτες ακίνητοι, και στο πιλοτήριο ένας αεροσυνοδός, πιθανότατα ο Ανδρέας Προδρόμου, να προσπαθεί μάταια να ανακτήσει τον έλεγχο. Λίγα λεπτά αργότερα, με τα καύσιμα εξαντλημένα, το αεροπλάνο συνετρίβη στις 12:03 μ.μ., προκαλώντας πυρκαγιά που αποτέλειωσε ό,τι είχε απομείνει από το σκάφος.

Η έρευνα που ακολούθησε αποκάλυψε μια αλυσίδα τεχνικών δυσλειτουργιών και ανθρώπινων λαθών, αλλά και σοβαρά κενά στην εκπαίδευση και τις διαδικασίες ασφαλείας. Η τραγωδία οδήγησε σε αλλαγές στους κανονισμούς συντήρησης και στη βελτίωση της εκπαίδευσης των πληρωμάτων. Η Helios Airways, βυθισμένη στην κριτική και το οικονομικό βάρος, έκλεισε το 2006.

​Υπάρχει η πεποίθηση ότι η ιστορία είναι βαρετή και ότι το μέλλον κρύβει πιο ενδιαφέρουσες εκπλήξεις. Ωστόσο, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, άγνωστοι σε εμάς, που διαμόρφωσαν τον κόσμο όπως τον ξέρουμε σήμερα και άλλαξαν την ροή της ιστορίας.

Μία από τις πιο συγκλονιστικές ιστορίες επιβίωσης στην ιστορία των αεροπορικών δυστυχημάτων εκτυλίχθηκε το 1971 στον Αμαζόνιο, όταν η 17χρονη Τζουλιάνα Κέπκε βρέθηκε ζωντανή μέσα στη ζούγκλα, μετά τη συντριβή του αεροσκάφους στο οποίο επέβαινε μαζί με τη μητέρα της.
​
Η πτήση 508 της LANSA είχε απογειωθεί από τη Λίμα με προορισμό το Περού, όταν το αεροσκάφος βρέθηκε αντιμέτωπο με ισχυρή καταιγίδα. Ένας κεραυνός χτύπησε το αεροπλάνο, το οποίο άρχισε να διαλύεται στον αέρα, με τα συντρίμμια και τους επιβάτες να πέφτουν από μεγάλο ύψος πάνω στην πυκνή βλάστηση.
Η Κέπκε, δεμένη στο κάθισμά της, επέζησε από την πτώση. Όταν ανέκτησε τις αισθήσεις της, βρέθηκε μόνη ανάμεσα στα συντρίμμια, χωρίς τη μητέρα της και χωρίς να γνωρίζει αν υπήρχε κάποιος άλλος επιζών.

Αναζητώντας τροφή, κατάφερε να βρει λίγες καραμέλες, ενώ στη συνέχεια εντόπισε ένα ρυάκι. Θυμούμενη όσα είχε μάθει από τους γονείς της, που γνώριζαν καλά το τροπικό περιβάλλον, αποφάσισε να ακολουθήσει το νερό, πιστεύοντας ότι θα την οδηγούσε τελικά σε κατοικημένη περιοχή.
Για ημέρες διέσχιζε μόνη τον Αμαζόνιο, αντιμετωπίζοντας εξάντληση, έντομα, τραυματισμούς και τις δύσκολες συνθήκες του τροπικού δάσους. Ένα τραύμα της μολύνθηκε, ενώ η κατάστασή της επιδεινωνόταν.
Παρά τις δυσκολίες, συνέχισε την πορεία της. Κάποια στιγμή εντόπισε μια βάρκα και στη συνέχεια μια μικρή καλύβα. Εκεί πέρασε τη νύχτα, μέχρι που την επόμενη ημέρα εντοπίστηκε από ομάδα εργατών.
Οι εργάτες περιέθαλψαν πρόχειρα το τραύμα της και τη μετέφεραν με βάρκα σε κοντινό χωριό. Από εκεί οδηγήθηκε σε νοσοκομείο, όπου συναντήθηκε ξανά με τον πατέρα της.

Η επιβίωσή της αποκάλυψε αργότερα ότι η κατάσταση ήταν ακόμα πιο δραματική. Σύμφωνα με τα στοιχεία της υπόθεσης, ορισμένοι επιβάτες είχαν καταφέρει να επιζήσουν αρχικά από την πτώση, αλλά δεν άντεξαν τις επόμενες ημέρες χωρίς βοήθεια.
Η ιστορία της Κέπκε παρέμεινε για δεκαετίες μία από τις πιο γνωστές περιπτώσεις ανθρώπου που επέζησε από αεροπορικό δυστύχημα και κατάφερε να διασχίσει μόνος του ένα από τα πιο δύσκολα φυσικά περιβάλλοντα του πλανήτη.
Χρόνια αργότερα, η περιπέτειά της μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη μέσα από το ντοκιμαντέρ του Βέρνερ Χέρτσογκ «Wings of Hope», με την ίδια να επιστρέφει στον Αμαζόνιο και να ακολουθεί ξανά τη διαδρομή που είχε κάνει ως 17χρονη.

​Aποφάσισε να φύγει για την Αμερική αν και δεν ξέχασε ποτέ την Ελλάδα. Μπήκε κρυφά σε ένα πλοίο, προσποιήθηκε τον κωφάλαλο για να αποφύγει τον τελωνειακό έλεγχο, και όταν έφτασε στις ΗΠΑ εγκαταστάθηκε στο Σάντα Φε επειδή του θύμιζε την πατρίδα. Ο Ευάγγελος Κλωνής θα έγραφε ιστορία χωρίς να το ξέρει.

​Έκανε πολλές δουλειές και έπειτα έγινε στέλεχος σε ένα εστιατόριο, παρόλο που δεν είχε αποκτήσει ακόμη την αμερικάνικη υπηκοότητα.

Το 1941, η Αμερική μπαίνει στον πόλεμο και ανακοινώνεται ότι όποιος παράνομος μετανάστης στρατολογούνταν θα έπαιρνε και την αμερικάνικη υπηκοότητα.

​Ο Κλωνής κατατάσσεται στο στρατό, και λίγο πριν τελειώσει την εκπαίδευσή του μαθαίνει πως οι Γερμανοί σκότωσαν την οικογένειά του.